Dans Dans - 3 (2014)

Hier te beluisteren.

terwijl de verzamelde pers zijn mond vol heeft van de nieuwe foo fighters en je haast om de oren wordt geslagen met een uitgebluste foo hier en een middelmatige fighter daar, geniet ik met volle teugen van deze ongrijpbare parel vol jazz, swamp, rock, blues, electronica en noise. lijstjesmateriaal, zo vlak voor het einde van het muzikale jaar 2014.

ff een weinig onderbouwde en
controversiële stelling: wie dit niet goed vindt is waarschijnlijk blijven steken bij de foo fighters in zijn of haar muzikale ontwikkeling.

Dat gaat wat ver khonnor. Er zit nog wel wat tussen de Foo Fighters en Dans Dans maar dat neemt niet weg dat dit weer erg lekker klinkt. Vond de vorige al geweldig. Heel veel zin hierin! Foo Fighters laten we aan de Lloret de Margangers. ?

Dit klinkt als een aanbeveling. Je kritische krakeelsels kennende, elders, gevoegd bij het gehoord hebben van de naam, zorgt ervoor dat ik ga zoeken en luisteren. Valt 't tegen dan lees je me - en anders ook

Ik schreef het al eerder bij deze release Strand - Strand, Bert Dockx weet de ene naar de andere parel uit te brengen. Waar het vorige Dans Dans album het nog moest hebben van een aantal bekende melodieën die opnieuw werden geïnterpreteerd, wordt op dit album gewerkt met alleen maar eigen materiaal en bewijzen ze dat ze die 'covers' helemaal niet nodig hebben. Bijzonder album, waar je wel voor moet gaan zitten en niet op ieder moment even gepast is (vriendin werd gek toen ik dit tijdens het koken heel hard op had staan)

Nooit van gehoord! Je vindt dit of geweldig of helemaal niks. Maar ik vind het geweldig! Wat een plaat!

Daglish Geïntrigeerd door je commentaar hierboven heb ik even je top tien gecheckt. Maarre, die nummer 1, wat is dat? Hoes ziet er niet uit dus ik heb ff wat overtuigingskracht van je nodig.

Hoog gemiddelde hoor. Zo hoog kom ik niet uit, toch een beetje veel van hetzelfde. Wel weer buitengewoon knap:

-----
Dans Dans is het instrumentale jazz-trio van Bert Dockx (die we ook kennen van het Belgische Flying Horsemen). Waar Flying Horsemen duistere prog-rock/folk maakt, is Dans Dans meer straightforward jazz-rock, doordrenkt met psychedelica, blues en noise. Heerlijke jazz-rock covers van jazz-klassiekers van bijvoorbeeld Sun Ra brachten ze al op vorige platen uit. Nu is er na Dans Dans en I/II nu 3 (die zin klinkt wel interessant).

De nieuwe plaat, 3, bevat niet zoals de vorige platen woeste bewerkingen van jazz-klassiekers. Alle nummers op 3 (op 1 na) zijn eigen creaties, en dat maakt de plaat soms beter dan de vorige werken, en soms ook zwakker. Op opener Zephyr is er van het eerste sprake. Een zwevende gitaar en lome bas kenmerkt dit nummer, dat ingenieus en kalm vooruit walst, heerlijk ingekleurd met tintelende percussie. Schitterend deze album-opener, waarop het meer rockende Take A Close Look volgt. Dit nummer is een tikkeltje minder jazzy, en zoekt vooral de prog-rock kant op; gekenmerkt door de heerlijke opbouw naar de wervelende en in volume toenemende gitaar-solo's. Hierna volgen nog 7 nummers, die allemaal dezelfde sfeer uitademen: een donker geluid dat vooral gekenmerkt is door heerlijk bas-spel, met veel uitwaaierende gitaar-solo's en dito percussie. Maar waar de vorige platen in stijl veel wisten af te wisselen (dat vooral kwam door het veelzijdige repertoire van de artiesten die ze coverden), lijkt Dans Dans hier een beetje in herhaling te vallen. Op Bloed en Dromen verderop in het album lijken we vooral een remix van de vorige nummers te horen. Daardoor wordt het album door een gebrek aan divers instrumentarium toch een beetje de kop in gedrukt. Enkel in het korte Coffee Grounds (3 minuten) lijkt het alsof er nieuwe dingen gebeuren: drum-ritmes worden opgevoerd, gitaar ontspoort volledig en het lijkt alsof we zelfs wat blazers horen (al is dat waarschijnlijk electronisch bewerkte gitaar-distortie).

Dans Dans is een ingenieuze, zeer muzikale en bijzonder onconventionele jazz-act. Met enkel drums, bas en gitaar, versterkt door electronica, weet het trio heerlijk lome en veelal ontsporende composities neer te zetten. De eentonigheid ligt echter een beetje op de loer, en daar helpt de relatief lange album-duur niet bij. Desalniettemin een mooie nieuwe aflevering in de jazz-carriere van frontman Bert Dockx.
Pat-sounds: Album Dans Dans - 3 (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Door deze Belgen gekroond als beste album van 2014

http://www.demofarm.be/muziek/60-beste-belgische-albums-van-2014/

Wie dergelijke boude stellingen uit, is waarschijnlijk blijven steken bij Dans Dans in zijn/haar ontwikkeling tout court. Ik hoop dat hierdoor niet alle Dans Dans-fans voortaan als verwaand worden bestempeld.

Waar ik u wel 100% in gelijk geef is dat uw stelling controversieel is en weinig onderbouwd is.

Als je een waarheid als een koe uit over de foefijters.... heeft dat toch niks met deze plaat te maken. Elke "niet-Lloret de mar-ganger" Weet dat foefijters echt niet meer kan.

beste (b)erwt, je bewijst hier net even op briljante wijze mijn stelling. was overigens niet beledigend bedoeld hoor. foo fighters is nu eenmaal muziek voor de massa die makkelijk wordt opgepikt; voor andere en fijnere muziekjes moet ne mens iets meer moeite doen

overigens toch even opmerken dat de laatste foo fighters nu niet direct op gejuich onthaald werd. deze dans dans daarentegen rijgt in België en Nederland de lofzangen aan elkaar, terwijl gitarist en meesterbrein Bert Dockx ook met Strand en Flying horseman zijn eerste minder goed ontvangen plaat nog moet uitschijten

Voor alle liefhebbers waaronder khonnor Daglish Woensdag 22 april live in Grenswerk (Venlo) te bewonderen. Topband in een topzaal! En dat voor maar 8 luttele euri! Yay! Dans Dans | Grenswerk

Jazz en electronica, vlagen rock en wat een sfeer weten ze met dit album op te roepen. Je kan absoluut niet stilzitten bij dit mooie aanstekelijke album. Vol met ruwe diamanten, die na meerdere luisterbeurten pas ontpoppen tot een album vol diamanten waar soms nog een ruw randje aanzit.
Dus ga er even voor zitten en dans dans dans.

14 oktober komt het vierde studioalbum uit, dat Sand zal heten.

Ik kijk er alweer naar uit

Naar mijn mening heeft Bert Dockx nog geen enkel slecht album gemaakt en dit geldt bij uitbreiding ook voor Lyenn. Op deze Dans Dans bundelen ze de krachten samen met drummer Steven Cassiers en maken het soort instrumentale muziek waar ik dol op ben. De ene keer zacht schuifelend (Zephyr), een andere keer gemeen swingend (Coffee Grounds), soms zelfs aanstekelijk (Take a Close Look) of gewoonweg pakkend (Memento Mori). Hoogtepunten genoeg op deze plaat.