Songs: Ohia - The Magnolia Electric Co. (2003)

Songs: Ohia's beste album als u het mij vraagt. Farewell Transmission is echt een geweldig nummer.

heerlijk album inderdaad ..

Eensch. Hold on Magnolia is ook niet mis.

Waarom zingen Lawrence Peters en Scout Niblett eigenlijk mee (track 5 & 6?) Niblett zingt gewoon lelijk

Ik vind beide gastzangers net mooi passen binnen dit geheel. Fantastisch album!

Zonet met de post mee gekregen. Er zit een vrolijke noot op deze, meer band gerichte cd. Staat weer vol met pareltjes. Jum!

Almost Was Good Enough en Hold On Magnolia zijn dé mooiste nummers van de cd. Dikke 4*

De eerste 2 nummers van dit album vind ik al goed genoeg om er 3.5* voor te geven. Vooral I've been Riding with the ghost is fantastisch, echt mijn verslaving op dit moment. De rest van de nummers zijn ook okee maar die moeten nog wat groeien denk ik.

Ik opende nog met een ferme 4*, 4,5* ligt wel in het verschiet. Grootste struikelblok vond ik aanvankelijk dat de plaat nogal gewoontjes klonk, een beetje standaard roots-rock; die indruk hield ik vooral over aan de eerste keer dat ik deze plaat draaide in de auto toen ik hem had aangeschaft en niet verder dan Riding with the Ghost kwam. Ik kende destijds enkel Pyramid Electric Co, Didn't It Rain (beide verstilder) en Axxess & Ace (tikkeltje rauwer) en vond deze er maar bleekjes bij afsteken. Vooral Riding with the Ghost (met die ooh-ooh'ende dames) vond ik tenenkrommend.

Maar goed, de plaat sloop toch mijn rotatielijst in, vooral omdat ik Farewell Transmission wél zo prachtig vond en die me toch steeds weer naar The Magnolia Electric Co deed hunkeren. Zodoende ontdekte ik dat dit album wel degelijk veel te bieden heeft. Nummers als Farewell Transmission, John Henry Split My Heart en Hold on Magnolia reken ik inmiddels tot enkele van mijn favorieten uit het oeuvre van Jason Molina. Daartussen ook zat te genieten verder, hoewel ik Riding with the Ghost nog steeds een beetje tenenkrommend vind. Gelukkig mag dat de pret allang niet meer drukken. 4* dus.

Pfff, Riding with the Ghost is één van mijn favoriete Molina nummers!

While you’ve been busy crying
About my past mistakes
I’ve been busy trying to make a change
I made a change

Op The Lioness na zijn sterkste plaat, maar het scheelt zo ontzettend weinig. En wie houdt het droog bij Hold On Magnolia, niemand toch?

Haha, niemand inderdaad, althans, hier ook niet!

Wat betreft Riding with the Ghost, tenenkrommend bedoel ik niet tekstueel gezien maar puur muzikaal. Tekstueel net zo sterk als elk andere Molina-nummer, maar vooral de ooh-oohs kunnen mij echt niet bekoren en het mid-tempo doet me net een beetje te Pearl Jam aan, vandaar dat het bij mij niet helemaal de juiste snaar weet te raken. Maar goed, verder: prachtplaat!

Farewell transmission is schitterend . een - bob Dylan/neil Young met de unieke stem van molina -synthese??

Na The Lioness het tweede album van Jason Molina dat me helemaal 'vastgrijpt'. Fantastisch album. Met zo'n hoge scores voor Didn't it rain, Axxes & Ace en Ghost Tropic ligt er nog heel wat moois te ontdekken voor mij blijkbaar. Wat een ontdekking toch thx musicmeter

Ik heb een wijziging aangevraagd. Dit is namelijk helemaal geen Songs: Ohia plaat. Dit was een overgangsplaat van Songs: Ohia naar Magnolia Electric Co, maar valt NIET onder Songs: Ohia.

dat kun je zien op de officiéle website:

http://www.magnoliaelectricco.com/archives/82

en horen aan de muziek (lag niet bepaald in het verlengde van Songs: Ohia). Plus zoek maar eens naar de naam Songs: Ohia op de cd hoes/in het boekje. Zal niet lukken.

Magnolia Electric Co. is het logische vervolg op Didn't it Rain, de blauwdruk voor het Magnolia geluid. Vanaf dit album is een schizofrene splitsing kenmerkend voor het werk van Jason Molina. Enerzijds de ingetogenheid onder zijn eigen naam, meer een vervolg op Songs: Ohia dan Magnolia, en anderzijds het bombastische, meer naar buiten toe gerichte geluid van de band Magnolia Electric Co.

Toen dit album net uitkwam zat er (op mijn exemplaar) wel degelijk een stickertje op met de tekst 'new album by Songs: Ohia'
De band Magnolia Electric Co. heeft echt later pas vaste vormen aangenomen.
Ome Jason is in retrospect zijn albums opnieuw aan het indelen denk ik.

