The Waterboys - Modern Blues (2015)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Waterboys - Modern Blues - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Er zijn niet zo gek veel grote bands uit de jaren 80 die er in zijn geslaagd om tot op de dag van vandaag relevant te blijven. Veel van de grote bands uit de jaren 80 vielen snel na het decennium uit elkaar of kenden vele en hele diepe dalen, maar het geldt niet voor The Waterboys.

De uit Londen afkomstige band rond de Schot Mike Scott behoorde in de jaren 80 op zijn minst tot de subtop en leverde met A Pagan Place (1984), This Is The Sea (1985) en Fisherman’s Blues minstens drie klassiekers af.

Ook na de jaren 80 stonden The Waterboys, met Mike Scott als enige constante waarde, echter garant voor kwalitatief zeer goede albums. De productiviteit van de band was misschien niet altijd optimaal, maar als The Waterboys een plaat uitbrachten was het bijna altijd een goede.

Het geldt ook weer voor Modern Blues, dat de opvolger is van het licht pretentieuze maar wel erg goede An Appointment With Mr. Yeats uit 2011. Modern Blues laat niet alleen horen dat de band rond Mike Scott nog altijd garant staat voor prima platen, maar laat bovendien horen dat The Waterboys zich keer op keer weten te vernieuwen.

Ook Modern Blues wordt natuurlijk gekenmerkt door het uit duizenden herkenbare, soms wat Dylaneque, stemgeluid van Mike Scott, maar in muzikaal opzicht klinkt de nieuwe plaat van The Waterboys weer anders dan al zijn voorgangers. Waar Mike Scott op de vorige plaat van de band aan de haal ging met de gedichten van de Ierse dichter William Butler Yeats, komt hij op Modern Blues weer op de proppen met zijn eigen songs of beter gezegd teksten.

Modern Blues blijkt een vlag die de lading uitstekend dekt, want invloeden uit de blues zijn prominent aanwezig op de nieuwe plaat van The Waterboys, maar worden door Mike Scott ook verwerkt in een geluid dat onmiskenbaar klinkt als The Waterboys. Mike Scott manifesteerde zich tot dusver vooral als folkie, maar de blues blijkt hem te passen als een maatkostuum.

Het in Nashville opgenomen Modern Blues klinkt vaak tijdloos en oerdegelijk, maar klinkt op hetzelfde moment groots, monumentaal en urgent. In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis, met een hoofdrol voor de gitaren van Mike Scott en de viool van Steve Wickham, maar ook in vocaal opzicht weet Mike Scott zeer te overtuigen.

Omdat Modern Blues ook nog eens vol staat met songs waarvan je niet alleen heel vrolijk wordt, maar die ook nog eens na één keer horen voorgoed in je kop zitten, is het een plaat die met recht een enorme verrassing kan worden genoemd. Dat weet je acht tracks lang, waarna de tien minuten durende afsluiter alle twijfel definitief wegneemt.

The Waterboys wisten ook na hun meest succesvolle dagen het niveau van de klassiekers te benaderen, maar Modern Blues kan er zomaar overheen. Het is een prestatie van formaat van Mike Scott en zijn medemuzikanten, maar Modern Blues is vooral een plaat die al heel snel memorabel is en garant staat voor een gelukzalige glimlach gedurende de hele speelduur. Geweldige band, fantastische plaat. Erwin Zijleman

Bij het begrip Modern Blues is het maar een kleine stap om bij Americana uit te komen.
Wat zo kenmerkend was van The Waterboys in de jaren 80 was het Britse dan wel Ierse gevoel dat ze opriepen.
Ook al klinkt Mike Scott hier steeds meer als de zanger van Levellers, opener Destinies Entwined heeft voor mij weinig raakvlakken met de sound van hun begin periode.
November Tale heeft dat iets meer, maar de combinatie van viool en orgel bevalt mij minder.
Het is mij te netjes, ik mis de uitbarstingen.
Om dan vervolgens een Gary Moore Blues nummer in te zetten met Still a Freak, welke mij ook aan Ik Ben Een Gokker van Hazes doet denken.
Nee, tot nu toe is er niks van de magie van vroeger terug te horen.
Natuurlijk wordt er prima gitaar gespeeld, maar als ik blues wil horen dan pak ik wel een cd van BB King.
Het begin van I Can See Elvis lijkt wel veel op A Miracle Of Love van Eurythmics, en ook dit nummer heeft geen geweldig vervolg.
Die Doo-Wops vind ik ook weinig toe voegen.
Blijkbaar heeft Scott veel behoefte om zijn zeker niet misselijke gitaarspel te laten horen, maar breng dan een solo album uit, en niet onder de naam The Waterboys.
Natuurlijk is Mike Scott The Waterboys, maar bij deze groepsnaam verwacht je een bepaalde sound, die ik niet terug hoor, hoe goed ik ook mijn best doe.
The Girl Who Slept for Scotland ligt in het verlengde van November Tale, en wat ik daarbij geschreven heb geld ook hier; te netjes, en het orgeltje wil maar niet pakken.
Ik ben ondertussen tot de conclusie gekomen dat Rosalind (You Married the Wrong Guy) perfect op dit album past, sluit allemaal goed aan bij de rest.
Voor mij echter weinig boeiends.
Beautiful Now is een beetje Dire Straits achtig, hoor er ook wel wat Soul Asylum in.
Die orgel klinkt helaas wat tegen het overspannen aan.
En daarom past Nearest Thing to Hip hier goed achter, ook wat Dire Straits maar dan hoor ik ook Bruce Springsteen en Tom Petty er in terug.
Misschien blaast de afsluiter mij totaal weg, dat kan natuurlijk.
Long Strange Golden Road is in ieder geval het beste lied van Modern Blues.
Prima Neil Young achtig einde, met pakkend gitaarspel.
Eigenlijk is dit geen slecht album, maar ik verwachtte een nieuwe van The Waterboys, en dat is deze voor mij niet.
Een plaat die zich vooral richt op de Verenigde Staten.
Als The Traveling Wilburys ooit een doorstart willen maken, dan is dit een mooie sollicitatie van Mike Scott als vervanger van George Harrison.

