Steely Dan - Countdown to Ecstasy (1973)

Het typische Steely Dan geluid begint echt vorm te krijgen op "Countdown to Ecstacy". Waar op debuutplaat "Can't Buy a Thrill" nog vooral de (classic) rock invloeden de boventoon voerden begint de fusion tussen rock en jazz zich op deze tweede Steely Dan plaat zich te profileren. Deze sound zullen ze op hun vervolgplaten verder uitwerken en doorontwikkelen. "Countdown to Ecstacy" is daar in ieder geval een geweldige aanzet toe. Het heeft even geduurd voordat ik deze plaat net zo kon waarderen als hun debuut of bijvoorbeeld "Aja", maar na een aantal luisterbeurten ben ik om. De jazzy arrangementen klinken als een klok en worden geregeld gemarkeerd met die heerlijke gitaarsound. In "The Boston Rag" bijvoorbeeld zwelt de gitaar heerlijk aan vlak voor het begin van de solo. "My Old School" klinkt zowel groovend als funky. "Countdown to Ecstacy" is een bijzonder veelzijdige plaat vol met invloeden uit de jazz en rock met hier en daar een vleugje funk. Niet afgaan op een eerste luisterbeurt, maar gewoon meerdere malen afspelen. Het kwartje gaat dan zeker vallen!

Een prima vervolg op Can't Buy A Thrill met enkele favoriete Steely Dan-nummers als Bodhisattva, Razor Boy en My Old School. Het enige liedje dat ik niet kan uitstaan is Pearl of the Quarter. Gelukkig staat dit liedje onderaan de lijst in de favoriete songs lijst. Wat ik vooral bijzonder vind, is het feit dat deze plaat zes maanden (!!) na Can't Buy A Thrill is uitgebracht. Vandaag de dag kun je dit niet meer voorstellen. En dan zo'n dijk van een plaat maken. Knap!

Tja, weer een half jaar verder en nog altijd geen reactie. Het is duidelijk: van de klassieke eerste zeven albums van Steely Dan zijn Katy Lied en deze Countdown to Ecstasy minder populair. Bij mij dus niet: hoewel ik The Royal Scam en Aja beter vind, draai ik Katy Lied en Countdown to Ecstasy toch vaker.

Zit hem vermoedelijk in het vrij constante niveau van de songs. Weinig uitschieters, niet naar boven en niet naar beneden. Maar als je met mes op de keel zet dan kies ik toch voor Your Gold Teeth en het heerlijk dreinende Show Biz Kids. Met een fijne rol voor Rick Derringer (wie kent hem nog?) op slide gitaar.