Al het bovenstaande is vrij onbelangrijk. Onder welke naam hij het ook brengt, Jason Molina is een geweldige singer-songwriter die de faam verdient van een Dylan of een Neil Young. Inderdaad, zo goed...

@Nakur: Sorry hoor, maar dit is behoorlijke flauwekul. Deze is destijds gewoon als Songs: Ohia plaat uitgebracht, zie ook de press releases van het label. Zoals hierboven gezegd, Molina is later waarschijnlijk een beetje gaan herschikken op zijn website (of wellicht wou hij het album als MEC uitbrengen maar wou het label er nog niet aan). Fading Trails werd destijds als het debuutalbum van MEC gebracht. Lees ook deze zin in de press release van het tweede MEC album, What Comes After The Blues: "He has named this group Magnolia Electric Co., after his final Songs: Ohia album." Case closed.

In mijn platenkast staat hij ook onder de 'S' en niet onder de 'M'...

Ik heb trouwens steeds vaker de neiging om deze ten koste van The Lioness in mijn top 10 te zetten.

Ik snap de gang van zaken nu wel . Ik was verbaast toen ik de officiële MEC-website er op na sloeg.

Maar het debuut van MEC was toch de liveplaat Trials & Errors, met What Comes After The Blues als eerste studioplaat? Want fading Trails is eigelijk een verzamelalbum van de vele sessies die uiteindelijK Sojourner zouden vormen...maar wel vooraf aan die release uit kwam.

Ja klopt, ik haal Fading Trails en Trials & Errors weer eens door de war. Ik bedoelde inderdaad die Belgische live plaat die als eerste MEC werd uitgebracht.

Mijn wijziging is overigens zojuist geaccepteerd. Maar als het toch niet klopt, zal ik het wederom wijzigen. Jullie zij het unaniem eens dat dit een Songs: Ohia album is?

Ja, dit was het laatste album onder het songs: ohia pseudoniem. Dat zal zowat elke serieuze (niet-biased zoals zijn eigen website ) bron trouwens ook bevestigen. Grappig trouwens hoe deze CD alsnog niet op dezelfde pagina staat als de andere Magnolia Electric Co. CD's aangezien er op die 'fiche' een typfout staat (Magnolia Electric Co zonder het punt op het einde).

En om ook nog iets te zeggen over het voor handen zijnde materiaal zelf: zeer fijne liedjes maar ik prefereer toch het schaarsere geluid van pakweg Didn't it Rain of Ghost Tropic.

Op elke andere site staat dit album bovendien onder Songs: Ohia.

En toen stond dit album op deze site ook weer gewoon onder Songs: Ohia

Ik heb het terug aangepast.

het is ook gewoon Songs: Ohia. het laatste album onder die naam.

Toch vreemd dat Jason Molina het er niets mee eens is... maar oke. boeiend

Goede plaat

zal best van die site en wat ie nu zegt, had ie het toen maar niet toe moeten laten dat er op plaat een sticker werd geplakt die het volgende zegt:

Als ik eenmaal een artiest die in het begin nog wat moeilijk tot me doordrong doorheb, duurt het vaak ook niet lang voordat er een plaat naar een grote favorietenrol stijgt. Dat ging niet anders bij Molina. Al het werk wat ik van hem tot nu toe ken is prachtig, maar eentje steekt er wel ver bovenuit, en dat is deze. Even gooit Molina zijn minimalisme de deur uit en weet hij een heerlijk uitbundige en sfeervolle plaat te maken (dat laatste ontbreekt bij zijn andere werk verder ook niet bepaald). Hij lijkt zich tekstueel ook veel positiver / hoopvoller op te stellen dan zijn ander vaak nogal neerslachtige werk, maar heb me heb verder daar nog niet zo in verdiept. Op de ontzettende valse stem van Niblett na kan ik hier geen minpunten bedenken.

Wat is dit toch een SCHITTERENDE plaat. Molina's finest moment, wat mij betreft. Heb altijd wat moeite met zijn stem, maar in dit bedje van Crazy Horse-achtige gitaren komt ie prachtig tot z'n recht.

En Peoria Lunch Box Blues is met voorsprong Scout Nibletts finest moment. Wat een heerlijk zeurnummer.

Loooong daaaark blueueueues...!

*Verslaafd aan dit album*

Maar wat nu? Waar moet ik verder? The Lioness ken ik ook en die is ook erg mooi, maar toch anders. Eerder verstilde, melancholieke Americana dan 'Rock'. Dit album heeft de genreaanduiding Rock/Country, de rest van de Molina albums bijna allemaal gewoon 'Rock' en een paar 'Roots'. Waar zit het verschil?

Luister eens iets van My Morning Jacket, The Czars, Fleet Foxes, Green On Red, Neil Young & Crazy Horse, zou ik zeggen

of Vic Chesnutt