Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This) (1983)

Met Love is a stranger en Sweet Dream. Annie Lennox heeft me altijd wel gefascineerd. 3.5*

Het eerste album van de Eurythmics (In the garden) ging aan mij voorbij. Ik kende wel de prachtige single Never gonna cry again. Toen het album Sweet dreams uitkwam was dit een klapper. Iedereen in mijn omgeving had dit album wel (of op tape). Ik heb daarna al snel weer afscheid genomen van dit duo (alleen het nummer 1984 vond ik nog de moeite waard). Dit album blijft een topper. 4,0

Wat is hier nog weinig over geschreven. Was toch zeker een belangrijke band in de jaren 80. Lekkere wave muziek. met een nog zeer creatieve Dave Steward en de wereldzangeres Annie Lennox.
Sweet dreams is al mooi, maar naar vaker luisteren gaat mijn voorkeur uit naar Love Is A Stranger. Als je dit album gaat aanschaffen en je hebt nog wat geld over, koop dan gelijk Touch, die is ietsje minder maar zeker ook de moeite waard. Het latere werk vind ik wat te mainstream; al blijft Annie Lennox altijd even goed zingen.

Misschien wel het beste album! Met de singles Sweet Dreams en Love Is A Stranger!

Opvolger van het erg frisse In The Garden, en ondanks het grote doorbraaksucces vind ik die eerdere nog steeds tijdlozer dan deze.
Maar wel aardig door de singles en ook het mooie Jennifer.

***

Herken mij volledig in verhaal Jan: plaat kwam begin van mij middelbaar school tijd uit en was een 'hype'. Vind de plaat nog steeds een pareltje: Jennifer, The Walk, Love Is A Stranger,........ eigenlijk zit er geen minder nummer tussen. Destijds deze plaat 'getaped'aangezien ik nog geen CD- Platenspeler had. Een latere opvolger was echter de eerste CD die ik ooit officieel heb aangeschafd bij de aankoop van mijn eerste CD-speler....zie bij 'Be Yourself To Night'.....

Mijn vriendin was in een platenbak aan het zoeken, en ik zag hoe ze deze per ongeluk oversloeg, dus pakte ik hem eruit. Balde ze wel van, want ze had hem zelf wel willen hebben ! Heerlijke plaat met een geweldige 80-sound, goed als achtergrond alswel om iets intensiever naar te luisteren !

Balde=Baalde

SWEET DREAMS

Dit is natuurlijk een klassieker. Er staan vier singels op, als je de geflopte This is the House en The Walk meerekent. Prachtige synthesizers van Dave Stewert die soms klinken als violen. Hemels (breed) stembereik van Annie Lennox.


Love is a Stranger is een absolute topper. Wie kan weerstaan aan dit lied? Annie die haar stem als instrument gebruikt. Schitterend stubtiele beats.

I've Got an Angel is ook zo'n typische Eurythmics song. Annie gaat van hoog naar laag en die regenwoudsynths zijn briljant.

I Could Give You had ook een singel kunnen zijn. Bestaat zelfs een 7" mix van. Op dit nummer klinken ze een beetje als de Human League vind ik.

The Walk is een schitterend nummer. Heel mistig gearrangeerd en met gedempte blazers naar het einde toe. Onweerstaanbaar meeslepend.

Sweet Dreams is een klassieker. De cellosynths, het rinkelende glas en die oerverdovende basbeat zijn een onvergetelijk jasje voor Lennox doorleefde vocalen.

Jennifer lijkt wel een ambient versie van Sweet Dreams. Een gelijkaardig gearrangeerde song met een mysterious thema: het meisje met het oranje haar.

This City Never Sleeps is een majestueze afsluiter. Een mini-epos over een grootstad by night met hoorbare metrostellen. Doet mij denken aan Stanlow van OMD.


Wrap it up vind ik eerlijk gezegd een misplaatste cover en This Is the House hoort niet echt thuis in de sfeer van het album. Doet meer denken aan Right by Your Side van Touch. Somebody Told Me vind ik een interessant experiment met de bassynthesizer.

@Dazzler: Het latino-achtige 'This is the house' vind ik wel straffer dan 'Right by your side' (Als ik verplicht zou worden een top 3 van Eurythmics-shit-nummers samen te stellen zou dit laatstee er zeker bij zijn). Verder vind ik je beschrijvingen van de nummers haast poetisch mooi!

