Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This) (1983)

En de oude OMD dan (eerste vier albums, maar begin maar met Organisation (link met Eurythmics)!



Yazoo is vooral hitgevoelig, kent minder rustpunten.
Anne Clark is dan weer geen echte zangeres, meer voordracht.

Maar beide acts wel synths met borsten (klinkt toch anders dan "met ballen" merk ik) natuurlijk.

Beluister hem eerst eens zonder de geforceerde soul cover Wrap It Up.
Die stoorde mij aanvankelijk nogal... een beetje "The More I See You" van dit album.

Lap, nog een connectie met OMDs Organisation!

En This City Never Sleeps is natuurlijk net zo mooi als Stanlow.

Blijft ook na jaren in de kast een lekker album.
Geniet met een mooie G

Sweet Dreams (Are Made Of This) was voor mij de eerste kennismaking met Eurythmics, en die kennismaking was erg indrukwekkend.
Voornamelijk vanwege Annie Lennox met haar korte felle oranje haar.
Ook de reactie van mijn ouders loog er niet om.
Zonde, hoe iemand zich zo kan toe takelen, want waarschijnlijk is ze eigenlijk een mooie vrouw.
Geloof me, mijn ouders waren toen rond de dertig jaar, en absoluut niet ouderwets, maar Annie wist hun toen wel te shockeren.
Absoluut niet hun beste nummer, maar wel een reden om ze te blijven volgen.
De versie van Marilyn Manson, jaren later, vind ik ook erg goed gedaan.
Love Is A Stranger vind ik eigenlijk een heel stuk beter.
Als act vond ik ze aardig weg hebben van Yazoo; alleen had Vince Clark de haardracht van Annie Lennox.
Alison Moyet is ook duidelijk een soulzangeres, net als Lennox, en ook hier wordt ze ondersteund door synthesizers.
Toch vind ik de albums van Yazoo wat sterker dan Sweet Dreams.

Interessant zinnetje. Ik heb de remaster bij FYE meegenomen en vind het typisch een ondynamisch rommeltje waarbij vooral de hogere tonen (zang, bv.) te luid in de mix staan. Bovendien vind ik die bonusnummers de cd echt verpesten. Die remixen zijn totaal overbodig en de rest is ook niet om over naar huis te mailen.

Het album zelf vind ik ijzersterk met naast de hits het hier omlaag gehaalde This Is The House, I Could Give You (A Mirror), I've Got An Angel en This City Never Sleeps als hoogtepunten. Heerlijk subtiele muziek waarbij de kilheid juist warmte lijkt te creeren (kan geen umlauts e.d. gebruiken hier in Amerika).

SWEET DREAMS (ARE MADE OF THIS) (1983) 2CD deluxe edition repair shop

Lichtjes onbegrijpelijk dat zoveel bonusmateriaal nog nooit op CD verscheen.
Ik doe een poging om het één en ander op een 2CD deluxe editiion rijtje te zetten.

Daarvoor waren opvallend veel vinyl rips voor nodig. Zie link hierboven voor het resultaat.

Ook lichtjes onbegrijpelijk is dat deze groep in de loop der jaren zo weinig stemmen heeft vergaard.

Klopt. En dat dit album maar niet boven de 3,5 sterren weet uit te stijgen.

Jeugdsentiment dit, ooit op de HAVO een cassettebandje met dit album & Touch in mijn handen gedrukt gekregen. Fijne muziek, het debuutalbum altijd overgeslagen weet eigenlijk niet eens waarom, toch maar eens verandering in brengen. Buiten de bekende hits vind ik Jennifer, This Is The House met die heerlijke basloop & afsluiter The City Never Sleeps de uitschieters.
Annie Lennox heeft een heerlijk stemgeluid, kleurrijk duo uit de jaren 80.

Beter dan verwacht.
Het werkelijke topnummer is natuurlijk nr. 12. Monkey Monkey. Wat een ondeugend pareltje!

Als je goed luistert, hoor je al van in de intro dat het om een ondeugende vinyl rip gaat.

Prima synthpop album van Annie Lennox en Dave Stewart. Goede songs, uitstekende zang en perfect geproduceerd. Terecht opgenomen in de Qobuz Ideal Discography.

De stem van Annie Lennox kende ik van I Only Want to be with You, een singletje van The Tourists dat de VARA op hun zondagse middaguurtjes draaide op Hilversum 3, ergens in 1979. Ik nam deze cover van boyband Bay City Rollers op en draaide dat cassettebandje met mijn favoriete radioliedjes van dat moment (o.a. Pat Benatar en Lene Lovich) frequent.

Net als de meesten kende ik later de debuutelpee van Eurythmics niet. Ook mijn kennismaking was met hun hits Sweet Dreams (bij de Nationale Hitparade #10 in april 1983) en mijn favoriet Love is a Stranger (#12 in juni). Hitsluwe synthesizer-new wave van een duo waarvan de dame zowel laag als hoog goed uit de voeten kon.
Heel anders dan de gitaarwave van The Tourists en, naar ik nu weet, het debuut met stevige gitaren van dit duo. Daarin multi-instrumentalist Dave Stewart, die als de stille genius overkwam.
Op album Sweet Dreams klinkt niet een hybride mix van gitaar-bas-drums met digigeluiden, zoals generatiegenoten als Tubeway Army en Ultravox hadden verzonnen. Nee, hier horen we dominante synthesizers en beats, met een enkel blaasinstrument qua conventioneel instrument. Stewart en Lennox hadden bepaald geen halfslachtige vernieuwing gemaakt.
Er valt geen zwak nummer te bekennen, met als mijn favorieten I've got an Angel met zijn fluit en The Walk met heerlijke blazers.

Toch geef ik geen heel hoog cijfer. Dit omdat ik nergens omver word geblazen, zoals ik dat wel werd/word met de stem van tijdgenote Alison Moyet, in die dagen van Yazoo. Een hele dikke 7 derhalve.

Eehhmm...

Als je bedoelt dat je het in eerste instantie kénde van de BCR, dan begrijp ik wat je bedoelt. Mij verging het, als leeftijdsgenoot, net zo. Maar - voor zover je dat nog niet wist - het origineel is natuurlijk van Dusty. Die versie van de Bay City Rollers mag er overigens best wezen, en die van The Touristst ook.

Nee, ik kende het liedje van The Tourists en heb later ontdekt dat het van de BCR was! Een versie die ik nog leuker vond en ooit als single op de kop heb getikt. Om later weer kwijt te raken.

En nu vertel je mij dat dat ook een cover was! Leuke feitjes vind ik dat altijd!

Prachtige plaat, new wave meets synths pop. Een stap verder dan hun debuut waar dan wel het onvergetelijke Never gonna cry again op staat.
Hier is Annie in topvorm en de plaat heeft een heerlijke rafelrandje.