Neil Young - Storytone (2014)

Té laat Rudi, voor het geval je een monitorarm krijgt, is de correctie al ingediend

klasse

heb Scratch my back van Peter Gabriel eerder verketterd vanwege het orkest. Maar dat was me toch een fout. Deze van Young ga ik heel serieus beluisteren. Naast al het mooie van Young is dit toch een prachtige toevoeging.

Ben halfweg nu, bevalt me niet tot nu toe.
Ben blij dat ik deze niet gekocht heb.

Bij mij inmiddels helemaal gedaald en goedgekeurd. Wel grappig dat Neil de laatste tijd albums weet voort te brengen die je of wel of niet goed vindt. Er lijkt geen tussenweggetje te zijn. Ik vond zelf zijn laatste drie albums niet om aan te horen, maar dit laat weer een hele andere kant horen.
Tumbleweed met orkest... heerlijk

Ik moet zeggen dat de met orkest beter bevalt

Ik heb Who's Gonna Stand Up nu gehoord en ik moet toch zeggen dat het me eigenlijk wel goed bevalt. Het is allemaal wel goed gemixd en zijn stem en de vocalen van het koor gaan goed samen deze keer. Een soort van 'Living With War' PT2, maar dan met meer aandacht gemaakt. Ik ben benieuwd naar de rest.

Ik weet het nog zo niet.. Het is en blijft natuurlijk Neil Young, dus de plaat zal zeker de nodige aandacht krijgen ten huize AOVV. 'Who's Gonna Stand Up?' is een degelijk voorproefje, maar het is zeker niet mijn favoriete aspect van de artiest Neil Young.

Afijn, we zullen het wel horen.

Nu voor het eerst dit album aan het beluisteren. Klinkt wel OK, maar niet echt overtuigend als Psychedelic Pill of zo. Moet gezegd, het betreft de solo versie die ik nu beluister.

Who's Gonna Stand Up valt me eigenlijk wel mee, had veel erger verwacht, bewust ook niet beluisterd tot nu. Het is een beetje prekerig, maar dat is niet voor het eerst. Ben beniewd naar de Orkest / Band versie om het verschil te horen.

Tot nu toe is dit niet het laatse grote werk van Neil Young en ik hoop van harte dat Psychedelic Pill dat ook niet was.

Heb het album nu een keer gehoord. Zowel de solo versie als de versie met orkest.
De solo versie vond ik nog wel oke. De versie met orkest dus totaal niet. Had ik echt moeite mee om hem helemaal af te luisteren. Hopelijk veranderd dat nog als ik hem iets vaker heb gehoord.

Jammer wel dat de vinyl liefhebber weer een aardige poot wordt uitgedraaid.
€ 85,- voor de lp versie. Oke, 4 lp's, maar dan nog. Gaat nergens over.

Ook de orkest versie gehoord. Gezapig, meer kan ik er niet van maken. Tweede album op rij dat me teleur stelt. Het materiaal is niet al te best en zijn stem klinkt maar zwak bij dat orkest. Leuke gimmick voor een nummer of twee, maar hier zit geennieuwe Man Needs a Maid bij...

We kunnen hoog of laag gaan springen, maar de akoestische plaat is duidelijk het beste wat Mr. Young in de afgelopen 7 jaar heeft uitgebracht. Klasse zoals we dat uit de begin dagen herinneren.. soms wat tekstuele flauw heden.. maar ach. Niet ligt op de maag als Silver + Gold, niet zoettig als Harvest Moon. Precies goed.

De orkestplaat.. mja. Al die tierlantijntjes ontsieren het wel erg helaas.

ik ga hier niet veel over zeggen , zowel Neil solo als met orkest gewoon subliem 5 fuckin' sterren en plaat van het jaar , meer moet da niet zijn ....

Vind het op zich wel een leuk album, maar geen echte topper. Neil met big band werkt eigenlijk wel, al maakt dat en de orkestratie het geheel erg Amerikaans.