Ik vind Right by Your Side juist een heerlijk feestnummer. Juist gewaagd dat ze even een andere sound hadden. Vond het in ieder geval een welkome afwisseling in hun discografie

Toppers blijven Love is a Stranger en Sweet Dreams natuurlijk. Beiden betere nummers van hun.

Van Right by your Side wordt op de Vlaamse Radio 1
jaarlijks een instrumentaal fragmentje (jingle) gebruikt voor Radio Tour
(het programma dat de Ronde van Frankrijk verslaat).

Op die manier heeft het nummer voor mij een zomers surplus.
Het valt me wel op dat Right by your Side vaak door fans geciteerd wordt
als een behoorlijk slecht nummer .... ik vind het best meevallen.

ps. Ik merk op dat ik behoorlijk wat typfouten maakte in mijn recensie (excuzes).
Vergat nog te vertellen dat ik Monkey Monkey een schitterende b-kant vind.
Sluit van sound helemaal aan bij I've got an Angel, maar is experimenteler.
Home is where the Heart is en Baby's gone blue zijn best ok.

Doorbraakalbum van Eurythmics mede vanwege de overigens uitstekende hits "Sweet Dreams (Are Made of This)" en "Love Is a Stranger". Eurythmics sloten zich hier aan bij de synthipopgolf waarbij de soulvolle zang van Annie Lennox de grootste troef is. "Jennifer" vind ik ook prachtig. Zeker één van de betere jaren '80-bands waar dit album een voorbeeld van is.

De titelsong is één van DE dance hits uit begin jaren 80. Ook de juiste Extended Mix staat op de geremasterde versie uit 2005. Dat alleen is al de moeite waard. De mislukte single This Is The House heeft een heel lekker funky gitaartje en blazers ingebed in geinige synt-effects. Daarnaast is de opener en single Love Is A Stranger zeer goed. De Coldcut Mix vind ik duidelijk minder. Net als een behoorlijk deel van de overige songs op dit album. De albums Revenge en Be Yourself Tonight zijn daardoor als geheel stukken beter dan dit album. Maar ja, Sweet Dreams blijft een geweldig nummer.

Had Marilyn Manson dit nummer eerst of Eurythmics?

Mooie song in de film "Gamer"

Eurythmics.

SWEET DREAMS (ARE MADE OF THIS) 1983

Soms moet je een oude recensie herschrijven.
Zeker als die iets te fragmentarisch aan het internet werd toevertrouwd.

Sweet Dreams zit op dit moment weer stevig in de rotatie bij mij.
Ongetwijfeld één van de beste albums uit 1983 en de gemiddelde score
en zelfs het aantal stemmen vind ik ondermaats voor Sweet Dreams.

Na het geflopte In the Garden (1981) waarop de twee overblijvers
uit The Tourists (Dave & Annie) zich als new wave band wilden profileren
wordt op het album Sweet Dreams definitief gekozen voor de synthpop duo formule
die in 1982 hits oplevert voor Soft Cell, OMD, Blancmange, Tears for Fears, Yazoo enz ...

Het begint met de bizarre single This is the House waarin blazers nog een latino accent
mogen leggen en dat merkwaardig genoeg eerder aan de late 80s Eurythmics doet denken.

Een paar maanden later komen Dave & Annie op de proppen met The Walk.
Die single heeft een donkere synth basis en de blazers worden in de achtergrond gemixt.
In tegenstelling tot This is the House past deze single wel in de typische album sound.

Eind 1982 verschijnt dan het schitterende Love Is a Stranger.
Een haast perfecte synthpop single die nochtans weer niet scoort.
Uniek in zijn ritmische benadering met een kreunende Stewart,
een vocaal excellerende Lennox en vooral scherp in de tekst.

Als in januari 1983 het album verschijnt mag de titelsong Sweet Dreams
het op 45 toeren proberen. Mede door de coole clip (een gespreksonderwerp
op de speelplaats) met de vastberaden, oranjeharige Lennox en de cello spelende
baardaap Stewart tussen de koeien wordt het nummer een stevige internationale hit.

