Panda Bear - Panda Bear Meets the Grim Reaper (2015)

De afgelopen dagen flink geobsedeerd aan het raken door dit album. Het is mij wel net een paar nummers te lang, waardoor het neigt in een brei te vervallen en dat is zonde, want een aantal liedjes behoren echt tot zijn beste werk (Tropic Of Cancer misschien wel het ontroerendste wat hij ooit schreef). De serene perfectie van Person Pitch zal hij wel nooit meer bereiken, maar ik vind het juist sterk dat hij dat ook niet lijkt te proberen. Net als het sterk ondergewaardeerde Tomboy is dit meer een schizofrene trip langs verschillende sferen en dat smaakt bijzonder goed.

Vermoeiend plaatje. Komt nergens lekker los. Zang zeurt maar een beetje voort. Bijvoorbeeld: Dat "Mr. Noah" kabbelt in hetzelfde monotone tempo door en wordt nooit spannend. "Boys Latin" is echt een verschrikking van een track. Dat je dit op plaat durft te zetten. "Lonely Wanderer" evenzo. 4.19 minuut lang een soort ambient soundscape. Ik zou bij het opvolgende "Principal Real" blij worden omdat er weer eens een beat voorbij komt. Tjonge, wat een overschatte wannabe hippe indie band is dit. Next!

Tjah, als ik naar je stemmenlijst kijk, zie ik enkel typische rock/metal platen en wat conventionele popmuziek, dus het verwondert mij helemaal niet dat je dit slecht vindt.
Ik vind dit juist veel spannendere, creatievere muziek dan de zaken waar jij naar luistert. Maar goed, misschien ben ik wel een wannabe hippe indielover

Zo op het eerste gehoor vind ik dit beter dan het ook al niet misse Tomboy. Iets exotischer, warmer (misschien doordat de man nu in Portugal woont) en dynamischer.

Het trio Boys Latin, Come To Your Senses en Tropic Of Cancer is ronduit geweldig!

Lang niet zo leuk als Person Pitch, deze. Waar Mr. Noah en Boys Latin me eerst wel pakten om me na 5, 6 luisterbeurten te gaan vervelen, gebeurt dat met hele album al sneller. Af en toe een leuk idee, maar al met al vrij spanningsloos. Doe me dan dit album maar van de producer zelf.