Wire - Pink Flag (1977)

Nou dat ga ik dus bij deze doen.

Sommige albums moesten ooit gewoon gemaakt worden. Het was slechts een kwestie van tijd voordat er wat kunstacademie studenten het punk fenomeen zouden aangrijpen om een arty-farty-punk-plaat te maken. De heren van Wire waren er redelijk snel mee en kwamen al in 1977 met deze plaat aanzetten.

Het eerste wat opvalt is het feit dat Wire 21 liedjes in 35 minuten weet te persen. Dit komt omdat ze iets anders werken dan de meeste bands. Wire heeft een idee voor een nummer, speelt dat idee en stopt dan. Een normale band zou de hook van ‘It’s So Obvious’ nog een paar keer herhalen om een acceptabele lengte van 3 minuten te krijgen. Wire had daar echter geen zin in en stopt na 53 seconden met het nummer. Dit heeft tot gevolg dat dit album eigenlijk nooit gaat vervelen. Als een nummer een beetje saai dreigt te worden stoppen de heren gewoon met spelen en gaan ze door met het volgende nummer. En als een nummer dan eens de 3 minuten grens overschrijdt, dan heeft dit een reden. Het titelnummer zet binnen 3:50 namelijk een ongekend intens sfeertje neer. Het nummer begint redelijk rustig om vervolgens in een redelijke chaos te eindigen. Opener ‘Reuters’ kent ook een schitterende opbouw met als hoogtepunt Colin Newman die intens schreeuwt:

‘This is your correspondant, running out of tape
Gunfire's increasing, looting, burning, RAPEEEEEEEEEEEEE!’

Na dit uiterst onprettige begin in de goede zin van het woord krijgen we het epische ‘Field Day For The Sundays’. Een nummer wat welgeteld 28 seconden duurt en daarnaast ook nog eens drie(!) valse eindes kent. Vervolgens komt ‘Three Girl Rumba’ voorbij, ook weer een topper van klein formaat. De Britse band Elastica vond dit blijkbaar ook en jatte het voor hun eigen hit ‘Connection’. Ik kan nu wel doorgaan met het bespreken van elk afzonderlijk nummer, maar dan zou dit stukje wel erg lang worden, dus beperk ik me maar tot de creme de la creme van Pink Flag. ‘Strange’ werd zoals al gezegd gecoverd door REM en dat bewijst wat een goede muzieksmaak meneer Stipe heeft. Een prachtig hypnotiserend nummer dat je niet gauw loslaat.

Wire heeft ook de gewoonte om op haar albums altijd 1 of 2 poppareltjes te maken. Bij ‘Pink Flag’ zijn dat ‘Fragile’ en ‘Mannequin’. De eerste is een heerlijk fris nummer met een hook van hier tot Tokio. De reden waarom het zo fris blijft? Het nummer duurt maar 78 seconden en is dus weer over voordat je er erg in hebt. ‘Mannequin’ is misschien wel het beste nummer van de plaat. Het achtergrondkoortje is wel zo ontzettend geweldig dat ik er bijna een harde plasser van krijg, Ik denk dat er bands zullen zijn die hun linkerbeen zouden af willen staan om een nummer zo goed als dit te kunnen schrijven. Het laatste absolute hoogtepunt op dit schijfje is ‘12XU’, een eufemisme voor 1, 2, fuck you. Wat een energie! Wat een heerlijk riffje! Wat een idiote tekst! Een geniale afsluiter van een geniale plaat.

Dus Jelle: Ren naar de winkel en sla je slag! En neem gelijk ‘Chairs Missing’ mee.

De energie van punk, omgezet tot een vorm van positivisme.
Je kan natuurlijk alleen met stenen gooien, maar het is ook mogelijk om daarmee juist iets op te bouwen.
Misschien ligt dit album alleen daarom al in het verlengde van de eerste twee albums van The Stranglers.
Alleen deden die teveel hun best om de intellectuele kunstacademicus uit te hangen, terwijl het bij Wire al vanaf het begin al voelde dat we hier met zeer slimme muzikanten te maken hebben.
Baanbrekend debuut, maar afgaande op hun sound, vind ik de jaren 80 albums wel een stuk sterker en boeiender.

