Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made of This) (1983)

Ik vind Right by Your Side juist een heerlijk feestnummer. Juist gewaagd dat ze even een andere sound hadden. Vond het in ieder geval een welkome afwisseling in hun discografie

Toppers blijven Love is a Stranger en Sweet Dreams natuurlijk. Beiden betere nummers van hun.

SWEET DREAMS (ARE MADE OF THIS) 1983

Soms moet je een oude recensie herschrijven.
Zeker als die iets te fragmentarisch aan het internet werd toevertrouwd.

Sweet Dreams zit op dit moment weer stevig in de rotatie bij mij.
Ongetwijfeld één van de beste albums uit 1983 en de gemiddelde score
en zelfs het aantal stemmen vind ik ondermaats voor Sweet Dreams.

Na het geflopte In the Garden (1981) waarop de twee overblijvers
uit The Tourists (Dave & Annie) zich als new wave band wilden profileren
wordt op het album Sweet Dreams definitief gekozen voor de synthpop duo formule
die in 1982 hits oplevert voor Soft Cell, OMD, Blancmange, Tears for Fears, Yazoo enz ...

Het begint met de bizarre single This is the House waarin blazers nog een latino accent
mogen leggen en dat merkwaardig genoeg eerder aan de late 80s Eurythmics doet denken.

Een paar maanden later komen Dave & Annie op de proppen met The Walk.
Die single heeft een donkere synth basis en de blazers worden in de achtergrond gemixt.
In tegenstelling tot This is the House past deze single wel in de typische album sound.

Eind 1982 verschijnt dan het schitterende Love Is a Stranger.
Een haast perfecte synthpop single die nochtans weer niet scoort.
Uniek in zijn ritmische benadering met een kreunende Stewart,
een vocaal excellerende Lennox en vooral scherp in de tekst.

Als in januari 1983 het album verschijnt mag de titelsong Sweet Dreams
het op 45 toeren proberen. Mede door de coole clip (een gespreksonderwerp
op de speelplaats) met de vastberaden, oranjeharige Lennox en de cello spelende
baardaap Stewart tussen de koeien wordt het nummer een stevige internationale hit.

Het hikkende Love Is a Stranger wordt meteen in de herkansing gegooid
en krijgt nu wel de verdiende aandacht en een mooi rapport in de hitparades.

Terwijl Dave & Annie de opvolger Touch (1983) opnemen,
dromen Europa en een paar maanden later ook Amerika zoet verder.

I Could Give You a Mirror stond al in alternatieve versie op de b-kant van Sweet Dreams.
De album versie legt meer klemtoon op de bas synthesizer en tovert het nummer om
tot een dansbare albumtrack. Een album dat trouwens op 8 sporen werd ingeblikt.

Op de 1ste zijde van het album staat het interessante I've Got an Angel
(niet te verwarren met de latere hitsingle There Must Be an Angel). Een song
die meteen de eclectische stijl van de synth Eurythmics in de verf zet. Ritmisch sterk,
met panfluitachtige neveneffecten opgefleurd en met een hemels zingende Lennox.

Wrap It Up is een funky song van Green Gartside (Scritti Politti)
en hoewel het nummer qua arrangement degelijk in het album past,
botst het muzikaal toch behoorlijk met de andere Eurythmics composities.

Op de 2de zijde staat het experimentele, maar overtuigende Somebody Told Me.
Een nummer dat twijfelt tussen een sympathiek b-kantje en een obscure albumtrack.

En dan zijn er nog twee absolute prijsnummers.

Jennifer with your orange hair ...
Jennifer with your green eyes ...
blub blub blub blub ... underneath the water

Het bloedmooie Jennifer bijvoorbeeld met een synth arrangement
dat dicht bij de titelsong aanligt, maar in zijn donkere onderwater tonen
een muzikale spiegel wordt van Lennox' muzikale alterego.

Afsluiten doen we in magistrale schoonheid met This City Never Sleeps.
Een mini-symfonie die binnensluipt als I Remember Nothing van Joy Division
maar zicht ontvouwt als een ode aan de grootstad en in die optiek nog het best
kan vergeleken worden met Stanlow (ode aan een olieraffinaderij) van OMD.

Het nummer werd gebruikt in de soundtrack van 9,5 Weeks° met Rourke en Basinger.

Van de bijhorende b-kanten uit deze periode werden slechts 3 nummers weerhouden
op de 2005 remaster. Het erg leuke Home Is Where the Heart is, het geluidsexperiment
Monkey Monkey en het iets minder overtuigende Baby's Gone Blue. De remixen vind ik
overbodig, net als de matte cover waarmee elk album uit de remaster reeks eindigt.

