Within Temptation - Enter (1997)

Met de meeste reacties op het forum hier ben ik het helemaal eens.
Sommige nummers slaan echt in als een bom (positief bedoeld).
Je wordt als het ware meegesleept in die muziek tijdens het luisteren.
De sound is uniek, klinkt bombastisch en de drums maken ook een apart tikkend geluid (ik weet de naam of term daarvoor even niet, iemand anders wel?)
Het is ook het enige WT album waar de muziek nog op deze manier klinkt.

Mijn favoriet is Pearls Of Light, echt té mooi gewoon! Een mooie lange intro met de zuivere stem van Sharon, en dan na 2 minuten vanuit het niets breekt als het ware de hel (ook positief bedoeld) los.
Natuurlijk vind ik Restless ook een geweldig nummer.
Op het gelijknamige nummer "Enter" kan ik ook helemaal los gaan!
Blooded is een heerlijk instrumentaal nummer en "Candles" sluit de cd in stijl af.

Toch heeft de cd een minpuntje in mijn ogen, namelijk het feit dat er slechts 8 nummers op de cd staan, en de nummers die ik hier niet genoemd heb vind ik niet heel sterk. Ook mis ik daar een beetje teveel de stem van Sharon en wordt er teveel gegrund. Dat grunten vind ik niet erg, alleen moet het in mijn ogen niet gaan overheersen.
Daarom geef ik 4 sterren. Als alle nummers zo keigoed waren als de eerste 3 nummers van deze plaat had ik sowieso 5 sterren gegeven.

Overigens vind ik het niet erg dat WT nu een stuk commerciëler is, je kunt het ze niet kwalijk nemen. Ik vind het juist leuk dat ze verschillende cd's hebben, daarom is deze plaat er júist een om te koesteren. Bovendien zijn de andere cd's in mijn ogen ook gewoon goed!

Dit debuut had ik eigenlijk nog nooit beluisterd. Valt niet tegen, moet ik zeggen, al zijn de songs wel aan de langzame en slepende kant. Alles zit degelijk en verzorgd in elkaar, maar ik hoor de band liever wat vlotter en meer uptempo. Afgezien daarvan, weinig mis mee.

Mother Earth was twaalf jaar geleden mijn kennismaking met Within Temptation (ik zal niet de enige zijn geweest). Een tijdje nadat ik uitgeluisterd was op dat album, leende iemand me Enter.
Dat album beviel me destijds heel aardig. Als ik het nu vergelijk met albums als Velvet Darkness They Fear, Lake of Sorrow, of voor mijn part Mandylion, dan is het nog steeds een heel aardig album. Ook niet meer dan dat. Sharon den Adel’s stem klinkt hier goed, wellicht iets te nadrukkelijk, maar haar zang weet me niet tot het eind van de plaat te overtuigen. George Oosthoek’s grunt is degelijk, maar niet erg gevaarlijk, en er is te weinig interactie tussen beide zangers om het contrast tussen zang en grunt goed uit te laten komen. Muzikaal vind ik het album verder best goed in elkaar zitten. Dat kan niet voorkomen dat Enter een album is dat ik niet vaak draai.

3,5*