Pet Shop Boys - Very (1993)

Tja, ik blijf toch gewoon de electronic Top 50 volgen. Verder hou ik me in m'n eigen hoek gedeisd, voor zover dat natuurlijk al niet m'n eigen hoek is natuurlijk.

En verder lijkt het mij een geweldig dom idee om dit op te zetten als er gezelschap langskomt, maar dat zal ook wel aan het gezelfschap liggen. Daarvoor bestaat andere pop, trip-hop en loungy dingen.

Teksten vielen mij soms op en waren bij vlagen erg erg plat vond ik. Vooral bij zo'n nummers als Young Offender of Yesterday, When I Was Mad.

Anyway, ik heb er nog ééntje te gaan van de PSB zie ik. Kijk er al naar uit

Gisteren op Koninginnedag gescoord voor 50 cent. Wat een geweldige plaat is dit!

Natuurlijk is het geluid wat uit de tijd, maar de hymne-gevoelige composities maken toch dat je dit zonder nostalgie-gevoelens aan die tijd van begin tot eind kan genieten; enigszins treurig constateerde ik bij eerste beluistering bij Go west dat ik al weer aan het laatste nummer was. Go West in de versie op dit album vind ik trouwens - met alles wat je tegen het nummer kan hebben - een gedurfde maar zeer geslaagde cover.
Het openingsnummer (ook een hitje geweest) is mijn favoriet, maar er is dus meer moois. To Speak Is a Sin is zo´n nummer dat ik na de eerste tien seconden al geweldig vind; met zo´n huppelend baslijntje gevolgd door tegenritme bij de synths (seconde 6-7).

Pet Shop Boys is toch een van die artiesten van wie ik de tijdloze klasse op het moment zelf te weinig door heb gehad (al vond ik de hits meestal wel lekker). In 2009 een fenomenaal concert van ze gezien en nu dus deze CD met heel wat tot voor kort voor mij verborgen juweeltjes erop!

(edit) ik vind de titel ook 'erg' mooi.

Brits duo dat altijd al een beetje buitenbeentjes waren in de Britse popscene.
Met dit album gaan ze weer een stapje verder in hun exentrieke benadering van "pop" , dansbare pop maar wel met een kritische ondertoon. De proplematiek van "verborgen"Gay word aan de kaak gesteld in Dreaming of the Queen en To Speak Is a Sin en dan is er ook nog de duidelijke knipoog naar The Village People in Go West. Ook behandelt het album de problematiek van G.B. in die periode (wat ze bijna op al hun albums doen) de sociale ongelijkheid word in The Theatre haarfijn onder de aandacht gebracht.
Wederom een heel erg sterk Pop album van Tennant en Lowe

1001 Albums you must hear before you die

De volgende plaat in de ontdekkingstocht werd nummer 744, ofwel Pet Shop Boys – Very (1993). Een grote naam, waarvan ik eigenlijk geen enkel nummer kende. Althans, niet voor zover ik wist.

De eerste tonen van het album maakten meteen duidelijk waarom ik Pet Shop Boys wellicht nooit actief ben gaan ontdekken. Ik heb een behoorlijke hekel aan 'de typische 80's-sound', als ik het zo mag omschrijven. Gladde synthpop is niet echt m'n ding. Toch was ik op zich wel benieuwd naar het volledige album. Je kan niet op muzikale ontdekkingstocht gaan zonder dingen die je minder liggen een kans te geven.

Ik ben nu twee luisterbeurten verder en ik moet toegeven dat het al bij al nogal meevalt. Op het volledige album staat eigenlijk maar één draak en die hebben ze gelukkig voor het einde bewaart. Stoppen met luisteren voor 'Go West' begint, is dus gewoon een optie.

Met dit soort muziek is het voor mij persoonlijk vaak een heel dunne lijn tussen 'prettig/plezant' en 'te glad/te fout'. Afhankelijk van mijn stemming, kan dat misschien wat vaker naar de ene of naar de andere kant hellen.

De rustigere nummers op het album vallen voor mij in de eerste categorie. Liberation, To Speak Is a Sin en Dreaming of the Queen vind ik best wel prettige nummers. De meeste andere nummers op dit album daarentegen, hellen voor mij toch iets te veel over naar de verkeerde kant van de lijn.

Ik kan op zich zeker wel begrijpen dat veel mensen Pet Shop Boys goed vinden. Het zit allemaal goed in elkaar. Op muzikaal vlak verdienen ze misschien ook wel meer waardering dan dat ze soms krijgen. Maar ik kan niet echt zeggen dat ik er zelf warm van word.

Favorieten: Liberation, To Speak Is a Sin

2,5*