Ayreon - Universal Migrator - Part One: The Dream Sequencer (2000)

Nog helemaal geen bericht bij dit album van Ayreon. Ik moet zeggen dat dit album destijds een beetje is ondergesneeuwd. Zal er wel mee te maken hebben gehad, dat Arjen Lukassen in één keer met 2 cd's op de proppen kwam. En overdaad kan dan schaden. Het is het bekende concept van Ayreon. Er wordt een verhaal verteld, met allerlei dramatische ontwikkelingen. Dit album is, wat ook de albumhoes vermeld, melodieus georienteerd en het is een atmosferische reis. 3,5* in de herkansing.

Een waarachtige wijsheid voor de heer Lucassen...

Een mooi, atmosferisch album van Ayreon, welke ook nu weer werd ondersteund door een keur van (inter)nationale artiesen, zoals Lana Lane, Floor Janssen (van After Forever), John Eklund (Tiamat), enz, enz. Deel twee is meer progressive metal georienteerd.

Helemaal mee eens.

Jammer dat er bij track 7 en 8 een kleine dip komt. De vocale bijdragen van Jacqueline Govaert (Krezip) en Arjen zelf vallen een beetje uit de toon.

Hopelijk gaat Arjen snel weer wat opnemen met Edward Reekers, want deze man heeft een prachtige stem die bovendien prima past bij de rustigere Ayreon stukken.

Hoogtepunten zijn : My House on Mars, One Small Step en The First Man on Earth.

Is dit Nederlands?
Ik hoop dat ik t snel binnen heb!
Ik weet alleen niet waarmee ik dit kan vergelijken....

Tja, waarmee moet je Ayreon vergelijken? De muziek leunt erg op het gebruik van (analoge) synthesizers. De nummers zijn veelal vrij lang en rustig van opbouw. Als ik naar jouw top 10 kijk zul je dit vast goed vinden. Met een beetje goede wil zou dit een mengsel van Porcupine Tree, Saybia en Interpol kunnen zijn met verschillende zangers, maar dan anders.

Ok, nou ik zal t eens gaan beluisteren.

Ben ik het niet mee eens, dat vind ik ook 2 mooie nummers. Trouwens, de CD in het geheel is ook erg mooi. Prachtige opbouw en dat van die Synthesizers mag ik inderdaad wel graag horen.

Dit is de rustige CD van de tweeling die toen geboren werd. Het is niet het beste van Ayreon gemaakt heeft, voornamelijk omdat het teveel voortkabbelt. Je moet echt in een relax mode zijn om hier van te kunnen genieten, omdat er vooral sfeer wordt neergezet. Ik vind het leuk voor op de achtergrond.

tja mij kan het niet boeien, hoewel ik het die jongen wel gun ...

Agrijselijk goed album! Hoewel elk nummer op zichzelf al een knaller is, is The First Man On Earth een ultieme climax. Meesterwerk!

Deze cd kwam ik een paar jaar geleden tegen en destijds was ik nog niet bekend met Ayreon. Na de eerste luisterbeurt vond ik het album erg traag en zelfs saai. In de tijd daarna leerde ik echter de progrock beter waarderen en na een paar meer luisterbeurten staat deze cd steevast op nummer 1 voor mij. Hoogtepunten vind ik de First Man On Earth, And The Druids Turn To Stone en natuurlijk One Small Step met die heerlijke samples uit de ruimtevaart van de jaren 60/70.

Ja, als Arjen dit album nou eens opnieuw zou uitbrengen en de versie van Astrid van der Veen in de plaats van die van Govaert zou zetten...

Uitstekend sfeervol Ayreon-album en het eerste deel van The Universal Migrator. Tevens was dit mijn eerste kennismaking met Ayreon, en was ik meteen verkocht bij de eerste klanken.
Het instrumentale The Dream Sequencer is wel héél erg Pink Floyd, maar ondanks dat toch een goede opener.
Wat dan volgt zijn stuk voor stuk uitgesponnen en lange, maar tegelijkertijd boeiende tracks, waarvan vooral My House on Mars, het donkere 2084 (mooi gezongen door Lana Lane), And the Druids Turn to Stone (persoonlijke favoriet van dit album) en The First Man on Earth zeer goed zijn.
Inderdaad zijn vooral track 7 en 8 wat minder, maar op zich niet vervelend om naar te luisteren, echter halen ze het niet bij de rest van dit erg goeie Ayreon-album.

Prachtig atmosferische melodieuze eerste helft van het Universal Migrator project met voor mij in de vocale hoofdrol de heer Reekers. Het ''Floydiaanse'' Dream Sequencer thema is iig een erg goed gelukte Gilmour imitatie, je zou haast denken dat ie hier een gastrolletje heeft.

