Modern Talking - The 1st Album (1985)

Om eerlijk te zijn, hun eerste twee nummers vond ik best leuk maar omdat ze steeds hetzelfde bleven uitbrengen was ik Modern Talking snel beu. Het is inderdaad inhoudloze gladde pop.

O, we hebben toch Sting en Bono nog.

Totale inhoudsloze liedjes, sorry maar negatieve aandacht is ook aandacht en ik vind dat je ook serieus een slechte stem mag uitbrengen. Vooral als ze zichzelf te hoog inschatten.

haha You Can Win If You Want is stiekem toch wel een beetje een gp'tje...

Zjuust!
You're My Heart, You're My Soul vat eigenlijk héél hun oeuvre samen, de rest is toch telkens KREK hetzelfde met een andere tekst en licht afwijkende melodie.
Kauwgomballenhuppeldepuppelpop of zoiets....

De eerste kennismaking met Modern Talking was natuurlijk You're My Heart, You're My Soul, al moet ik toe geven dat de remix op dit album minder is als de single versie. Hij komt door het lange intro wat moeizamer op gang. Maar zodra de prachtige zang klinkt, ben je dat natuurlijk gelijk weer vergeten. Al blijft het einde ook jammer. Soms is het gewoon beter om geen remix van een nummer te maken.

Modern Talking heeft goed begrepen hoe David Bowie Heroes bedoelt heeft. Treffender dan in You Can Win If You Want beschreven staat is gewoon onmogelijk. Knap staaltje vakmanschap. Het knalt er ook gelijk zo hard in; probeer hier maar eens stil op te blijven staan. Lukt je gewoon niet.

Het intro van There's Too Much Blue in Missing You doet me gelijk denken aan Tubular Bells van Mike Oldfield. Weer zo’n vergeten pareltje op dit prachtalbum. De heren zingen hier een toontje lager; en ik moet toe geven. Het gaat ze goed af. Vergeet die prachtige saxofoonsolo niet op het eind.

Diamonds Never Made a Lady is een vette knipoog naar Madonna’s Material Girl. Alleen zit dit muzikaal natuurlijk een stuk sterker in elkaar. Je hoort vrijwel niet dat hier dus gebruik is gemaakt van Keyboard, maar heus, dit komt allemaal uit zo’n kastje.

De samenzang in het begin van The Night Is Mine lijkt op de hoogtijdagen van BeeGees. Dat zegt wel weer eens wat over de veelzijdigheid van Modern Talking. Zo nu en dan lijkt het net alsof er een zangeres mee zingt; maar het zijn alleen de twee heren die je hier hoort. Op het eind gaat het tempo omlaag waardoor het wat weg heeft van French Kiss van Lill Louis. Slimme zet!!

De spooky openingstonen van Do You Wanna doen denken aan The Phantom Of The Opera. Ze hadden dit thema wel wat meer uit mogen diepen. Had meer in gezeten.

Altijd gedacht dat Lucky Guy de derde single van dit album was, maar blijkbaar zijn er maar twee singles verschenen. Modern Talking deed ook niet aan geldklopperij, en kwamen dan gelukkig al snel met hun veelzijdige tweede album Let's Talk About Love. Welke band levert er nu trouwens nog 6 studio albums af in 3!!! Jaar tijd. Nee, aan de fans werd echt wel gedacht.

One In A Million doet me terug denken aan de succesvolle producer Frank Farian. Moet je eens voorstellen, wat er gebeurd zou zijn als ze met hem in zee waren gegaan. Dan hadden ze zeker de wereld veroverd. Frank Farian staat er om bekend om de puntjes op de i te zetten.

Ik snap niet waarom de afsluiter Bells Of Paris niet op de Soundtrack van Moulin Rouge is verschenen. Dit is een gemiste kans. Past precies in het sfeerbeeld van de film.

Thomas Anders heeft na Modern Talking nog verschillende solo albums gemaakt. Dieter Bohlen heeft zich vooral bezig gehouden met de Duitse Idols.

Het zou wel een stunt zijn als men deze 2 heren weer kan verzoenen, zodat ze volgend jaar voor Duitsland uit kunnen komen bij het Eurovisie Songfestival.

Ik weet niet of je het weet, maar Dieter kan echt geen noot zingen. Thomas moet het werk alleen opknappen daar samen met die achtergrondzangers. Thomas had volgens mij ergens in 2006 in Duitsland meegedaan aan een voorronde voor het Eurovisie Songfestival. Ik weet niet of hij voor nog een poging is te porren.

Zou inderdaad niet misstaan op een songfestival . Past er perfect tussen . Leeftijd is niet van belang ( zie toppers )
Ik vind dit een tenenkrommende plaat . Een beetje kitsch en glamour vind ik als het goed bedacht is (en met de nodige zelfspot) niet echt bezwaarlijk .
Dit duo ligt het er wel erg bovenop . Echt alles is fout hier . Die vreselijke suikerzoete coirtjes en zang + die aalgladde stomvervelende melodietjes . En het lijkt ook nog op elkaar .
Verschrikkelijk !

You Can Win If You Want is toch zeker het perfecte songfestival nummer.

De kitsch van Modern Talking past inderdaad goed op het ESF.

Wat een vreselijke bagger

Ik meen me te herinneren, dat nummertje vijf "the night is mine, the night is yours" heette. Het album vond ik walgelijk, maar nr 5 en uiteraard nr 1 zijn weer heerlijke catchy nummers waar ik nooit meer zonder kan. De rest van het album is zo rubbish dat een score van 5 sterren als sneeuw voor de zon verdwijnt, de helft dus maar.

