The Waterboys - Modern Blues (2015)

Ah, de eerste plaat van 2015 waar ik nu al naar uitkijk

Hier moeten we nog even geduld voor hebben...

Het eerste nummer van het nieuwe album is inmiddels terug te vinden. Had slechts 2 luisterbeurten nodig, toen was ik toch wel weer verkocht. Wederom mag ik Mike Scott aanschouwen op 5 december in Paradiso, kijk er nu al naar uit..
The Waterboys - Destinies Entwined - YouTube

Het eerste nummer van de voorganger An appointment with Mr. Yeats was niet om over naar huis te schrijven. De rest van het album was echter van een dermate hoog niveau dat dat album tot mijn favoriete albums van 2011 behoort en na Fisherman's Blues vind ik Mr. Yeats zelfs het beste Waterboys album. De opener van deze Modern Blues is op zeker nog een stukkie beroerder. Niet superslecht, maar wel een nummer dat het ene oor in en het andere weer uitgaat. Maar de voorganger bewijst dat een matige opener niks zegt over de rest van het album. Mike Scott heeft me wel vaker op het verkeerde been gezet.

De eerste twee nummers kun je nu op Spotify beluisteren. Niet hoogstaand maar wel vertrouwd!

Net nog weer eens het magistrale December van deze band beluisterd. En dan kijk ik helemaal uit naar de release van Modern Blues. The Waterboys blijft één van mijn favoriete bands sinds ik hen voor het eerst bij Frits Spits op de radio hoorde.

jaren geleden gezien als voor concert van de simple minds en ik vond ze beter dan de simple minds
en kan niet wachten op de eerste geluiden van hun nieuwe cd

Ben benieuwd...

Mike Scott kan bij weinig verkeerd doen ( behalve rock in a weary land), dus ik zit er klaar voor.

Als mijn geheugen mij niet in de steek laat, heb ik The Waterboys, 'Nearest Thing to Hip' al in 2008 zien spelen op Bospop. Zij vormden samen met o.a. Ryan Bingham een geweldig voorprogramma van Neil Young. Dit is een nummer dat me altijd bij is gebleven en waarvan ik me onlangs nog afvroeg of het ooit op plaat is uitgebracht. Het nummer ging over het verdwijnen van kleine zelfstandigen in de centra van steden, dorpen. Verbaas me tijdens het typen, dat ik dit nog weet. Blijkt maar weer hoe selectief mijn geheugen is.
Het lot bracht me vandaag bij deze release, ben heel benieuwd hoe het uiteindelijk geworden is en of ik de plank misgeslagen heb en toch een normaal geheugen heb.

een paar nummers geluistert en het viel me niet mee

Tijdelijk te beluisteren op Listen To The Waterboys' New Album In Full | MOJO - mojo4music.com

Ik geef een halve ster meer dan Jan Vollaard in de NRC.

Brede muzikale wervelwind - NRC Handelsblad van maandag 12 januari 2015

op de luisterpaal te horen, alleen hapert het en worden sommige nummers niet volledig afgespeeld maar kan een browser probleem zijn...

Ook bij de tweede beluistering, hetzelfde probleem op precies dezelfde tijdstippen in de nummers. Het lijkt me dat de bestanden beschadigd zijn

Maar wat ik heb gehoord klinkt wel lekker.

Zelfde probleem bij mij, helaas. Van Rosalind (You Married the Wrong Guy) is zelfs maar zo'n 10 seconden te horen. Zou iemand van de VPRO dit lezen? Toffe afsluiter trouwens is Long Strange Golden Road. Was in december in Paradiso ook een van de hoogtepunten.

heb het gemeld bij de feedback mogelijkheid op de website die er wordt geboden maar ik denk dat daar niet veel mee gebeurd. Ja de afsluiter is voorlopig ook mijn favoriet.

vond ze altijd goed maar dit is niet mijn ding
erg jammer houd meer van de fischerman blues
en This Is the Sea

Begeesterd nieuw album van Mike Scott. Bewonderingswaardig na meer dan 30 jaar muziek maken om geinspireerd te blijven. Geen nieuwe inzichten, maar dat hoeft natuurlijk ook niet echt.
November Tale raakt direct de juiste snaar gevolgt door de snerpende gitaar van Still a Freak.

Dit album is op Deezer te beluisteren. Ik ben benieuw, zag ze ook in het voorprogramma van the simple minds. in 1985 zoiets. Sindsdien kan Mike Scott bj mij weinig meer verkeerd doen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Waterboys - Modern Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn niet zo gek veel grote bands uit de jaren 80 die er in zijn geslaagd om tot op de dag van vandaag relevant te blijven. Veel van de grote bands uit de jaren 80 vielen snel na het decennium uit elkaar of kenden vele en hele diepe dalen, maar het geldt niet voor The Waterboys.