Het hikkende Love Is a Stranger wordt meteen in de herkansing gegooid
en krijgt nu wel de verdiende aandacht en een mooi rapport in de hitparades.

Terwijl Dave & Annie de opvolger Touch (1983) opnemen,
dromen Europa en een paar maanden later ook Amerika zoet verder.

I Could Give You a Mirror stond al in alternatieve versie op de b-kant van Sweet Dreams.
De album versie legt meer klemtoon op de bas synthesizer en tovert het nummer om
tot een dansbare albumtrack. Een album dat trouwens op 8 sporen werd ingeblikt.

Op de 1ste zijde van het album staat het interessante I've Got an Angel
(niet te verwarren met de latere hitsingle There Must Be an Angel). Een song
die meteen de eclectische stijl van de synth Eurythmics in de verf zet. Ritmisch sterk,
met panfluitachtige neveneffecten opgefleurd en met een hemels zingende Lennox.

Wrap It Up is een funky song van Green Gartside (Scritti Politti)
en hoewel het nummer qua arrangement degelijk in het album past,
botst het muzikaal toch behoorlijk met de andere Eurythmics composities.

Op de 2de zijde staat het experimentele, maar overtuigende Somebody Told Me.
Een nummer dat twijfelt tussen een sympathiek b-kantje en een obscure albumtrack.

En dan zijn er nog twee absolute prijsnummers.

Jennifer with your orange hair ...
Jennifer with your green eyes ...
blub blub blub blub ... underneath the water

Het bloedmooie Jennifer bijvoorbeeld met een synth arrangement
dat dicht bij de titelsong aanligt, maar in zijn donkere onderwater tonen
een muzikale spiegel wordt van Lennox' muzikale alterego.

Afsluiten doen we in magistrale schoonheid met This City Never Sleeps.
Een mini-symfonie die binnensluipt als I Remember Nothing van Joy Division
maar zicht ontvouwt als een ode aan de grootstad en in die optiek nog het best
kan vergeleken worden met Stanlow (ode aan een olieraffinaderij) van OMD.

Het nummer werd gebruikt in de soundtrack van 9,5 Weeks° met Rourke en Basinger.

Van de bijhorende b-kanten uit deze periode werden slechts 3 nummers weerhouden
op de 2005 remaster. Het erg leuke Home Is Where the Heart is, het geluidsexperiment
Monkey Monkey en het iets minder overtuigende Baby's Gone Blue. De remixen vind ik
overbodig, net als de matte cover waarmee elk album uit de remaster reeks eindigt.

Uitstekend tweede album van The Eurythmics die hiermee massaal doorbraken.
Zoals hierboven al iemand zei, er was altijd wel iemand die de LP had.
Ik heb hem toen op een bandje opgenomen, maar vrij snel de CD van gekocht ergens in 1988
(heeft nr. 29).
Eurythmics gingen hier van new wave naar synthpop, wat toen erg in was en ik ook toen al helemaal niet erg vond.

Love Is A Stranger is een klassiek popnummer met een onweerstaanbare melodie en doet mij voor altijd aan de (best wel goede) zomer van 1983 en Camping De Wildhof herinneren.
Sweet Dreams is net zo klassiek, maar kan ik niet zo vaak horen als Love Is A Stranger.
Toch is het niet allemaal zon wat er blinkt: het prijsnummer van het album is het uitermate beklemmende en broeierige Jennifer, waarbij ik nu achteraf wel een heel erg Nick Cave & Kylie Minogue-gevoel van krijg.
Ook The Walk en This City Never Sleeps hebben een wat onheilspellend en unheimisch sfeertje,
door Annie uitermate kil gebracht. Beide zijn prachtige nummers.
Verder zijn I Could Give You A Mirror, Somebody Told Me en I've Got An Angel ook gewoon goede songs.
Missers vind ik This Is The House met zijn Mexicaanse gedoe en de cover Wrap It Up, waarin me iets teveel synthetische drums en synthesizergebliep zitten.

Maar: eigenlijk een verplicht album voor iedereen met interesse in jaren 80 synthesizerpop.
Volgens was dit hun beste album, maar ik moet natuurlijk ook maar weer eens aan de rest gaan herbeginnen.