Na Dream harder en A rock in the weary land was ik deze band eigenlijk helemaal uit het oog verloren, gedeeltelijk omdat dat twee heel matige albums waren, gedeeltelijk omdat je soms gewoon het gevoel krijgt van een bepaalde band/artiest/stem/visie nu wel genoeg platen in huis te hebben (kan gebeuren nietwaar), gedeeltelijk omdat mijn muzikale smaak aan het verschuiven was. Na die vijftien jaar radiostilte onverwacht Modern blues van mevrouw OnHeavenHill gekregen, en dat was de aanleiding om de eerste Waterboys-platen weer eens onder de loep te nemen. Veel muziek uit de jaren 80 (in muzikaal opzicht niet een decennium waar ik met warme gevoelens aan terugdenk) heeft mijn persoonlijke tand des tijds niet doorstaan, maar de eerste vijf Waterboys-platen scoorden bij mij nu gemiddeld nog 4½*, dus die kunnen er nog nèt mee door zal ik maar zeggen.
        Hoewel dit album Modern blues heet doet het mij eerder ouderwets-Waterboys-folky aan, want waar een standaard popliedje drie coupletten gebruikt roepen de vele coupletten van Scotts nummers bij mij de herinnering op aan die lange folkballades van vroeger waarin zulke uitgebreide verhalen konden worden verteld. Binnen die structuur is de passie waar Scott vaak over zingt bekend terrein, maar opvallend zijn de verschillende nummers die handelen over liefdes uit het verleden of die een melancholische terugblik behelzen – de vrolijkheid en de relatieve zorgeloosheid van And a bang on the ear lijkt hier plaats te hebben gemaakt voor een gereserveerder en misschien ook wel ontgoochelder blik op het verleden, of is mijn perspectief hierin verkeerd?
        Muzikaal gezien is dit in kwalitatief opzicht een mixed bag. Door de dikwijls lekker volle arrangementen en de overtuiging die Scott nog altijd aan de dag legt maakt dit album op mij altijd de indruk van een degelijke constantheid, maar Still a freak is melige eigen-schouder-klopperij, I can see Elvis net zo flauw als The return of Jimi Hendrix, en de lieve tekst van Beautiful now maskeert een heel middelmatige compositie. Aan de pluskant staan de stevige en spannende opener, het treffende November tale (met op 0'14–0'18 een pianoloopje dat me doet denken aan het beginorgeltje van Dylans Positively 4th Street), het ontroerende en meeslepende The girl who slept for Scotland, en natuurlijk Nearest thing to hip dat elke koper van platen die nu bijna alleen nog maar bij de MediaMarkt terecht kan zal aanspreken (om nog maar te zwijgen van De Slegte...). Die prachtige en krachtige nummers geven blijk van een jeugdigheid die toch wel ernstig contrasteert met die foto van de bebrilde Scott op het binnenwerk van de CD – mooi dat mensen zich graag willen laten zien zoals ze zijn, warts and all, maar zelf zou ik deze foto toch niet voor mijn albumhoes hebben gebruikt (ook al is bóvenstaande hoesafbeelding dan ook bijzonder fraai).
        De grote afknapper hier is voor mij het slotnummer: enorme lang en voorzien van een Dylaneske tekst, maar met een saai couplet, een nietszeggend refrein en een werkelijk stomvervelende drumpartij. Bij de Statistieken staat dit nummer bij de Favoriete Tracks triomfantelijk bovenaan (16 stemmen tegenover de negen van nummer 2), maar daar kan ik met mijn pet niet bij.
        Mooi om weer eens zo'n enthousiast teken van leven van Scott te hebben gekregen, en van de beste nummers is de kwaliteit weer als vanouds, maar er staan eigenlijk toch ook wel wat veel doorsnee-nummers op, en de bijna bovenzinnelijke magie die hij op A pagan place en This is the sea soms wist op te roepen hoor ik op dit album niet meer terug. Leuk dat ik Modern blues heb leren kennen, maar het heeft me niet speciaal benieuwd gemaakt naar volgende Waterboys-albums – misschien is ook tussen Scott en míj de relatie al af.