Jon Anderson - Song of Seven (1980)

Dit album een aantal keer geluisterd, maar ook niet echt goed, zoals de meeste soloalbums van Jon Anderson. Jammer eigenlijk, want met de groep Yes ging het veel beterder.

Dit soort albums dreigt volledig in de vergetelheid te geraken.

Je hoopt nog dat een deel van de grote schare Yes fans de cd nog zou willen omarmen, maar helaas.

Toch is Jon Anderson een hele belangrijke schakel binnen Yes (geweest), als tekstschrijver en als vocalist met buitengewoon bijzondere en herkenbare capaciteiten.

Zijn werk wordt pas goed, als het door muzikale zwaargewichten wordt uitgevoerd, zoals door de leden van de band Yes of bijvoorbeeld Vangelis.

Als hij solo gaat spelen, weet hij eigenlijk opeens weinig raad met zichzelf. Hij wil het een eigen karakter geven, los van Yes of Vangelis maar slaagt er niet in met een alternatief te komen die aanspreekt. Zijn cd's zijn stuur- en richtingloos. Vaak ook wat slapjes.

Nu valt Song of seven nog mee. Ik vind het een goede aanloop naar wat ik dan nog één van zijn beste solo-cd's vind, Animation (1982). De nummers zijn op zich redelijk, het klinkt ook aardig als één geheel maar hitsingles (toen nog belangrijk) wist Anderson niet te scoren. De uitgebrachte singles waren overigens Some are born en Everybody loves you.

1980 was niet de juiste tijd voor hippie Jon Anderson. Zijn genre, symfonische rock, had zwaar aan populariteit ingeboet. Het jaar ervoor was hij al opgestapt bij Yes. Maar slechts weinig mensen zaten te wachten op een soort sprookjes achtige, grotendeels akoestische folk/rock met wat electrische elementen.

Ik vind Don't forget en met name Heart of the matter nog de slechtste nummers van de cd, de overigen hebben toch op zich nog redelijke kwaliteiten, uitmondend in het uitstekende titelstuk.

Gelukkig hoefde Jon Anderson niet moedeloos te raken: net in die tijd sloot hij een monsterverbond met Vangelis, hun cd Short stories wist in ieder geval wél grote hoogten te bereiken, artistiek en commercieel.

helemaal mee eens, dit album vind ik ook minder. Olias of Sunhillow was mooi, en Animation vind ik ook beter. Maar toch: een aardig album.

Bij de eerste maten schrok ik even van de gedateerde eighties-synthesizers die mij het ergste deden vrezen, maar al in de loop van het eerste nummer blijkt dat Anderson hier met een lang niet slechte en toegankelijke popplaat op de proppen is gekomen, met een aangename afwisseling van vrolijk en contemplatief, luchtig en feeëriek, folky en wereldmuziek. Niet verheven of etherisch, ook niet per se geschikt voor Yes-fans, maar al met al een leuke en vriendelijke plaat, met twee sterke openingsnummers en een bijzonder geslaagde en warme titeltrack.

Slechts een paar tracks waar Anderson zijn eigenzinnigheid laat doorschijnen, verder middle of the road, wat jammer is. Wellicht een poging om "commercieel" te zijn wat op mij hier een averechts effect heeft.