Modern Talking - The 1st Album (1985)
mijn stem
42 stemmen
West-Duitsland
Pop
Label: Hansa
-
You're My Heart, You're My Soul (5:36)
-
You Can Win If You Want (3:55)
-
There's Too Much Blue in Missing You (5:30)
-
Diamonds Never Made a Lady (4:40)
-
The Night Is Yours - The Night Is Mine (4:22)
-
Do You Wanna (4:05)
-
Lucky Guy (3:31)
-
One in a Million (3:44)
-
Bells of Paris (4:17)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 13 maart 2009, 22:29 uur
De eerste kennismaking met Modern Talking was natuurlijk You're My Heart, You're My Soul, al moet ik toe geven dat de remix op dit album minder is als de single versie. Hij komt door het lange intro wat moeizamer op gang. Maar zodra de prachtige zang klinkt, ben je dat natuurlijk gelijk weer vergeten. Al blijft het einde ook jammer. Soms is het gewoon beter om geen remix van een nummer te maken.
Modern Talking heeft goed begrepen hoe David Bowie Heroes bedoelt heeft. Treffender dan in You Can Win If You Want beschreven staat is gewoon onmogelijk. Knap staaltje vakmanschap. Het knalt er ook gelijk zo hard in; probeer hier maar eens stil op te blijven staan. Lukt je gewoon niet.
Het intro van There's Too Much Blue in Missing You doet me gelijk denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield. Weer zo’n vergeten pareltje op dit prachtalbum. De heren zingen hier een toontje lager; en ik moet toe geven. Het gaat ze goed af. Vergeet die prachtige saxofoonsolo niet op het eind.
Diamonds Never Made a Lady is een vette knipoog naar Madonna’s Material Girl. Alleen zit dit muzikaal natuurlijk een stuk sterker in elkaar. Je hoort vrijwel niet dat hier dus gebruik is gemaakt van Keyboard, maar heus, dit komt allemaal uit zo’n kastje.
De samenzang in het begin van The Night Is Mine lijkt op de hoogtijdagen van BeeGees. Dat zegt wel weer eens wat over de veelzijdigheid van Modern Talking. Zo nu en dan lijkt het net alsof er een zangeres mee zingt; maar het zijn alleen de twee heren die je hier hoort. Op het eind gaat het tempo omlaag waardoor het wat weg heeft van French Kiss van Lill Louis. Slimme zet!!
De spooky openingstonen van Do You Wanna doen denken aan The Phantom Of The Opera. Ze hadden dit thema wel wat meer uit mogen diepen. Had meer in gezeten.
Altijd gedacht dat Lucky Guy de derde single van dit album was, maar blijkbaar zijn er maar twee singles verschenen. Modern Talking deed ook niet aan geldklopperij, en kwamen dan gelukkig al snel met hun veelzijdige tweede album Let's Talk About Love. Welke band levert er nu trouwens nog 6 studio albums af in 3!!! Jaar tijd. Nee, aan de fans werd echt wel gedacht.
One In A Million doet me terug denken aan de succesvolle producer Frank Farian. Moet je eens voorstellen, wat er gebeurd zou zijn als ze met hem in zee waren gegaan. Dan hadden ze zeker de wereld veroverd. Frank Farian staat er om bekend om de puntjes op de i te zetten.
Ik snap niet waarom de afsluiter Bells Of Paris niet op de Soundtrack van Moulin Rouge is verschenen. Dit is een gemiste kans. Past precies in het sfeerbeeld van de film.
Modern Talking heeft goed begrepen hoe David Bowie Heroes bedoelt heeft. Treffender dan in You Can Win If You Want beschreven staat is gewoon onmogelijk. Knap staaltje vakmanschap. Het knalt er ook gelijk zo hard in; probeer hier maar eens stil op te blijven staan. Lukt je gewoon niet.
Het intro van There's Too Much Blue in Missing You doet me gelijk denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield. Weer zo’n vergeten pareltje op dit prachtalbum. De heren zingen hier een toontje lager; en ik moet toe geven. Het gaat ze goed af. Vergeet die prachtige saxofoonsolo niet op het eind.
Diamonds Never Made a Lady is een vette knipoog naar Madonna’s Material Girl. Alleen zit dit muzikaal natuurlijk een stuk sterker in elkaar. Je hoort vrijwel niet dat hier dus gebruik is gemaakt van Keyboard, maar heus, dit komt allemaal uit zo’n kastje.
De samenzang in het begin van The Night Is Mine lijkt op de hoogtijdagen van BeeGees. Dat zegt wel weer eens wat over de veelzijdigheid van Modern Talking. Zo nu en dan lijkt het net alsof er een zangeres mee zingt; maar het zijn alleen de twee heren die je hier hoort. Op het eind gaat het tempo omlaag waardoor het wat weg heeft van French Kiss van Lill Louis. Slimme zet!!
De spooky openingstonen van Do You Wanna doen denken aan The Phantom Of The Opera. Ze hadden dit thema wel wat meer uit mogen diepen. Had meer in gezeten.
Altijd gedacht dat Lucky Guy de derde single van dit album was, maar blijkbaar zijn er maar twee singles verschenen. Modern Talking deed ook niet aan geldklopperij, en kwamen dan gelukkig al snel met hun veelzijdige tweede album Let's Talk About Love. Welke band levert er nu trouwens nog 6 studio albums af in 3!!! Jaar tijd. Nee, aan de fans werd echt wel gedacht.
One In A Million doet me terug denken aan de succesvolle producer Frank Farian. Moet je eens voorstellen, wat er gebeurd zou zijn als ze met hem in zee waren gegaan. Dan hadden ze zeker de wereld veroverd. Frank Farian staat er om bekend om de puntjes op de i te zetten.
Ik snap niet waarom de afsluiter Bells Of Paris niet op de Soundtrack van Moulin Rouge is verschenen. Dit is een gemiste kans. Past precies in het sfeerbeeld van de film.
* denotes required fields.