De uit Londen afkomstige band rond de Schot Mike Scott behoorde in de jaren 80 op zijn minst tot de subtop en leverde met A Pagan Place (1984), This Is The Sea (1985) en Fisherman’s Blues minstens drie klassiekers af.

Ook na de jaren 80 stonden The Waterboys, met Mike Scott als enige constante waarde, echter garant voor kwalitatief zeer goede albums. De productiviteit van de band was misschien niet altijd optimaal, maar als The Waterboys een plaat uitbrachten was het bijna altijd een goede.

Het geldt ook weer voor Modern Blues, dat de opvolger is van het licht pretentieuze maar wel erg goede An Appointment With Mr. Yeats uit 2011. Modern Blues laat niet alleen horen dat de band rond Mike Scott nog altijd garant staat voor prima platen, maar laat bovendien horen dat The Waterboys zich keer op keer weten te vernieuwen.

Ook Modern Blues wordt natuurlijk gekenmerkt door het uit duizenden herkenbare, soms wat Dylaneque, stemgeluid van Mike Scott, maar in muzikaal opzicht klinkt de nieuwe plaat van The Waterboys weer anders dan al zijn voorgangers. Waar Mike Scott op de vorige plaat van de band aan de haal ging met de gedichten van de Ierse dichter William Butler Yeats, komt hij op Modern Blues weer op de proppen met zijn eigen songs of beter gezegd teksten.

Modern Blues blijkt een vlag die de lading uitstekend dekt, want invloeden uit de blues zijn prominent aanwezig op de nieuwe plaat van The Waterboys, maar worden door Mike Scott ook verwerkt in een geluid dat onmiskenbaar klinkt als The Waterboys. Mike Scott manifesteerde zich tot dusver vooral als folkie, maar de blues blijkt hem te passen als een maatkostuum.

Het in Nashville opgenomen Modern Blues klinkt vaak tijdloos en oerdegelijk, maar klinkt op hetzelfde moment groots, monumentaal en urgent. In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis, met een hoofdrol voor de gitaren van Mike Scott en de viool van Steve Wickham, maar ook in vocaal opzicht weet Mike Scott zeer te overtuigen.

Omdat Modern Blues ook nog eens vol staat met songs waarvan je niet alleen heel vrolijk wordt, maar die ook nog eens na één keer horen voorgoed in je kop zitten, is het een plaat die met recht een enorme verrassing kan worden genoemd. Dat weet je acht tracks lang, waarna de tien minuten durende afsluiter alle twijfel definitief wegneemt.

The Waterboys wisten ook na hun meest succesvolle dagen het niveau van de klassiekers te benaderen, maar Modern Blues kan er zomaar overheen. Het is een prestatie van formaat van Mike Scott en zijn medemuzikanten, maar Modern Blues is vooral een plaat die al heel snel memorabel is en garant staat voor een gelukzalige glimlach gedurende de hele speelduur. Geweldige band, fantastische plaat. Erwin Zijleman

Dit album van The Waterboys gaat zeker in mijn Top 25 van 2015 komen, al 'vecht' die nu met Criolo, Mark Ronson en Belle & Sebastian om de status van mijn favoriet van januari.

Jammer genoeg het recente concert aan mij voorbij moeten laten gaan maar wie weet staan ze nog ergens op een festival later dit jaar.

Heb wel hun / zijn albums van de afgelopen 10 jaar eens een keer beluisterd want na Room To Room zijn ze van mijn radar verdwenen. Van wat ik gehoord heb is dit album voor mij het meest interessante. Eigenlijk consequent goed over de lengte van het album.

