Panda Bear - Panda Bear Meets the Grim Reaper (2015)

Tja.. waarom zou je de moeite nemen je in te leven in de muzieksmaak van andere mensen, te accepteren dat er een verschil in smaak is, als je ook gewoon het stempeltje "pretentieus" erop kunt plakken en volhouden dat jij degene bent die precies weet hoe het in elkaar zit en mensen die een andere mening hebben dat puur doen om "onconventioneel en onderscheidend" over te komen... maar eigenlijk precies dezelfde muziek goed vinden als jijzelf.

Nouja, een plaat als Merriweather Post Pavillion staat gewoon vol met pakkende popliedjes, dus het is toch niet heel raar dat mensen dat een leuke plaat vinden? Dat je bepaalde dingen uit het collectief als pretentieus ervaart, kan ik me nog wel voorstellen. Dat je dat dan als de reden ziet dat mensen het leuk vinden, omdat ze dan lekker eigenzinnig in hun muzieksmaak kunnen overkomen, is ronduit belachelijk. Ik vind Mr. Noah en Boys Latin gewoon leuke nummers, wat maakt mij het nou uit wat anderen daarvan vinden? Dat jij zo over anderen denkt, zegt eigenlijk meer over jou.

je zegt het niet letterlijk. Vooruit; die geef ik je. Maar op z'n minst wil je er mee bereiken om de relevantie van deze mening af te zwakken. Nah goed. terug naar de plaat. Het verbaast me oprecht hoe iemand een nummer als "Boys Latin" als geweldig kan betitelen. Er gebeurt helemaal niks in dit nummer. Geen dynamiek, geen spanning, niks. Die (experimentele?) zang is weerzinwekkend. Dat hier de term pretentieus op wordt geplakt begrijp ik maar al te goed. De enige emotie die het bij mij oproept is irritatie.

De beat van Boys Latin is gewoon ontzettend gaaf in combinatie met het stotterende electronicloopje en als Lennox dan zijn echoënde vocalen er over heen legt wordt het heel erg catchy. Voor mij in ieder geval wel, want ik krijg die melodielijn echt niet meer uit mijn hoofd.

Ik vind de zanglijnen net heel sterk, ze brengen mij in een fijne trance In combinatie met het pulserende en de exotische klinkende melodie een echte voltreffer!
Wel nog pakken beter in de context van het album. Als losstaand nummer is het inderdaad iets te eenvormig.

Een beetje laat aanhakend op de discussie: Boys Latin is eenvormig, maar voor mij maakt het gebruik van herhaling en die echo dit juist zo'n pakkend en hypnotiserend nummer, waarin je heerlijk kan verdwalen. Zo'n fijne melodie gecombineerd met die (in mijn ogen) inderdaad onconventionele vocalen zorgt voor een zeer aangenaam pakket. Zelfde geldt voor Selfish Gene, waar ook veel herhaling in voorkomt. Pakkend en ongelofelijk catchy. Heeft voor mij ook niets van doen met pretenties en moeilijkdoenerij, uiteindelijk maakt Panda Bear gewoon leuke, redelijk vrolijke liedjes.

Ik vind een nummer als "Boys Latin" juist stukken toegankelijker dan veel van zijn oudere werk. Ik hoor daar ook wel iets terug van zijn samenwerking met Daft Punk van vorig jaar. Dit is wel voor mij ook meteen het beste nummer van het album, al is het een mooi coherent geheel.

Oké, als obsessief Animal Collective/Panda Bear fan zou ik me ook graag in deze discussie mengen. Wat veel mensen niet lijken te zien is dat de 'gekte' (die voor velen ontoegankelijke 'laag') als toevoeging werkt en hetgeen tot een geheel maakt. De muziek is zorgvuldig gecomponeerd (Animal Collective meer dan solo), het is dus niet zo dat ze een enorme bak willekeurige terreur creeëren, dat over een liedje heen flikkeren en zo een album maken. De heren weten heel goed wat ze doen en waaróm ze dat doen. Er is sprake van een soort visie over wat muziek hoort te zijn; vernieuwend, ontregelend, een stap vooruit. Dat begon al bij Sprit They've Gone, Spirit They've Vanished en daar zijn ze, voor zover ik weet, nog lang niet mee gestopt.