Speldenprikjes als acupunctuur. Talluze duwtjes die je tot 21 opgeteld hard tegen de grond gooien. Puntige nummertjes met to-the-point gitaarspel. Dat is hoe Pink Flag voor mij aanvoelt. Wire speelt hier strak, nergens pathetisch of over de top maar hard en functioneel. Niet hard als schreeuwerig, maar hard als een harde Citroën DS. Zoals het chassis van een goed exemplaar daarvan na 50 jaar amper roest, roest het geluid van Wire na 45 jaar ook nog amper. En voor een gitaarleek als mijzelf: volgens mij spelen ze ook gewoon ijzersterk ondanks het non-virtuoze of zelfs anti-virtuoze genre waarbinnen ze opereren. Je denkt bij het horen van deze plaat toch instantaan dat je hier met een mooi stel gasten te maken hebt? Gasten die hun tijd ver vooruit geweest moeten zijn, want alle referenties die bij het luisteren door mijn hoofd zweven (The Fall, Minutemen, Sonic Youth, ...) hadden ten tijde van Pink Flag helemaal nog niets uitgebracht.

Pink Flag voelt als een hele doelgerichte plaat van een jeugdig maar tegelijk doordacht stel muzikanten. Artiesten die zichzelf niet te serieus nemen, maar hun muziek wel. 21 keer harde kwaliteit zonder cliches, waarbij losse nummers niet de aandacht opeisen, maar met mathematische precisie hun plaats innemen: 1 goedgeplaatste stomp elk. Voor een echt hele hoge score beroert de muziek me vooralsnog te weinig, maar evengoed een ontzettend smaakvolle plaat.

Dikke 4*

Op reis door new wave en punk ben ik aan het einde van 1977 gekomen, na Kill City van Iggy Pop. De Engelstalige Wikipedia noemt in het artikel over Pink Flag van Wire in de openingszin als verschijningsmaand november en in het blokje rechts bovenaan december; Discogs houdt het op november.

Zeker is dat dit bij de kenners (ook toen) als een heel sterk debuut geldt. Zo noteerde Oor's Eerste Pop Encyclopedie (editie 1982) onder andere: "heel essentieel in aanleg" en "de teksten zitten vol woordassociaties". De verzameling van maar liefst 21 nummers leidde destijds echter niet tot een verkoopsucces. Dit is namelijk hele eigenwijze punk. Anders dan hetgeen tot dan toe onder die vlag verscheen. Hier niet het zwart van anarchisme, maar het afwijkende roze.
Een paradoxplaat: tegen de boze punkstroom in en tegelijkertijd daarop meevarend met een andere aanpak. Vind je een nummer niet leuk? Let goed op, voor je het weet is de volgende al daar. Vind je een nummer wél goed? Dan is het wellicht jammer dat die te snel voorbij is.

Kan ik verder nog iets origineels te berde brengen, wat anderen hierboven nog niet vermeldden? Neen. Het volgende is daarom zonder toestemming gejat van eerdere berichten op MuMe, meningen waarmee ik het eens ben. Daartussen zit één zelfverzonnen mening waarmee ik het oneens ben.
Daar gaat ie: een groeiplaat, nummers zonder overbodige herhaling (met wellicht Ex Lion Tamer en het titelnummer als uitzonderingen, zeg ik er nederig bij), catchy, de langzame nummers zijn zeker niet slecht maar halen de vaart uit de plaat, vaker draaien, vergelijkbaar met het betere werk van Manke Nelis, ongewoon geniaal album waar alle emoties in zijn gestopt ('álle emoties' is wat overdreven, maar 'ongewoon geniaal' klopt zeker), punk omgezet tot een vorm van positivisme.

Mijn favorieten: Field Day for the Sundays, Ex Lion Tamer, 106 Beats That, Mannequin en Champs. De nodige achtergrondinformatie over Pink Flag (het album) en de leden van Wire vond ik bij Magnet Magazine.

Nog twee albums uit '77 te gaan: op naar het Amerikaanse Suicide met hun digitale geluid, zijn tijd vooruit.