'Plastic Flowers' en 'When I Watch...' vind ik erg mooi. Solo akoestisch moet ik nog beter beluisteren.

Een paar maal juist de soloversies geluisterd en dit is echt wonderschoon. Ik denk dat ik inmiddels een voorkeur heb voor deze klein en intiem gehouden versies boven de 'normale' versies. When I Watch You Sleeping doet mij toch wel erg denken aan de Neil uit begin 70.

Neil Young komt uit Noord Amerika. Niet zo verwonderlijk dus dat "Storytone (2014)" Amerikaans aanvoelt. De recensie in mijn landelijk ochtendblad van 1 november 2014 was erg lovend. Het wordt tijd dat ik na jaren van "Neil Young onthouding" maar weer eens een nieuw NY album ga beluisteren.

Maar er zit een behoorlijk verschil tussen de Verenigde Staten en Canada. Neil Young heeft zich eigenlijk niet eerder op een dergelijke wijze gepresenteerd. M.u.v. This Note's For You en de bijbehorende tour, enigszins althans.

Op voorhand leek het me niet echt passen bij Neil Young, maar ik vind het wel een vermakelijke afwisseling vormen binnen zijn oeuvre.

Neil Young blijft aan de lopende band muziek produceren en komt na A Letter Home uit april alweer met een tweede soloalbum dit jaar. Helemaal solo doet hij het ook weer niet want hij werkte voor Storytone samen met een 92 koppig orkest. Daarnaast nam hij alle nummers ook nog eens als soloversie op, waardoor er van elk nummer twee versies zijn ontstaan.

Met de opening op Plastic Flowers horen we gelijk een groots geluid, dat afkomstig is van het orkest. Door de strijkers en de klanken van de piano worden diepgaande emoties opgerakeld. Een nieuwe liefde komt tevoorschijn in het leven van Neil en een nieuwe start wordt gemaakt. De schoonheid zit hem in de klanken van het orkest die perfect aansluiten op de hoge stem van Neil. Zijn stem slaat af en toe wel over, iets wat op zijn leeftijd niet geheel vreemd is. Op Who’s Gonna Stand Up horen we het orkest in zijn volle breedte de toon zetten voor het onderwerp van het nummer. De aarde moet beschermd worden tegen het vervuilen van de natuur door de grote bedrijven. Neil laat zoals wel vaker zijn stem horen om het milieu te beschermen tegen organisaties die hier geen rekening mee houden. Het volle geluid is af en toe wat te groots en te gemaakt waardoor er een filmische sfeer ontstaat. Het orkest houdt zijn brede geluid om aan het eind aan te zwellen tot een natuurexplosie.

Op I Want to Drive My Car horen we voor het eerst weer gitaartonen voorbij vliegen, al zijn ze deze keer niet afkomstig van Neil himself. Op het album verzorgt hij alleen de zang en wordt daarbij in dit nummer ondersteund door een Big band. De uitgebreide instrumentatie levert een bluesy ritme op met veel bombast. Het nummer blijft aan de oppervlakte en valt door de simpele teksten ook niet echt op. Glimmer brengt ons terug naar het verre verleden, met een breed muzikaal geluid. De teksten worden bijgestaan door zachte klanken van de piano. Een glim uit het verleden zorgt ervoor dat Neil van zijn oude liefde naar de nieuwe overgaat. De glim laat de mooie momenten zien die Neil heeft gehad en de nieuwe liefde laat alles opnieuw opbloeien. Het orkest speelt hier prachtig op in, met strijkers en blazers die langzaam opkomen en daarna weer wegebben, de terugblik verdwijnt weer langzaam.

We storten ons vol in de jazz sound, met een diepe bas en veel blazers en toeters. Een volkomen omslag vanuit de voorgaande nummers. Chicago verwelkomt ons met zijn kenmerkende muziek uit vergaande glories. Geen vernieuwend geluid, maar vooral onverwacht als nummer. Op Tumbleweed stappen we een droomwereld binnen met sparklingen en een grauw kantje. Het orkest weet de juiste snaar te raken en voert je mee op de grootse klanken. Een klein maar fijn liedje.