Die visie is bij Grim Reaper net zo goed te vinden. Qua sound en structuur verschillend van voorgangers Person Pitch en Tomboy, maar wel hetzelfde pad volgend. Lennox heeft zich meer gericht op muziek die hem als persoon heeft beïnvloed (veel producers uit de jaren '90, waaronder J Dilla, Q-Tip, Dam-Funk, etc., vandaar die beats), verder door een recente obsessie met analoge synths en de diepteproductie van Sonic Boom ontwikkeld tot een (voor Panda Bear) ongekend toegankelijk en swingend album. Dat terwijl die 'kleurrijke psychedelica' (iets dat ik met name aan de repetetieve structuur in combinatie met Lennox' geweldige stem wijd) zonder problemen overeind blijft. Dat is geen pretentie - ik vraag me sowieso af wat het in zo'n geval pretendeert te zijn - maar dat is een slimme, persoonlijke en innovatieve manier van muziek maken.

Je kunt wel proberen me tegen te spreken, maar ik weet het toch beter dan jullie allemaal; ik ben immers een pretentieuze klootzak die dit kan waarderen

Helder verhaal, Bram.

Het is een goed album, klinkt vor mij persoonlijk alweet fijner in de oren dan Tomboy. Het is melancholisch, soms vrolijk, aanstekelijk en ook een verrassend ritmisch element. Toch is het album te eenzijdig, veel nummers liken op elkaar en dat gekoppeld aan de lange speelduur hou ik het niet zo goed vol. Zonde, want ik denk dat Selfish Gene en Acid Wash wel tot mijn favorieten behoren.

Pieuw pieuw, Boys Latin, toplied. Oneindig in een loop in mijn hoofd. En dat samen met nog veel andere vrolijke gebeurtenissen op dit album.

Benieuwd hoe lang dit mee gaat, met Tomboy was ik redelijk snel klaar, maar Person Pitch draai ik nog steeds. Hopen dat dit ook blijft plakken.

Beasts don't have a sec to think BUT / we don't appreciate our things BUT

Hmm, juist dat wat op jou waarschijnlijk als eentonig en spanningsloos overkomt, is waar voor mij denk ik de kracht van dit nummer schuilgaat. Het is een nummer waar je helemaal in op kunt gaan, juist omdat er geen grootse overgangen in zitten. Je hoeft nergens op te wachten of op te anticiperen. Elk moment bevat als het ware al de hele sfeer. Ik vind zelf juist de standaard structuur van opbouw, climax en ontspanning in de meeste muziek best wel saai, gewoon omdat het altijd weer hetzelfde idee is. Dat principe loslaten kan muziek júist weer spannend maken, vind ik. Als een nummer niet duidelijk 'naar iets toewerkt', creeërt dat juist ook weer een bepaalde ruimte in het moment zelf (sorry als het een beetje abstract klinkt, ik vind het ook lastig om het te verwoorden ).

Hetzelfde geldt een beetje voor de melodieën. Je noemt het nummer Mr Noah monotoon, ik vind het juist geweldig melodieus. Maar wel op een typische Animal Collective-manier. Toen ik hun muziek voor het eerst hoorde (bij Merriweather Post Pavillion) moest ik ook erg aan dit soort melodieën wennen. Op het eerste gehoor lijken ze soms een beetje 'op en neer te zeuren', met vrij kleine toonsafstanden en weinig echt grote 'conclusiemomenten'. Zoals ik ergens las over Animal Collective: 'their melodies tease more than they culminate'. Maar na een tijdje werd het voor mij almaar catchy-er. Als ik naar wat meer mainstream muziek luister dan heb ik bij de meeste nummers meerdere momenten waarop ik denk 'tja, dit melodiedingetje heb ik volgens mij al zo vaak ergens eens gehoord...', wat voor mij snel de pret vergalt. Bij deze muziek komen die momenten veel minder voor bij mij.

