Kayak - The Last Encore (1976)

niet so spectaculair als royal red bouncer, maar o zo mooi ...

In vergelijking met Royal Bed Bouncer hier wat meer nummers van Pim Koopman, en dat zijn over het algemeen niet de betere nummers. Al is Still my heart cries for you wel één van de betere nummers van dit Album. Verder zijn Relics from a distant age en Raid your own house (allebei van Ton Scherpenzeel) zeer de moeite waard. Helaas teveel zwakke nummers (Land on the water, Love me tonight/Get on Board, Evocation) om dit een topalbum te maken.

Meest onbekende/onderschatte Kayak-album. Geen hitsingles, wel veel prachtige stukken. Na "Royal Bed Bouncer" mijn favoriet!

Het begin van het wat meer mainstream liedjesrepertoire die de daaropvolgende Kayakalbums zal gaan kenmerken. Echter, het symfonische werk ontbreekt hier natuurlijk ook niet op. Zo zijn Back To The Front, Nothingness, The Last Encore, Still My Heart Cries For You en Relics From A Distant Age van uitzonderlijk nivo. Laatste album met Pim Koopman die met ''Well Done'' afsluit met een persoonlijk dankwoord. Een aantal tracks van dit album is voor de Amerikaanse markt samengevoegd met tracks van Starlight Dancer die onder de gelijknamige titel is uitgebracht.

Dit album heb ik als lp altijd als een van mijn beste beschouwd. Nadat overgegestapt ben op de CD en al mijn vinyl de deur is uitgegaan, ben ik toch weer eens op zoek geweest naar deze cd. Hij was gelukkig nog als cd te koop) De laatste waar Pim Koopman aan meewerkte, voordat hij er (tijdelijk) uit de band stapte. Ik zit er nu weer eens naar zit te luisteren en hij heeft voor mij niets aan kracht en beauty ingeboet. De reaktie van Bluebird ( van 6-3-2008) kan ik alleen maar onderschrijven. Deze plaat was zijn tijd (1976) ver vooruit en ik kan iedereen aanraden deze ook weer eens te beluisteren.

Na Royal Bed Bouncer absoluut mijn favoriete Kayak-plaat. Ik ben het overigens niet een met de stelling dat nummers van Pim Koopman over het algemeen de mindere zijn. Nummers als Land On The Water, Love Of A Victim en Do You Care zijn toch zeker wel beter dan werken die ikzelf als zeer slecht beschouw: Love Me Tonight/Get On Board en Raid Your Own House. Die zijn allebei van Scherpenzeel, die verder ook alleen maar geweldige nummers geschreven heeft op deze CD. Helaas de laatste CD met deze geweldige line-up.

Dit is mijn favoriete album van Kayak. Goed evenwicht tussen de composities van Pim en Ton. Ben het eens met The_Cry. Ton Scherpenzeel schrijft geweldige nummers maar slaat een enkele keer ook wel de plank mis (Love me tonight).

Ik herinner me nog hoe ik aan de radio zat gekluisterd bij de release en bespreking van The Last Encore in 1976. Land on the Water werd de single en ik was overdonderd.
Vorig jaar zouden ze optreden in Perron 55 (Venlo). Ik had een interview (voor http://www.redroosterradio.nl) geregeld met Ton Scherpenzeel / Pim Koopman). Eindelijk - na meer dan 30 jaar - een ontmoeting met de helden van weleer. Helaas overleed Pim Koopman op 23 november en werd het concert afgelast. Wat rest is de fantastische muziek.
The Last Encore staat de laatste dagen weer vaak op in huize Maeghs. Hoe komt dat? Vorige week werd ik half-slaap-half-droom wakker met Nothingness in mijn hoofd. En ik dacht: wat is dat toch een mooie melodie. Zou het niets voor Ton (Scherpenzeel) zijn om eens een cd op te nemen met allemaal Kayakliedjes, bewerkt voor solopiano........

Relics from a distant age

Sterk album, met uitstekende nummers zoals Back to the front en Still my heart cries, Verder vind ik in tegenstelling enkele anderen Evocation ook zeer sterk. Maar er staan ook duidelijk wat mindere nummers op. Geen hits verschenen van de LP hoewel Do you care het volgens mij zeker had kunnen halen. Redelijk hitgevoelig, maar ja het moet dan wel gedraaid worden op de radio.Blijf het toch altijd jammer vinden dat Nederlandse bands zo weinig aan bod kwamen op de populaire radio. Een beetje Nederlandse trots had wel gemogen. Als de LP ten einde is weet je dat de beste LP in mijn ogen nog moest komen.
Starlight Dancer

Inderdaad is hier op de radio destijds weinig airplay aan gegeven. Het is trouwens ook een feit dat het op dit album ontbreekt aan een echt pakkende commerciële single. Dat geeft The Last Encore natuurlijk wel een geheel eigen charme want het merendeel van het overige werk staat als een huis.