Op storytone geen hevig geweld maar een rustige omgeving die wordt belicht door een groot orkest. Op Like You Used to Do komen we in de country sferen terecht met de opening op mondharmonica. Het ontspannen bluesritme blijft zich voortzetten en wordt door korte zangstukken bijgezet. Vervelen gaat dit wel na enkele luisterbeurten door de weinig afwisselende klanken. De blazers voeren het volume op en eindigen in alle rust. We gaan op I’m Glad I Found You weer terug naar de nieuwe liefde van Neil. De deuntjes doen ons herinneren aan het oudere akoestische werk van Neil. Ingetogen en emotioneel vol met rustige melodieën die de gevoelens versterken. De stemkracht mag dan niet meer als voorheen zijn, toch weet Neil nog de gevoelige snaar te raken.

Op When I Watch You Sleeping horen we vele muzikale kenmerken uit het grote oeuvre van Neil. De mondharmonica vol van geluid, de akoestische gitaar met zijn zwoele klanken en de strijkers die je meevoeren in de liefdesweg. Het album wordt afgesloten met het ontspannen All Those Dreams, mooi in al zijn eenvoud. Met weinig instrumentatie wordt de zang van Young volledig in het gehoor gebracht en horen we een stem die nog steeds vol en ontroerend klinkt. Hiermee wordt het album in alle rust afgesloten.

Neil heeft het nog steeds in zich om met zijn stem je aandacht te trekken. Dat hij deze keer wordt bijgestaan door een groots orkest doet de kwaliteit per nummer nogal verschillen. Soms is het melodieus en meeslepend, maar bij vlagen ook te filmisch en gemaakt. Zijn pure kracht komt nog steeds voort in de songs waar alleen de akoestische gitaarklanken zich vermengen met zijn stem. De twee versies per nummer verschillen daarnaast nogal, waardoor het moeilijk wordt om dit als een geheel te beoordelen. Wat duidelijk wordt met het album is dat Neil je nog steeds kan ontroeren en daar geen grootse melodieën voor nodig heeft. De soloversies hadden het beter als hoofdnummers gedaan en laten we daarom hopen dat dit de volgende keer wel het geval is.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Neil Young is de laatste jaren flink actief, of dat komt door de toenemende leeftijd of een overvloed aan inspiratie, wie zal het zeggen. Te waarderen valt dat Young doet wat hem goeddunkt en waar hij de muze ook vandaan haalt er zijn stempel aan mee geeft. Op dit Storytone pakt dit -voor mij- wisselvallig uit. Een orkest en Neil kan iets moois opleveren en de link naar A Man Needs A Maid is snel gemaakt. Bij Plastic Flowers en I'm glad i found you komt dat ook goed tot zijn recht, klein en subtiel. Bij de andere orkest nummers mis ik de klik en komt het over als een soundtrack voor de Three Musketeers. Ook vind ik Neils stem niet passen bij een Big Band. De balans van dit alles komt beter tot zijn recht bij een nummer als When i Watch You Sleepin', de orkest als ondersteuning bij de gitaar en mondharmonica van Neil. Aardig maar ook niet meer als dat.

Dit terwijl bijvoorbeeld voormalige 'geldwolven' als the Stones 3LP/dvd uitbrengen (en ook nog eens mooi verpakt) voor (ruim) 30 euro. De verschillen in vinylprijzen zijn inderdaad opvallend en ome Niel zit aan de bovenkant. In dit geval met verschillende versies van dezelfde songs word je een poot uitgedraaid. Overigens kan dat op amazon.de wat goedkoper: 75 euro.

De solo versie van de plaat doet mij soms enigszins denken aan de Johnny Cash American Recordings. En dat is een compliment.

75 euro vind ik nog steeds veel. Betaal je verzendkosten bij Amazon?