Geniale sfeer. Beste album van Arjen Lucassen ooit. De ambient stukken zijn echt zo sfeervol. Vooral de zang op My House on Mars is geweldig. Gewoon een heerlijke plaat om op te zetten als je niks aan het doen bent. Het gitaarspel op het eerste nummer is echt geniaal. 5*

Fijne plaat, hoor. Rustig, maar wel wat te bombastisch in de arrangementen eerlijk gezegd.

Ik vind dit de beste van Ayreon. Mooie rustige en futuristische melodieën, heerlijk episch. De opener heeft overigens ijzersterke zang van Johan Englund.

Dit is samen met Into the Electric Castle ook mijn favoriet. Hoewel niet elk nummer top is, staan hier een aantal juweeltjes van songs op. De drie echte uitschieters zijn: And the Druids turn to stone, met geweldige zang van Damian Wilson en vooral de ode aan de Nachtwacht en One Small Step
( Edward Reekers ). Wat een afgrijselijk goede song is die laatste zeg.

Het album is minder coherent dan we van Lucassen gewend zijn, maar dat heeft volgens mij te maken dat hier verschillende periodes in de geschiedenis van de mensheid worden bezongen, terwijl normaal gesproken een continue verhaal voorgeschoteld krijgen.

Enerzijds bracht het jaar 2000 ons het zware Flight of the Migrator, en anderzijds bleek The Dream Sequencer de andere kant van Ayreon te reflecteren: sfeervolle prog. Naar mijn mening ook meteen de betere van de twee.

Het zijn een stel lange nummers, maar ze blijven je meeslepen, waardoor je nooit de aandacht verliest. De verzameling vocalisten is ijzersterk met o.a. Floor Jansen, Lana Lane, Damian Wilson, Neal Morse en, met de naar mijn mening beste afgeleverde prestatie, Edward Reekers, die op One Small Step mag schitteren en dat ook doet.

The Dream Sequencer is voor mij een speciaal album. Het is anders dan alle andere Ayreon-platen en heeft een bijna Floyd-achtige sfeer op bepaalde momenten. Een mooie tegenpool voor het tweede, zwaardere gedeelte van Universal Migrator.

Weet iemand wie die Mouse toch is? Ik kan nauwelijks wat van hem vinden dan dat hij in een of andere band Tuesday Child zat.

Degelijke poprockplaat, dat kan Arjen dus ook. Ik was niet direct van plan dit album te beluisteren, maar sinds ik de twee Universal Migrators voor nog geen tientje tegenkwam toch gedaan.
De man is weg van zijn spacey keyboardgeluidjes, maar van mij mag het iets minder. Geweldig gebruikte zangers Englund, Reekers, Lane en Wilson. Over het algemeen uiteraard weer gevoelvol gecomponeerde songs. Hoogtepunt is het waanzinnige Dragon on the Sea, kort gevolgd door One Small Step en My House on Mars. Nu ook maar eens zijn eerste twee platen checken, het kan volgens mij niet missen.

De typische Ayreonsfeer gedijdt goed in de kalme, ik zou haast zeggen: Pink Floyd-achtige opzet van dit album. Wel is 70 minuten van deze kabbelende sci-fi-trip me nog altijd wat teveel van het goede. De inzet van de vocalisten is subliem. Johan Edlund, een zanger met ontzettend magere capaciteiten komt hier zowaar goed uit de verf. Maar dan echt. Veel beter dan alles wat hij bij Tiamat deed. De rest van het palet doet wat we ervan mogen verwachten. Heel goed, maar niet opzienbarend. Verder horen we nog een hele jonge Jaqueline Govaert in het pakkende Temple Of The Cat. Ook heel leuk.

Ben het met je eens over Edlund. Jonas Renkse is zo'n andere normaliter saaie zanger (naar mijn mening), die bij 01011001 net even dat goede tegenwicht gaf tegen krachtige zangers als Jorn Lande, Steve Lee, Daniel Gildenlow, Hansi Kursch, etc.

Met dat verschil dat ik vind dat Jonas Renkse bij Katatonia wel heel goed weet waar zijn kracht ligt.

Ik keek alleen een beetje vreemd op bij de benaming "degelijke poprockplaat." Volgens mij is deze plaat wel degelijk prog (in ieder geval zeker geen pop).

Soms jaren '70 progrock, soms pure pop zoals Temple of the Cat en The First Man on Earth. Ayreon maakt sowieso vaak progrock en -metal met een poppy tintje mijns inziens.

First Man on Earth pop? In de verste verte niet.

Dit is een vrij obscuur Nederlands bandje (ik dacht uit Den Haag). Ken er eigenlijk niet veel van. Maurice Bom is zijn echte naam. Hier en daar heeft hij wat productiewerk en gastvocalen gedaan. 't is niet veel, maar dat is wat ik nog weet te herinneren (heb dat jaren geleden ook eens uitgezocht).

Het nummer wat hij zingt, vind ik overigens wel het beste nummer van de plaat.

Destijds was hij een onbekende gast van een onbekend bandje buiten de rock/metalwereld. Opgepikt door Lucassen maar daarna ook weer snel via de achterdeur verdwenen.