Ik vind Do You Care als single eigenlijk net wat te tam.......... Raid Your Own House klinkt wat dynamischer en zou misschien geschikter zijn geweest? Het was de B-kant van Still My Heart Cries For You wat zelfs geen tipnotering heeft gehaald vanwege de songstructuur...

Het had wel tot gevolg dat Kayak naar Vertigo overstapte omdat EMI te weinig moeite deed de band te promoten. Ironisch genoeg stapte ook nog eens Pim Koopman op om een baan als producer bij hetzelfde EMI aan te nemen...........

Ik kan me nog een concert in Den Helder (wat niet op de lijst op Kayakonline staat) herinneren waarin ze starten met Raid your own House. Overdonderend! Gevolgd door Sweet Revenge kon niet beter... Maar ik blijf Raid your own house meer voor de Kayakfans vinden dan voor een breed publiek.
Van The Last Encore en Royal Bed Bouncer ben ik enorm gaan houden. Vind dat deze enorm veel sfeer geven. Echt een Kayak-sfeer, regelrecht voor de fans. Inderdaad werd er daarna een afslag genomen naar meer mainstream, maar gelukkig kwam ik in de bocht naar SD (hoogtij symfonische rock) tegen.
(O ja, tot slot een Geweldige hoes, net zoals Royal Bed Bouncer. Beter dan het slordige 'knip en plak' werk van Starlight Dancer.)

Raid Your Own House vind ik zelf nog altijd één van de minderen van deze plaat. Ik heb altijd net het gevoel dat de melodieën het daar nét niet zijn. Als we dan een singeltje moeten trekken van deze plaat denk ik misschien Land on the Water of Love of a Victim, al zou die laatste teveel als een kopie van Chance for a Lifetime worden beschouwd.

Love Of A Victim vind ik eigenlijk meer een kopie van Royal Bed Bouncer. Land On The Water heeft me nooit zo veel gedaan eerlijk gezegd. Dan was Do You Care idd nog niet zo'n gekke keuze.... maar zoals bekend kreeg dit album sowieso amper tot geen aandacht van de media. Ik wist pas van het bestaan er van toen Starlight Dancer uitkwam.

Prachtig album van Kayak, mooie uitgesponnen nummers, een beetje aan de romantische kant misschien. Maar zeer sterk, melodieuze cd (Nothingness, The Last encore).

Jammer dat de singles Do you care en Still my heart cries for you niet in de Top 40 kwamen, misschien heeft dat Kayak niet het albumsucces gegeven als wellicht had gekund (nu: uiteindelijk plek 26 in de albumlijst). Dus er was nog niet echt sprake van een doorbraak.

Ondanks alle kwaliteiten vallen mij de resultaten van die eerste 4, 5 albums van Kayak in de LP Top 50 sowieso een beetje tegen, eerlijk gezegd. See see the sun had zelfs helemaal geen notering.
De singletjes hebben Nothingness respectievelijk Raid your own house als b-kant, geen losstaande opnames.

Een onmiskenbare must uiteraard voor Kayak fans, zeker voor Werner-op-zang-liefhebbers. In alle Pseudonym en Esoteric opnames discussie is voor mij The Last Encore nog steeds een Mercury album. Zonder extra tracks maar klinkt nog steeds geweldig.

Mijn favoriete Kayak album!

Het pop/rock label Mercury valt onder Polygram/Universal voor zover is na te gaan. TLE is het eerste Kayak album dat na de breuk met EMI als LP op het Vertigo label verscheen. EMI heeft de eerste Kayak compilaties op CD laten verschijnen, daarna Mercury/Universal en tenslotte de eerste complete albumreissues door het onafhankelijke Hollandse Pseudonym en nu het Britse oppoetslabel Esoteric. TLE gaat nu samen met Periscope Life als dubbelaar weer opnieuw in de produktie bij Universal. Vanaf TLE zijn de Vertigo/Mercury/Polygram (sub)labels onder de Universal hoed komen te zitten dus...

Klopt precies Bluebird. Er zijn nu in feite nog maar drie global recordcompanies; Sony Music, EMI/Universal (ook alweer een fusie) en Warner.

Meest progressieve album van Kayak. Eén buitenbeentje: Love me Tonight / Get On Board waar je even van opschrikt. Verder veel fraai instrumentaal werk en een goed zingende Max Werner.

