Neil Young - Storytone (2014)

Neil Young blijft aan de lopende band muziek produceren en komt na A Letter Home uit april alweer met een tweede soloalbum dit jaar. Helemaal solo doet hij het ook weer niet want hij werkte voor Storytone samen met een 92 koppig orkest. Daarnaast nam hij alle nummers ook nog eens als soloversie op, waardoor er van elk nummer twee versies zijn ontstaan.

Met de opening op Plastic Flowers horen we gelijk een groots geluid, dat afkomstig is van het orkest. Door de strijkers en de klanken van de piano worden diepgaande emoties opgerakeld. Een nieuwe liefde komt tevoorschijn in het leven van Neil en een nieuwe start wordt gemaakt. De schoonheid zit hem in de klanken van het orkest die perfect aansluiten op de hoge stem van Neil. Zijn stem slaat af en toe wel over, iets wat op zijn leeftijd niet geheel vreemd is. Op Who’s Gonna Stand Up horen we het orkest in zijn volle breedte de toon zetten voor het onderwerp van het nummer. De aarde moet beschermd worden tegen het vervuilen van de natuur door de grote bedrijven. Neil laat zoals wel vaker zijn stem horen om het milieu te beschermen tegen organisaties die hier geen rekening mee houden. Het volle geluid is af en toe wat te groots en te gemaakt waardoor er een filmische sfeer ontstaat. Het orkest houdt zijn brede geluid om aan het eind aan te zwellen tot een natuurexplosie.

Op I Want to Drive My Car horen we voor het eerst weer gitaartonen voorbij vliegen, al zijn ze deze keer niet afkomstig van Neil himself. Op het album verzorgt hij alleen de zang en wordt daarbij in dit nummer ondersteund door een Big band. De uitgebreide instrumentatie levert een bluesy ritme op met veel bombast. Het nummer blijft aan de oppervlakte en valt door de simpele teksten ook niet echt op. Glimmer brengt ons terug naar het verre verleden, met een breed muzikaal geluid. De teksten worden bijgestaan door zachte klanken van de piano. Een glim uit het verleden zorgt ervoor dat Neil van zijn oude liefde naar de nieuwe overgaat. De glim laat de mooie momenten zien die Neil heeft gehad en de nieuwe liefde laat alles opnieuw opbloeien. Het orkest speelt hier prachtig op in, met strijkers en blazers die langzaam opkomen en daarna weer wegebben, de terugblik verdwijnt weer langzaam.

We storten ons vol in de jazz sound, met een diepe bas en veel blazers en toeters. Een volkomen omslag vanuit de voorgaande nummers. Chicago verwelkomt ons met zijn kenmerkende muziek uit vergaande glories. Geen vernieuwend geluid, maar vooral onverwacht als nummer. Op Tumbleweed stappen we een droomwereld binnen met sparklingen en een grauw kantje. Het orkest weet de juiste snaar te raken en voert je mee op de grootse klanken. Een klein maar fijn liedje.

Op storytone geen hevig geweld maar een rustige omgeving die wordt belicht door een groot orkest. Op Like You Used to Do komen we in de country sferen terecht met de opening op mondharmonica. Het ontspannen bluesritme blijft zich voortzetten en wordt door korte zangstukken bijgezet. Vervelen gaat dit wel na enkele luisterbeurten door de weinig afwisselende klanken. De blazers voeren het volume op en eindigen in alle rust. We gaan op I’m Glad I Found You weer terug naar de nieuwe liefde van Neil. De deuntjes doen ons herinneren aan het oudere akoestische werk van Neil. Ingetogen en emotioneel vol met rustige melodieën die de gevoelens versterken. De stemkracht mag dan niet meer als voorheen zijn, toch weet Neil nog de gevoelige snaar te raken.

Op When I Watch You Sleeping horen we vele muzikale kenmerken uit het grote oeuvre van Neil. De mondharmonica vol van geluid, de akoestische gitaar met zijn zwoele klanken en de strijkers die je meevoeren in de liefdesweg. Het album wordt afgesloten met het ontspannen All Those Dreams, mooi in al zijn eenvoud. Met weinig instrumentatie wordt de zang van Young volledig in het gehoor gebracht en horen we een stem die nog steeds vol en ontroerend klinkt. Hiermee wordt het album in alle rust afgesloten.