Toen deze plaat uitkwam heb ik hem wel een paar keer gehoord, maar door de kaalheid van het toetsengeluid en de simpele elektronische drums had ik er eigenlijk al spoedig geen zin meer in (net zoals ik ook redelijk snel afhaakte bij Depeche Mode, Yazoo en Alphaville). Vreemd genoeg bleven sommige gezongen regeltjes van de albumtracks in de decennia daarna toch steeds in mijn hoofd rondzingen: "Power of imagination goes right to my head", "Wrap it up - I'll take it" (dat ik in deze versie eerder kende dan het origineel van Sam & Dave), "Step away (step away) - walk away - all I want is the real thing", "Underneath the water. . . Underneath the water. . ."
        Dus heb ik dit album dertig jaar na dato toch maar eens een tweede kans gegeven (ook al omdat ik het titelnummer altijd geweldig ben blijven vinden), en het is eigenlijk een nog altijd fris en open klinkende plaat met bijna alleen maar pakkende melodieën, arrangementen die stiekem nog wel wat meer instrumenten dan alleen maar synthesizers en drumcomputers herbergen, een "digitaal" maar zeer vol geluid (ook op de ongeremasterde CD die ik heb) dat daardoor de gedateerdheid voor mij overstijgt, grappige afwijkende nummers die de variëteit waarborgen (zoals Wrap it up en This is the house) en boven alles uit natuurlijk die Stem als een klok, één van de krachtigste en expressieve uit de popmuziek.
        Ik ben er de afgelopen jaren achter gekomen dat ik veel muziek uit de eerste helft van de tachtiger jaren die ik toentertijd geweldig vond (Echo & the Bunnymen, Nick Cave, David Sylvian) nú eigenlijk zelden of nooit meer beluister, terwijl ik muziek die voor mij toen slechts in de marge bestond (Scars, New Musik) nu beter dan ooit vind, en mijn herontdekking van dit album ligt ook wel een beetje in die lijn. Een ontzettend leuke plaat die z'n 50 eurocent die ik er op de Meimarkt voor betaalde wel waard is, dunkt me.
        Grappig feitje van Wikipedia : wie de lange versie (6'41) van This city never sleeps op zijn persing heeft staan, kan David A. Stewart gedurende de laatste seconden daarvan achterstevoren "I enjoyed making that there record. Very good." horen zeggen.

Grote inspiratiebron voor mijn huidige muzikale projecten.
Ik heb van mijn partner/zangeres/medemuzikante de Eurythmics als huiswerk mee gekregen. En ik kan me helemaal vinden in het kale en duistere geluid.

Lekkere kale, harde beats, zware synthbassen, en mooie, etherische zang. Veel songs blijven lang op één noot hangen, wat de spanning enorm vergroot. Er is zo ontzettend goed nagedacht over deze muziek. Vandaar dat het ook tijdloos is.

Goed verwoord.

Je mag dit album daarom gerust naast Organisation (1980) van OMD leggen.
Misschien iets voor een volgend huiswerk.

dazzler, bedankt voor de tip. Nu Touch van Eurythmics aan het luisteren. Here Comes the Rain Again heeft ook zo'n enorme spanningsboog in de coupletten.

Paint a Rumour flirt met minimalisme.
Andere nummers op Touch kondigen al de overgang naar een meer soulvolle koers aan.
Al blijven de arrangementen nog hoofdzakelijk op de synthesizer gericht.

Debuut van a-ha en debuut van Alphaville vind ik ook ijzersterk, maar die zijn met mannenzang. En ik moet juist even op zoek naar synthpop met vrouwenzang.

Dalbello is ook zo waanzinnig!

Yazoo? Al zal je dat wel kennen denk ik

Ken ik maar een hitje van, dat wordt dus een huiswerk voor mij.

Ik dacht ook aan Propaganda, vrouwen met synths.
Al vind ik die op de singles na soms wat zwaar op de hand.

Ik vind trouwens dat je dringend wat aan die belabberde 3* bij dit album moet doen.

Anne Clark?

Wat ietwat koud en kil en dat is wat Ozric volgens mij zoekt, dus prima optie.

Over die drie, ik zou hem weer eens moeten horen (wat ik tegenwoordig vrijwel elke dag zeg )

Yazoo, Propaganda en Anne Clark gaan op het lijstje. Dank, dank, dank.