Leuk verhaal over het ontstaan van de plaat en de avonturen in Belgenland vind je hier:
TLE Kayakonline

Mooie plaat hoor en ook lange tijd mijn favoriet geweest. Maar de eretitel 'meest progressieve album' vind ik meer van toepassing op het debuut.

Maar tot en met het vierde album is het allemaal erg goed en vooral het toetsenwerk van Scherpenzeel is hier van hoog niveau.

Idd niet het meest progressieve, soms wel het meest symfonische Kayakalbum van de jaren 70 genoemd. Wat wel duidelijk is, is dat met TLE de lijn van de compactere liedjes verder wordt doorgetrokken. Vanaf Merlin zouden die weer wat meer 'uit de hand' gaan lopen.

Je hebt gelijk: met progressief bedoel ik eigenlijk symfonisch. Ik denk dan aan de geweldige pianostukken. De mellotron wordt echter terughoudend gehanteerd zodat er geen 'dichtgesmeerd' geheel ontstaat. Progressief is weer wel dat er niet echt een hitsingle te ontdekken valt. De heren kregen kennelijk van de nieuwe platenmaatschappij alle ruimte om zich creatief uit te leven.

twijfelde tussen een 4 of 4,5 toen ik de intro bedacht van Relics From A Distant Age. In het boek van Kayak is te lezen dat Ton Scherpenzeel niet bepaald tevreden terugkijkt op Love Me Tonight. Ik vergelijk het maar met een vleugje humor die 10CC en Queen ook kon toepassen. En Love Me Tonight vind ik beter dan sommige nummers van Letters From Utopia of Anywhere But Here. Heerlijk afwisselend album en goede opvolger van hun meesterlijke Royal Bed Bouncer.

Begrijp ik het goed dat jij de intro van Relics From A Distant Age hebt bedacht? Hebben ze je daar ooit voor betaald? Want op mijn exemplaar wordt bij de credits van dat nummer alleen de naam Ton Scherpenzeel genoemd!

Renoir, ik lees nu terug hoe het staat Was het maar waar..... het zijn 2 minuten pure schoonheid wat aan pianogeluid voorbij komt

Ook technisch heel goed gespeeld. Doe het Ton maar eens na!

Tja, ik kwam bij hun thuis. een broertje van hem was een vriend van mij. Ton zat altijd beneden achter de piano. dat was in deze tijd dus. Lol. Hij of zijn andere broer Peter kwam met been in het gips bij de dienstkeuring, er was niks met die been aan de hand. Lol

In mijn jeugdige onbezonnenheid was de nuance even weg, 8 jaar geleden. Pim heeft natuurlijk prima nummers gemaakt voor Kayak, zoals Still my Heart Cries For You, één van de beste nummers van dit album. Toch liggen de nummer van Ton Scherpenzeel me iets nader aan het hart, dan die van Pim, zeker de kortere. Prima album, maar in zijn geheel iets minder dan Royal Bed Bouncer, al is het beter dan ik me herinnerde. Evocation was een plezierige verrassing, al heb ik het gevoel dat daar nog meer uit gehaald had kunnen worden. Vooruit, half puntje erbij.

Veertig jaar geleden, in de zomer van 1976, opgenomen in De Brusselse Morgan Studio en uitgebracht op het Vertigo-label in september van dat jaar. Het voorlopig laatste album van Kayak met drummer Pim Koopman. En omdat Ton Scherpenzeel het op dat moment druk had met trouwen en zijn huis verbouwen, kreeg Pim de kans maar liefst 6 composities te leveren voor het album. En dat waren niet de minste.
Een goede recensie geeft progwereld.org.
Inderdaad, een consistent album. "Er zit geen enkel zwak nummer bij."

De vierde van Kayak kreeg de titel "THE LAST ENCORE" en is de meest songmatige plaat tot dan toe. Weinig symfo-achtige songs, dus voor de die-hard fans van de eerste albums, was het wel even wennen...deze in 1976 verschenen schijf. Toch staan er wel degelijk prachtige songs op, zoals de opener "BACK TO THE LIGHT", "DO YOU CARE" en het schitterende "STILL MY HEART CRIES FOR YOU". Dit was voorlopig het laatste album met mede-oprichter en drummer Pim Koopman. Hij stapte uit de band en richtte Diesel eind jaren '70 en The President in 1983 op. Overigens kreeg Koopman spijt van zijn vertrek, toen hij de opvolger van dit album, "STARLIGHT DANCER" hoorde. Gelukkig kwam Pim Koopman wel terug toen de reünie eind jaren '90 een feit werd. "THE LAST ENCORE" is van de eerste 4 Kayak albums, wat mij betreft, de minste, maar wel zeer luisterbaar.