30 euro voor 3lp's en DVD is een hele mooi prijs.

Nee je betaalt geen verzendkosten boven de 30 euro. Overigens, als ik naar de lengte van 78 minuten kijk, dan had er natuurlijk ook makkelijk een veel goedkopere 2LP versie kunnen zijn.

Ik ben benieuwd hoe de LP versie er uit ziet. Misschien is het wel een hele mooie box die de prijs rechtvaardigd? Met oog op de box van A Letter Home, al was de muziek de aanschaf toen niet waard.

Ducoz, je hebt trouwens helemaal gelijk over de akoestische plaat. Die is echt erg fraai. Mijn beoordeling heb ik daarop gebaseerd. Ik zie juist de orkest- en bandversies, die op de deluxe versie erna komen, eerder als de bonustracks. De één is een (erg) mooi alternatief, de ander net wat minder geslaagd. Alvast een 'guilty pleasure': de (big) band version of I Want To Drive My Car.

Na de Orchestral versie een paar keer gehoord te hebben ben ik wat positiever gestemd. Deze versie komt beter uit de verf als de solo versie, omdat de liedjes hiervoor ook bedoeld zijn. De teksten spreken me wat minder aan dan het vroegere werk van Young, maar ja, hij is dan ook 40 jaar ouder dan ik.

Qua sound doet het me denken aan There's a World en Man Needs a Maid, maar ook heel erg aan Prairie Wind, dat ook geschreven en opgenomen werd tijdens een roerige periode in Neil's leven en de Big Band songs op This Note's for You. Voorlopig kom ik uit op een 3* voor de solo en 3,5* voor de okest versie, misschien dat de orkest versie nog naar 4* kan, zodat ik gemiddeld uitkom op 3,5*.

Geen meesterwerk, maar op zich wel een leuke toevoeging aan zijn ouevre.

Er zijn inderdaad veel herkenbare elementen uit het werk van Neil op het album te vinden. Ondanks dat het album inderdaad voor de orkestrale versies gemaakt is bevallen mij de solo versies meer. Hij klinkt iets puurder en ik heb het gevoel dat hij bij dit soort zachtaardige songs niet veel instrumentatie nodig heeft. Met de akoestische gitaar en de klanken van de piano komen de songs van Neil bij mij al snel oprecht en emotioneel over. Af en toe klinken de songs met het orkest melodieus en groots, maar soms doen ze ook wat filmisch aan.
De teksten zijn misschien niet meer zo diepgaand als voorheen maar passen wel bij de stijl waarop hij veel van zijn akoestisch werk heeft gebracht. Al met al een verdienstelijk album.

Soms is het of iemand me bijna de woorden uit de mond haalt. Maar dan wel bijna. Wissel in de bovenstaande quote solo versie en orkest versie om en ik kan me er helemaal in vinden.

Ik vind dus juist de solo versies prettiger om te luisteren. De composities komen dan beter naar voren en de songs zijn dan wat breekbaarder. Ik vind het orkest een mooi experiment, maar geregeld wat pompeus en overdadig voor de nummers. Als hij de nummers eerst gewoon voor een solo-album had geschreven en pas later bedacht had dat er een orkest onder moest, had ik het ook geloofd.

De soloversies van de songs vind ik niet onaardig maar overtreffen samen niet een gemiddeld album van een willekeurige singer/songwriter. De orkestrale versies zijn niet mijn smaak. Jammer. Al meer dan twintig jaar heb ik geen plaat van Young meer aangeschaft omdat ik ze alle onder de maat vond. Altijd wel en paar fijne songs per album maar nooit consistent goed. Daar verandert de oogst van dit jaar helaas niets aan. De beste man lijkt een vrijbrief te hebben om uit te brengen wat hem goeddunkt. Ik verlang hevig naar een verzamelboxje met als titel The Other Decades.

Wat mij betreft mag Neil juist wat selectiever zijn, want ook deze weer erg wisselvallig.