Het kan natuurlijk dat dit gewoon je muziek niet is, maar het kan ook dat hier nog iets voor je te ontdekken is. Als je de verwachtingspatronen die ten grondslag liggen aan de structuur van 'de meeste' muziek een beetje loslaat, zou je kunnen merken dat er nog een hele hoop andere manieren zijn waarop men muziek waarderen kan.

Het begon zo lekker met het hoge gemiddelde toen de plaat uitkwam. Zonde dat het zo gedaald is. Ach het is idd niet iedereens kopje thee. En ik geniet er niet minder van

Panda Bear Performs "Boys L...

Omdat-ie zo te zien nog niet gepost is. Wat korter dan het origineel, maar nog steeds ontzettend sterk. En die visuals Niet zo briljant als zijn uitvoering van "You Can Count On Me" van 3 jaar geleden, maar nog steeds de moeite waard.

Edit: En deze zojuist verschenen Boiler Room sessie mag ook gedeeld worden.

Ik weet nog niet of ik alles op deze plaat goed vind, maar 'Boys Latin' is toch wel het tofste liedje van het jaar tot dusver, denk ik.

Erg grappig om de discussie hier te lezen. Ik kan mij best wel vinden in het gevoel dat het bij sommigen oproept dat er een dikke pretentieuze hipster vibe om dit werk hangt. En ja, ik verdenk soms wel mensen er van dat enkel dat de reden is voor hun om te beweren dat ze iets helemaal geweldig vinden. Echter houdt dat volgens mij meestal bij een bepaalde leeftijd op. Ik kan mij van de gemiddelde volwassene toch niet voorstellen dat die claimt iets tof te vinden alleen maar om daarmee te patsen.

Ietsjes meer ontopic: Ik kende heel Panda Bear verder niet totdat ik net Boys Latin op een radio zender hoorde en het meteen te gek vond en meer over wilde weten. Echt een te gekke track vind ik dat en kan mij dus totaal niet vinden in wat er hierboven over gezegd werd door Agony. Of ik die zang een heel album volhou durf ik nog niet te zeggen trouwens

Ik zie zojuist dat deze uitvoering niet meer te bekijken is. Als iemand hem nog ergens vindt, hoor ik het graag!

Lang niet zo leuk als Person Pitch, deze. Waar Mr. Noah en Boys Latin me eerst wel pakten om me na 5, 6 luisterbeurten te gaan vervelen, gebeurt dat met hele album al sneller. Af en toe een leuk idee, maar al met al vrij spanningsloos. Doe me dan dit album maar van de producer zelf.

Vette remix van Boys Latin door Andy Stott:

"Panda Bear - Boys Latin (Andy Stott Remix)" - soundcloud.com

Groeiplaat! Één en al plezier van dit album, wat meer solide songs dan op Person Pitch, al is de sfeer daar optimistischer/zoeter... Ik weet het niet, laat ik de vergelijking maar niet maken, heeft niet zo veel zin. Dit is gewoon geweldige muziek. Denk dat dit nog een tijdje mee zal gaan.

Omdat deze plaat iets dansbaarder is, bleef ik wat langer hangen dan bij zijn eerdere werk, maar per saldo is zijn valium/helium-geluid gewoon niet aan mij besteed.

Oei! deze is is een heeeeel stuk minder dan Person Pitch. Kan eigenlijk niet tippen aan P.P.
Naar het einde toe word het allemaal wat afgezaagd, eentonig en ja zelfs wat rommelig.

Ga hem nog eens met hoofdtelefoon proberen mischien zit er dan meer in, maar voorlopig houd ik het liever bij oudere werken als "Spirit They're Gone Spirit They've Vanished" en P.P.

dit album is gewoon kapot geproduceerd,
de hype rond de live boots was terecht en dit leek echt een groots album te worden maar dat is het zeker niet geworden.

zelfde gebeurde trouwens met Tomboy