Wu-Tang Clan - A Better Tomorrow (2014)

Miracle is een vervelende mix van fijne verses, een aardige beat, en zoals anderen al opmerkten: een disney refrein...
De opener is best aardig eigenlijk, en ook Crushed Egos met een best aardige Rae is best te pruimen.
40th Street Black klinkt echt verschrikkelijk... Het niveau van de tracks wisselt best wel, maar eigenlijk wordt het nergens écht goed, en wordt het soms wel echt slecht... Jammer, dit, maar niet onverwacht.
2,0

Ik vind het, vrij onverwacht natuurlijk, gewoon een goed album. Fijne, muzikale producties van RZA (met af en toe hulp van anderen) en de raps vallen absoluut niet tegen. Nou had ik van de raps weinig verwachtingen, maar ze zijn me 100% meegevallen. Alleen GZA vind ik erg saai/ongeïnspireerd rappen op dit album, maar dat doet ie eigenlijk al jaren. Paar mindere tracks/momenten wel natuurlijk, maar het merendeel gaat er gewoon goed in bij mij. Toch knap dat RZA na 8 Diagrams (waar ik toenterijd ook geen verwachtingen bij had) wederom met iets kwalitatiefs aan komt zetten.

3,5*

Zijn we het hier in ieder geval wel met elkaar eens.

Eigenlijk best een aardige Wu-Tangplaat, met een aantal echt toffe nummers. Was er een beetje huiverig voor omdat de ontvangst lauw was en U-God de beats in zijn lezenswaardige autobiografie 'whack' noemde. Maar ik geef het toe, er staan een paar flinke missers op waarvan ik me afvraag waar RZA met z'n lul zat: het Disney-refrein van 'Miracle' is hier al terecht bekritiseerd, maar dat Linkin Park-einde is zo mogelijk nog slechter, en 'A Better Tomorrow' en 'Family Reunion' zijn echt veel te lui en gladjes gesampled.

Oei.

RZA is al jaren de weg kwijt, en daar lijdt elk Wu-project onder. De man is duidelijk een creatief en origineel muzikaal denker, maar zijn radar voor wat er in één track past of waar zijn groepsleden behoefte aan hebben is duidelijk off. Neemt niet weg dat veel van zijn mederappers ook al jaren niet meer op oud niveau zitten.

Dat zorgt ervoor dat een hele hoop nummers potentie hebben (voor mij zijn dat Never Let Go, Mistaken Identity, Hold the Heater, Crushed Egos, Keep Watch) maar de mist in gaan door houterige flows, lelijke gladgestreken r&b-zang of houterige gitaar/drum-riffs. RZA gaat voor soul, maar komt uit op de Black Keys zonder visie.

Op A Better Tomorrow en Wu-Tang Reunion weet hij wel de juiste snaar te raken, en vallen de visie van de muziek en de hoes samen: een soort van volwassen en conscious state of the nation adress terwijl de Obama-periode tegen zijn einde loopt.

De echte Wu-Tang weirdness waarvoor we The Wu allemaal zo hoog hebben zitten komt voor mij alleen terug op het surrealistische met ODB-vocalen behangen Pioneer the Frontier, de geslaagde twangy country-banger Preacher's Daughter (ik vergeef ze het refrein), en de zware jungle noir Necklace.