Bij het begrip Modern Blues is het maar een kleine stap om bij Americana uit te komen.
Wat zo kenmerkend was van The Waterboys in de jaren 80 was het Britse dan wel Ierse gevoel dat ze opriepen.
Ook al klinkt Mike Scott hier steeds meer als de zanger van Levellers, opener Destinies Entwined heeft voor mij weinig raakvlakken met de sound van hun begin periode.
November Tale heeft dat iets meer, maar de combinatie van viool en orgel bevalt mij minder.
Het is mij te netjes, ik mis de uitbarstingen.
Om dan vervolgens een Gary Moore Blues nummer in te zetten met Still a Freak, welke mij ook aan Ik Ben Een Gokker van Hazes doet denken.
Nee, tot nu toe is er niks van de magie van vroeger terug te horen.
Natuurlijk wordt er prima gitaar gespeeld, maar als ik blues wil horen dan pak ik wel een cd van BB King.
Het begin van I Can See Elvis lijkt wel veel op A Miracle Of Love van Eurythmics, en ook dit nummer heeft geen geweldig vervolg.
Die Doo-Wops vind ik ook weinig toe voegen.
Blijkbaar heeft Scott veel behoefte om zijn zeker niet misselijke gitaarspel te laten horen, maar breng dan een solo album uit, en niet onder de naam The Waterboys.
Natuurlijk is Mike Scott The Waterboys, maar bij deze groepsnaam verwacht je een bepaalde sound, die ik niet terug hoor, hoe goed ik ook mijn best doe.
The Girl Who Slept for Scotland ligt in het verlengde van November Tale, en wat ik daarbij geschreven heb geld ook hier; te netjes, en het orgeltje wil maar niet pakken.
Ik ben ondertussen tot de conclusie gekomen dat Rosalind (You Married the Wrong Guy) perfect op dit album past, sluit allemaal goed aan bij de rest.
Voor mij echter weinig boeiends.
Beautiful Now is een beetje Dire Straits achtig, hoor er ook wel wat Soul Asylum in.
Die orgel klinkt helaas wat tegen het overspannen aan.
En daarom past Nearest Thing to Hip hier goed achter, ook wat Dire Straits maar dan hoor ik ook Bruce Springsteen en Tom Petty er in terug.
Misschien blaast de afsluiter mij totaal weg, dat kan natuurlijk.
Long Strange Golden Road is in ieder geval het beste lied van Modern Blues.
Prima Neil Young achtig einde, met pakkend gitaarspel.
Eigenlijk is dit geen slecht album, maar ik verwachtte een nieuwe van The Waterboys, en dat is deze voor mij niet.
Een plaat die zich vooral richt op de Verenigde Staten.
Als The Traveling Wilburys ooit een doorstart willen maken, dan is dit een mooie sollicitatie van Mike Scott als vervanger van George Harrison.

Ik ben best enthousiast over dit album. Natuurlijk is dit niet het niveau van Fisherman's Blues en ook An appointment with Mr. Yeats wordt niet geevenaard. Maar een mooi album vind ik het zeker wel. Ik denk dat weinigen een grotendeels rock georienteerd album hadden verwacht. Ik in ieder geval niet, maar ik kan de keus van Mike Scott eigenlijk heel goed waarderen. Het pakt zeer goed uit naar mijn bescheiden mening. Hij trapt niet in de val om op ouder werk terug te vallen. Ik had in het begin nogal moeite met de opener en nog steeds vind ik dat niet het sterkste nummer, maar binnen het geheel klinkt het ineens een stuk beter. Het enige nummer dat mij wat tegenstaat is Rosalind. Voor de rest is het gewoon puur genieten en de laatste 2 nummers durf ik wel geniaal te noemen.

Long Strange Golden Road is ondanks zijn lengte voor mij ook het hoogtepunt.
Ik hoor bij degene die inderdaad gehoopt hadden op een minder rock gericht geheel.

Goede plaat hoor! Ben wel blij dat mijn geheugen goed werkt. Het nummer 'Nearest Thing to Hip' is precies zoals ik het me herinnerde. Ik sluit me qua hoogtepunt aan bij mijn voorgangers, het Neil Youngiaanse 'Long Strange Golden Road' behoort m.i. tot het beste wat de Waterjongens hebben gemaakt. De koek is in ieder geval nog lang niet op bij Mike Scott, want de voorganger van deze plaat 'An Appointment With Mr. Yeats' was ook al behoorlijk briljant. Hoop ze nog eens live te zien in een kleine zaal.

Prima plaat van Mike & Steve en de inwisselbare huurlingenband. Rockgeluid a la Dream Harder. Altijd een lekkere plaat gevonden. Zo ook deze. De nummers kwamen live in Paradiso ook uitstekend uit de verf. Daar opende hij met het beginnummer Destinies Entwined en was de toegift ook het laatste nummer van deze plaat. Dit laatste nummer staat overigens 2x op de vinyl versie, waarvan de 2e versie een mooie accoustische versie is.

De volgende plaat wordt volgens Mike een vervolg op Fisherman's Blues, qua sound. Dus de meer folk georienteerde Waterboys fans komen daar weer aan hun trekken. Ik kan met alle versies goed uit de voeten. 4 sterren derhalve!

Als ik naar de rolatielijst kijk dan kan ik mij niet altijd vinden in de keuze van mede leden. Het komt vast door de leeftijd maar ik val toch meestal terug bij het draaien van muziek op artiesten welke al weer een tijdje mee draaien. Gelukkig hebben The Waterboys er voor gekozen een album te maken wat krachtig, muzikaal is en een normale speelduur heeft.

Inderdaad Savant, ik hoor hier ook meer het geluid van Dream Harder in terug.
Ben dan meer benieuwd naar hun volgende album, als deze meer richting Fisherman's Blues gaat.

De muziek heeft hij zelf niet gecomponeerd of hoe moet ik het gedeelte na de komma interpreteren?

Teksten waren vorige keer gebaseerd op het werk van Yeats, nu zijn ze weer gewoon van Mike Scott. De muziek heeft hij uiteraard beide keren geschreven.