Taylor Swift - 1989 (2014)

Tjonge de Taylor's versions vliegen je om de oren. Wat heeft die vrouw een werkethos. Slaapt ze eigenlijk wel, vraag ik me wel eens af?!

Ik heb toch maar besloten om niet alles wat er opnieuw van haar uitkomt te kopen.
Ze doet het slim hoor; mooi kleurtje vinyl, allerlei luxe uitvoeringen, maar ondertussen moet je bijna een extra hypotheek afsluiten om alle nieuwe releases en Taylor's versions van haar te kopen. Ik heb hierdoor de herbewerkingen van Speak Now, Fearless en Red maar aan me voorbij gegaan. Want pas bij het album 1989 ben ik echt naar haar gaan luisteren.
Ik ben dus wel heel benieuwd naar de Taylor's version van dit album. Het orgineel vind ik echt waanzinnig. Dus toch maar in de pre-order maar weer...

Ik vind het een briljante bossmove van haar. Na dat ze haar rechten op de masters verloor aan Scooter Braun, besloot ze deze gewoon opnieuw op te nemen en uit te brengen. Dus als mensen nu haar muziek willen coveren, gebruiken, heruitbrengen kunnen ze dat rechtstreeks via haar doen en niet via die muziekmogol. Als Prince dat bedacht had, hadden we nu Prince's versions

Ja ik ken het verhaal. Dat maakt van haar niet alleen een muzikante die steeds meer gewaardeerd wordt door haar output (en gelukkig eindelijk ook eens door de muziek critici ) maar ook een zakenvrouw pur sang. Ze heeft het goed elkaar!

1989 is echt een steengoed album!
Vanaf mijn zevende luisterde ik al naar dit album,
toen ging het me vooral om de vrolijke deuntjes (die ook erg aanstekelijk zijn) maar nu komt er wel meer bij kijken zoals: de tekst en de opbouw, zo vind ik de boodschap van clean heel mooi en de opbouw van I know places heel goed.

Beetje wat plaatjes aan het checken van deze onvermijdelijke diva. De hits zijn leuk, vooral 'Style' is een banger, maar verder vrij saai helaas. Red vond ik leuker.

1989 markeert Taylor Swift’s overstap naar pop. Maar het album overtuigt nauwelijks. Het album klinkt energiek, maar lyrisch blijft het vaak oppervlakkig, kinderachtig en cheesy. Veel nummers voelen meer als gimmicks dan als volwassen songs, en zelfs haar meer serieuze nummers en latere albums bevatten vaak teksten die te clichématig en geforceerd overkomen.

Het album is duidelijk gedateerd en sterk verbonden aan de poptrends van de vroege jaren 2010. Hierdoor ontbreekt het tijdloze karakter dat nodig is om een album objectief als goed te beschouwen. Momenteel blijft 1989 alleen nog maar overeind dankzij Taylor Swift’s sterstatus en culturele relevantie. Als ze stopt met muziek maken en haar invloed afneemt, zal het album waarschijnlijk veel kritischer worden bekeken. 1989 biedt dus weinig lyrische volwassenheid, weinig blijvende impact en mist elke serieuze artistieke overtuiging buiten de context van haar populariteit.

Score: 3/10

harm1985, let je heel goed op? Gretz, jij ook?

Maar je bent daar dus wel lyrisch over?

Hohohohoho SAUVAGE. Slowgaze, smullen maar!

Haters gonna hate. Bij de Songwriters Hall of Fame vinden ze haar lyrics in ieder geval goed genoeg, o.a. die van Blank Space, om haar in overweging te nemen om erin opgenomen te worden, komt ze in hetzelfde rijtje als Bob Dylan, Joni Mitchell, Carole King en Stevie Wonder, om maar wat te noemen.

Over haar invloed op de popmuziek kan ik het boek Heartbreak is the National Anthem van Rob Sheffield van harte aanraden.

Maar zoals zo vaak zijn mensen zo druk bezig met het haten van Taylor Swift dat ze niet eens de moeite willen nemen om zich eens echt in haar te verdiepen.

Zo was ik ook ooit hoor, maar toen was ik 15 of zo.

Van Slowgaze verwacht ik dat hij Obladi Oblada nu quote als één van de beste songteksten van de beste bands ooit. Of Yellow Submarine.

Haha, die was goed! Maar als ik lyrisch ben, dan is het wel over de kritiek die ik heb op de lyrics!

Dat ze erkenning krijgt en invloed heeft op de popmuziek staat buiten kijf, maar de vergelijking met Joni Mitchell of Carole King is nogal misplaatst. Die artiesten worden geroemd om hun tijdloze diepgang en literaire kwaliteit, terwijl Taylor Swift vooral uitblinkt in commerciële hits en catchy hooks. 1989 was destijds een succes, maar klinkt nu al gedateerd, en haar latere albums bevatten vaak clichés en geforceerde lyrics. Kritiek op haar werk betekent dus niet dat mensen haar succes ontkennen, maar dat ze het realistisch beoordelen in termen van kwaliteit en tijdloosheid.
Sommige mensen lijken echter nooit ouder te worden dan hun eigen vooroordelen.

De reactie die je wist dat zou komen.

Songteksten die wél diepgang hebben zijn geforceerd, of pretentieus.

Ze staat al 20 jaar aan de top en haar populariteit neemt nog steeds toe, waarbij haar oudere albums net zo populair zijn als haar meest recente.

Als het geen kwaliteit had, of tijdloos was, dan was het allang afgelopen met haar carrière.

Maar het zal wel door de vernuftige marketing machine komen.

Echt waar, je klinkt nu echt als zo'n boomer die vindt dat vroeger alles beter was of als een doorsnee metal liefhebber die zegt alleen maar naar muziek met échte instrumenten te luisteren.

Als je je eens zou verdiepen in haar muziek dan zou je zien dat buiten de catchy hooks haar teksten bijzonder vernuftig in elkaar zitten.

Ja, ook op dit album.

Ik wil allereerst zeggen dat het me opvalt dat je vaak naar beledigingen grijpt wanneer je het niet met me eens bent, in plaats van gewoon inhoudelijk te reageren. Dit draagt niet bij aan een goede discussie en maakt het moeilijk om echt op elkaars punten in te gaan.

Wat betreft de muziek: Het is waar dat popmuziek niet altijd diepzinnige teksten hoeft te hebben, maar bovenop het feit dat Taylor Swift’s lyrics vaak clichématig en geforceerd overkomen, heb je ook nog de lomp aandoende presentatie. Dit album bevat bovendien een aantal infantiele nummers met een opdringerige en schreeuwerige aanpak, waardoor het voelt alsof ik gedwongen wordt een bepaalde emotie te ervaren. Op die manier voelt de muziek niet langer als kunst, maar meer als een volledig geregisseerde commerciële act.

Wat het nog vervelender maakt, is dat wanneer Swift wel probeert diepgang toe te voegen, bijvoorbeeld op haar introspectieve nummers en latere albums, dit vaak nog geforceerder en kunstmatiger overkomt.

Vergelijk dit met Justin Bieber of Dua Lipa: ook zij maken geen bijzonder complexe muziek, maar hun teksten zitten meestal beter in elkaar. Ze zijn net zo eenvoudig, maar komen natuurlijker en minder geforceerd over. Ondanks dat ze geen diep filosofische thema’s aansnijden, weten ze toch op een overtuigende manier emotie en verhaal over te brengen, zonder dat het voelt als een formule.