Neil heeft het nog steeds in zich om met zijn stem je aandacht te trekken. Dat hij deze keer wordt bijgestaan door een groots orkest doet de kwaliteit per nummer nogal verschillen. Soms is het melodieus en meeslepend, maar bij vlagen ook te filmisch en gemaakt. Zijn pure kracht komt nog steeds voort in de songs waar alleen de akoestische gitaarklanken zich vermengen met zijn stem. De twee versies per nummer verschillen daarnaast nogal, waardoor het moeilijk wordt om dit als een geheel te beoordelen. Wat duidelijk wordt met het album is dat Neil je nog steeds kan ontroeren en daar geen grootse melodieën voor nodig heeft. De soloversies hadden het beter als hoofdnummers gedaan en laten we daarom hopen dat dit de volgende keer wel het geval is.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Een beetje een wisselvallig album.
Ik heb enkel de solo versie beluisterd en sommige nummers klinken prachtig, terwijl andere juist weer totaal niet uit de verf komen.
Zo slaat albumopener "Plastic Flowers" bij mij de plank volledig mis. Zijn hoge zang klinkt soms iets té krampachtig en het pianoriedeltje in het refrein vind ik er eigenlijk gewoon niet bij passen.
Dan brengt hij met "Who's Gonna Stand Up?" een simpel en redelijk degelijk liedje. Niet erg bijzonder, maar ook zeker niet slecht. De boodschap die hij met dit liedje brengt is wel erg mooi en ik ben het eigenlijk volledig met hem eens.
Dan waagt hij zich met "I Want to Drive My Car" aan de blues en ik moet zeggen dat dit gewoon niet Neil's ding is. Het is allemaal wel erg simpel en klinkt eigenlijk een beetje saai.
Het pianogebruik in "Glimmer" vind ik dan weer een stuk geslaagder dan dat in de albumopener. De piano ondersteunt hier op prima wijze zijn vocalen en de melodielijn vind ik gewoon mooi klinken.
Met "Say Hello to Chicago" waagt hij zich weer wat aan de blues en... ik vind het wederom niks. Naar mijn mening klinkt Neil Young gewoon niet goed als hij blues probeert te brengen. Wederom een vooral erg saai en vergeetelijk nummer.
"Tumbleweed" is dan wel weer een aardig nummer, al had die ukulele wel achterwege gehouden mogen worden. Ik heb eigenlijk nooit het geluid van dit instrument zo kunnen waarderen en dat doe ik hier wederom niet.
"Like You Used to Do": weer een blues nummer? O c'mon, just stop with this!
Dan komt naar mijn mening het mooiste gedeelte van het album. Met "I'm Glad I Found You" brengt hij een simpel, maar best mooi liefdesliedje. Wederom is de ondersteuning van de piano wel geslaagd. Helaas in het refrein wel weer wat krampachtig hoog geblaat. Dat kan hij op deze leeftijd eigenlijk maar beter niet meer proberen, maar goed...
"When I Watch You Sleeping" vind ik het mooiste nummer van het album. Mooi gitaarwerk op de achtergrond en Young blijft hier gewoon mooi binnen het bereik dat zijn stem heden ten dage nog heeft. Niet té hoog proberen te zingen, als hij dat nou vaker deed op dit album, dan was het al een stuk beter geweest.
"All Those Dreams" klinkt ook nog best redelijk, maar is wederom nogal vergetelijk.
Young heeft flink wat beter materiaal afgeleverd dan dit.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Neil Young - Storytone, Deluxe Edition - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
(Alleen Deluxe Edition)

Neil Young kan inmiddels wel tegen een stootje, maar 2014 zal toch ook in zijn beleving een opvallend zwaar jaar zijn geweest.

Zijn audiosysteem Pono wordt inmiddels door bijna iedereen als een flop gezien, zijn eerder dit jaar verschenen plaat A Letter Home viel vies tegen en als klap op de vuurpijl liep ook zijn huwelijk met Peggy na bijna vier decennia op de klippen. Een stevige ruzie met David Crosby kon er vervolgens nog wel bij.

Kan het dan nog erger? Ja, want ik ging er tot voor kort van uit dat Neil Young met Storytone dit jaar nog een draak van een plaat had afgeleverd. Tot voor kort, want dankzij de luxe editie van de plaat ben ik toch nog van Storytone gaan houden.

Laat ik beginnen met de reguliere editie van Storytone. Op deze editie laat Neil Young zich op flink wat tracks begeleiden door een uit de kluiten gewassen orkest en verzuipt zijn stem in een overdaad aan strijkers, die tot Disney achtige proporties aanzwellen. Neil Young is geen groot zanger en dit wordt pijnlijk duidelijk wanneer de strijkers zich om zijn stem heen bewegen. Als Neil Young dan ook nog eens oproept tot het redden van de wereld en zich omringt met een compleet koor heb ik genoeg gehad en gaat de plaat onmiddellijk uit.

Niet helemaal terecht want de plaat is niet over de hele linie zo zoetsappig als het bovenstaande suggereert en bevat ook nog een aantal tracks met een bigband; overigens ook geen succes als je het mij vraagt en ook al eerder met weinig succes gedaan door Neil Young.

Storytone was dan ook niet aan mij besteed, tot iemand mij wees op de luxe editie van de plaat. Deze bevat een bonus-disc met alle songs nog eens, maar dan door Neil Young solo uitgevoerd met piano, gitaar of een ander snaarinstrument.

Wat niet lukt met de zwaar georkestreerde versies lukt wel onmiddellijk met de sobere akoestische versies. Neil Young weet je opeens te raken met al het leed dat hij over je uit stort. Wat in combinatie met strijkers of blazers nog klinkt als behoorlijk valse zang, wordt opeens zang die je hard raakt of zelfs door de ziel snijdt. Wat in combinatie met strijkers of blazers nog klinkt als een muzikant die heel ver op zijn retour is, klinkt rauw en puur opeens weer als een muzikant die er nog steeds toe doet.

Dezelfde songs, dezelfde stem, alleen een andere instrumentatie, maar wat maakt het een verschil. Natuurlijk behoort ook de kale versie van Storytone niet tot het beste werk van Neil Young, maar het is als je het mij vraagt wel werk dat er toe doet. Het is bovendien werk dat redelijk aansluit op de platen die Neil Young in de jaren 70 maakte en dat was even geleden. En bij vlagen is het om te janken zo mooi, bijvoorbeeld als Neil Young zijn mondharmonica zachtjes laat snikken of indringend zingt over alles wat hem is overkomen het afgelopen jaar.

Kortom, Storytone verdient uiteindelijk toch een kans. Koop alleen niet de reguliere editie van Storytone want dan koop je echt een kat in de zak. Erwin Zijleman