Toen deze plaat uitkwam heb ik hem wel een paar keer gehoord, maar door de kaalheid van het toetsengeluid en de simpele elektronische drums had ik er eigenlijk al spoedig geen zin meer in (net zoals ik ook redelijk snel afhaakte bij Depeche Mode, Yazoo en Alphaville). Vreemd genoeg bleven sommige gezongen regeltjes van de albumtracks in de decennia daarna toch steeds in mijn hoofd rondzingen: "Power of imagination goes right to my head", "Wrap it up - I'll take it" (dat ik in deze versie eerder kende dan het origineel van Sam & Dave), "Step away (step away) - walk away - all I want is the real thing", "Underneath the water. . . Underneath the water. . ."
        Dus heb ik dit album dertig jaar na dato toch maar eens een tweede kans gegeven (ook al omdat ik het titelnummer altijd geweldig ben blijven vinden), en het is eigenlijk een nog altijd fris en open klinkende plaat met bijna alleen maar pakkende melodieën, arrangementen die stiekem nog wel wat meer instrumenten dan alleen maar synthesizers en drumcomputers herbergen, een "digitaal" maar zeer vol geluid (ook op de ongeremasterde CD die ik heb) dat daardoor de gedateerdheid voor mij overstijgt, grappige afwijkende nummers die de variëteit waarborgen (zoals Wrap it up en This is the house) en boven alles uit natuurlijk die Stem als een klok, één van de krachtigste en expressieve uit de popmuziek.
        Ik ben er de afgelopen jaren achter gekomen dat ik veel muziek uit de eerste helft van de tachtiger jaren die ik toentertijd geweldig vond (Echo & the Bunnymen, Nick Cave, David Sylvian) nú eigenlijk zelden of nooit meer beluister, terwijl ik muziek die voor mij toen slechts in de marge bestond (Scars, New Musik) nu beter dan ooit vind, en mijn herontdekking van dit album ligt ook wel een beetje in die lijn. Een ontzettend leuke plaat die z'n 50 eurocent die ik er op de Meimarkt voor betaalde wel waard is, dunkt me.
        Grappig feitje van Wikipedia : wie de lange versie (6'41) van This city never sleeps op zijn persing heeft staan, kan David A. Stewart gedurende de laatste seconden daarvan achterstevoren "I enjoyed making that there record. Very good." horen zeggen.

Sweet Dreams (Are Made Of This) was voor mij de eerste kennismaking met Eurythmics, en die kennismaking was erg indrukwekkend.
Voornamelijk vanwege Annie Lennox met haar korte felle oranje haar.
Ook de reactie van mijn ouders loog er niet om.
Zonde, hoe iemand zich zo kan toe takelen, want waarschijnlijk is ze eigenlijk een mooie vrouw.
Geloof me, mijn ouders waren toen rond de dertig jaar, en absoluut niet ouderwets, maar Annie wist hun toen wel te shockeren.
Absoluut niet hun beste nummer, maar wel een reden om ze te blijven volgen.
De versie van Marilyn Manson, jaren later, vind ik ook erg goed gedaan.
Love Is A Stranger vind ik eigenlijk een heel stuk beter.
Als act vond ik ze aardig weg hebben van Yazoo; alleen had Vince Clark de haardracht van Annie Lennox.
Alison Moyet is ook duidelijk een soulzangeres, net als Lennox, en ook hier wordt ze ondersteund door synthesizers.
Toch vind ik de albums van Yazoo wat sterker dan Sweet Dreams.

De stem van Annie Lennox kende ik van I Only Want to be with You, een singletje van The Tourists dat de VARA op hun zondagse middaguurtjes draaide op Hilversum 3, ergens in 1979. Ik nam deze cover van boyband Bay City Rollers op en draaide dat cassettebandje met mijn favoriete radioliedjes van dat moment (o.a. Pat Benatar en Lene Lovich) frequent.

Net als de meesten kende ik later de debuutelpee van Eurythmics niet. Ook mijn kennismaking was met hun hits Sweet Dreams (bij de Nationale Hitparade #10 in april 1983) en mijn favoriet Love is a Stranger (#12 in juni). Hitsluwe synthesizer-new wave van een duo waarvan de dame zowel laag als hoog goed uit de voeten kon.
Heel anders dan de gitaarwave van The Tourists en, naar ik nu weet, het debuut met stevige gitaren van dit duo. Daarin multi-instrumentalist Dave Stewart, die als de stille genius overkwam.
Op album Sweet Dreams klinkt niet een hybride mix van gitaar-bas-drums met digigeluiden, zoals generatiegenoten als Tubeway Army en Ultravox hadden verzonnen. Nee, hier horen we dominante synthesizers en beats, met een enkel blaasinstrument qua conventioneel instrument. Stewart en Lennox hadden bepaald geen halfslachtige vernieuwing gemaakt.
Er valt geen zwak nummer te bekennen, met als mijn favorieten I've got an Angel met zijn fluit en The Walk met heerlijke blazers.

Toch geef ik geen heel hoog cijfer. Dit omdat ik nergens omver word geblazen, zoals ik dat wel werd/word met de stem van tijdgenote Alison Moyet, in die dagen van Yazoo. Een hele dikke 7 derhalve.