Songs: Ohia - The Magnolia Electric Co. (2003)

Niet direct mijn favoriete album van Songs: Ohia. Ik kan de afwisseling wel waarderen, maar het niveau van de verschillende nummers vind ik simpelweg te matig. John Henry Split My Heart en I’ve Been Riding with the Ghost klinken in eerste instantie goed, maar met name tekstueel stelt het weinig voor. Daarnaast zijn er nog een tweetal nummers die door iemand anders gezongen worden. Deze nummers maken weinig indruk en eerlijk gezegd had ik liever op zijn minst een duet gehoord met Jason.

Hold On Magnolia en Just Be Simple zijn trouwens wel behoorlijk goed en Farewell Transmission hoort wat mij betreft tot zijn beste werk. Niettemin had ik wat meer verwacht van dit album.

Toen ik voor het eerst naar Songs: Ohia begon te luisteren, zo'n jaar of vijf, zes geleden, was Jason Molina, de persoon die de muzikale motor achter deze naam was al een aantal jaren eerder overleden. Dat zorgde toen voor een wat wrange luisterervaring, nog eens aangewakkerd door het indringende, en soms zelfs wat desperate stemgeluid van Jason Molina.
Nu er weer wat tijd verstreken is heeft dat wrange plaatsgemaakt voor een soort van verstilde schoonheid, die als een deken over het album The Magnolia Electric Co. uit 2003 heen hangt. Dat vertaald zich op de plaat in een serie van prachtige en vaak aangrijpende nummers. Dat geldt met name voor de eerste vier op de plaat, I've Been Riding with the Ghost, Just Be Simple, Almost Was Good Enough en natuurlijk Farewell Transmission, die stuk voor stuk formidabel genoemd mogen worden.
Het tweede gedeelte van The Magnolia Electric Co. kan dat uitzonderlijke, hoge niveau niet meer constant vasthouden, iets wat naar mening mede komt door de inbreng van andere vocalisten. Die kunnen toch niet helemaal dezelfde intensiteit aan de dag leggen in hun stem als Jason Molina. Van de andere kant maakt het het album wel een stuk veelzijdiger.
Schitterend album en oh zo jammer dat het hun laatste was.

Ik beluisterde dit album voor het RYM top-250 review topic – anno augustus 2022 was dit RYM #198

Jason Molina is een zanger die mij al zeker 15 jaar na aan het hart ligt. Ik ben dan ook blij om te zien dat hij een notering in de RYM-lijst heeft, echter is dat wat mij betreft wel met de ‘verkeerde’ plaat. En natuurlijk is The Magnolia Electric Co. helemaal geen verkeerde plaat, best een sterke zelfs, maar hij blijft in mijn herinnering wel lichtjaren achter op het waanzinnig sterke Didn’t It Rain en al helemaal op meesterwerk Ghost Tropic die hier op 5* staat. Dus nu ben ik een beetje verwonderd: op MuMe staat met ‘Lioness’ regelmatig een nummer in de Ladderfinale dat ik niet tot Molina’s 30 beste nummers reken en op RYM is zijn enige top-250 albumnotering een plaat die niet in mijn SO-top-5 zou staan (naast eerdergenoemde platen vind ik ook The Lioness, Axxess & Ace en Pyramid Electric Co beter, terwijl ik zijn vroegste werk nog niet eens ken).

Zoals meer kwetsbare muzikanten die met hun ziel onder hun arm lopen, is Molina op zijn best als hij op zijn breekbaarst en minimaalst is. Het is de ironie van gedeprimeerde en zwaarmoedige muzikanten: ze kunnen het beste connecten met de luisteraar omdat hun gemoed zo tastbaar is en ze de diepte van hun eigen gedachtenkronkels voelbaar kunnen maken. The Magnolia Electric Co. wordt daarentegen gedomineerd door een nogal traditionele en slepende instrumentatie, die de spanning van eerdere platen goeddeels ontbeert: zo’n ‘The Old Black Hen’ wordt enerzijds gedomineerd door een nogal traditionele landelijk Amerikaanse sound en anderzijds door een nogal oninteressante Lawrence Peters, die de vocalen opeist maar weinig impact heeft. Wat doet hij daar? En waar is onze hoofdpersoon zelf gebleven? Zelfde geldt voor de ‘Peoria Lunch Box Blues’, al is Scout Niblett een waardiger vervanger dan eerdergenoemde Lawrence. Los van die invallers klinkt ook Molina zelf langs die traditionele begeleiding bij vlagen een beetje als een Neil Young achtige rocker – niet iets wat mij ligt.

Vind ik dit dan een zwakke plaat? Nee, helemaal niet eigenlijk – zo zijn ‘Farewell Transmission’ en met name ‘Hold On Magnolia’ gewoon hele mooie liedjes, die de grote meerderheid van de eenzame liedjesschrijvers überhaupt niet in hun mars hebben. Zeker in laatstgenoemde neemt Molina ouderwets de tijd om je gestaag naar binnen te trekken in zijn gelaagde gemoed en benut hij de traditionele muzikale ondergrond volledig, alsof hij op de instrumentale onderlaag steunt om vocaal op verkenningstocht te kunnen gaan. En daarin zowel in datering als speelduur de tijdloosheid te bereiken van pure en grenzeloze muzikale verkenning. Schitterend nummer dat me doet afvragen of de rest van de plaat niet eigenlijk ook gewoon briljant is.

Een mindere doch bejubelde plaat van een favoriete artiest bespreken – altijd lastig. Ook bij nieuwe beluistering is dit verre van Songs:Ohia’s beste plaat, maar de pieken zijn ouderwets hoog. Toch zit het countryrock-dekentje hem wat mij betreft niet echt als gegoten en voegen de nogal dominante en centraal geplaatste gastoptredens weinig toe. Molina bereikt zijn potentiele diepte en grootse verwondering eigenlijk alleen op de opener en afsluiter – voor de rest vind ik dit een prima maar weinig spectaculaire en nogal traditionele plaat.

Nog steeds wel een ruime 3.5*