Hahahaha IEDEREEN vind dit fout en slecht! En dan toch 120 miljoen platen verkopen!

Dat zegt toch wel iets over de mensheid.

Ik vind het zo fout dat het toch ook weer leuk is!!

Kan mij de reclame nog herinneren van een paar jong gasten in een fout autootje, die stoppen bij een aantal bad guys. Die horen de beats uit de auto komen, het raampje gaat open en daar komt Modern Talking enorm hard uit de speakers en zij maar meebangen met hun hoofden, vol vertrouwen naar die gasten kijkend. Das toch wel een van de leukere reclames die ik toen in tijden gezien had.
Hoe het ook zij, knap van deze heren om op basis van 2 liedjes een wereldcarriere op te bouwen.

Me oma had deze op vinyl op haar zolder liggen
Moet eens gaan luisteren..

Delta Lloyd!

Ik kan me nog herinneren dat ik in Oberhausen was voor een concert van Fleetwood Mac (was tijdens de Say you will tour, toen kwamen ze niet naar NL), en ik had die middag wat tijd te doden. Ik liep het grote winkelcentrum binnen en daar stond bij een telecomshop een grote kartonnen Dieter Bohlen met zijn prodentlach en een mobiel tegen z'n oor met daaronder het opschrift: "Modern Calling." Je kon me opvegen

Ooit werd ik gevraagd op mijn werk of ik een dienst wilde ruilen. De vrouw van een collega van mij wilde haar man verrassen met een reunieconcert van zijn favoriete band. Nou prima natuurlijk, ik was echter wel benieuwd welke band het dan betrof, maar mijn baas wist het niet zeker. Hij zei iets met Modern nogwat. Ik zei toen lachend Modern Talking. Ja, ja dat is het Modern Talking. Ik dacht het zal wel en ging maar weer aan het werk, zeker wetend dat het een andere band moest zijn waar mijn collega naar toe ging. Bij terugkomst van mijn collega bleek hij een T-Shirt te dragen met een opdruk van Blue System (de band van Dieter Bohlen). Het was dus echt waar. Een Nederlander bij zijn volle vestand, zo dom was die man niet, ging voor zijn plezier naar Modern Talking en hij had de avond van zijn leven gehad.

Een paar jaar later ging het echtpaar uit elkaar.......

Je kunt over Modern Talking zeggen wat je wilt, maar Dieter Bohlen had ermee wel een enorme hitformule in handen.

Nee, vanuit muzikaal oogpunt is het zeker niet goed (al zit de productie wel enorm strak in elkaar) maar toch kan ik enorm genieten van de kitchmuziek van deze heren. No-nonsense vrolijkheid zoals alleen twee Duitsers het in de jaren '80 konden maken.

Dit debuutalbum is verder trouwens de zwakste uit de eerste Modern Talking-periode. Moest na het succes van You're My Heart, You're My Soul blijkbaar snel in elkaar gezet worden.

Ik hoop niet dat het een alternatieve euthanasie was.

You Can Win If You Want, best een leuk nummer.

Mijn overbuurman heet deze plaat onlangs gekregen voor gein omdat hij zo'n vinylfreak is. dit is wel een van de grootste baggerplaten die over de mensheid uitgestort is. Ik kan er zelfs geen punt aan geven.
En dan lees is dat ze met deze rommel 120miljoen platen verkocht hebben!!!

dit kan écht niet, maar dan ook ECHT niet!
Voor zoveel schaamteloosheid kan ik niet aders dan 5 sterren geven, want stiekem zit het wel rete knap in elkaar, en zijn er ook nog eens honderdtwintigmiljoen exemplaren (!!!!!) van verkocht!

Rond die tijd was er ook een Duits trio met de naam Bad Boys Blue. Ze hadden toen een hit met You're A Woman. Ik weet niet zeker of ze iets met Modern Talking te maken hadden, maar het klonk in ieder geval net zo erg.

1985 was zo'n beetje het keerpunt in mijn muzikale beleving. Waar ik als kind Abba-fan was, bracht het volgen van de hitparade me al snel naar David Bowie, The Police, Pink Floyd en Prince. Tot midden de jaren 80 vond ik volop mijn gading in de top 40's. Rond 85 begon de pulp de overhand te hebben, en Modern Talking is de verpersoonlijking van de plastieken emotie, met bijbehorend zonnebankgebruind/geföhnde foute 80s look. De hits op dit album vind ik nog steeds van een onbeschrijflijke oppervlakkigheid, maar ze verkochten als zoete broodjes.
Tussen mij en de top 40 is de liefde vanaf dan sterk bekoeld...

Niets mee te maken, behalve dat sommige nummers hetzelfde klinken inderdaad, het meest Modern Talking klinkend van hun is volgens mij "Gimme Gimme Your Lovin' (Little Lady)". Het verschil is dat Bad Boys Blue op de jaren 80 platen een Jamaicaanse leadzanger hadden, waardoor er ook met reggae achtige dingetjes gefleurd werd, maar wel ten alle tijden met drumcomputers en synthesizers (het moet tenslotte wel fout blijven ). Het gerucht gaat dat deze act geproduceerd werd door dezelfde mensen als Haddaway later.

Modern Talking... of je houdt ervan of je haat het.
Ik val in de eerste categorie. Dieter Bohlen is mijn favoriete componist, alle wat de man maakt vindt ik geweldig. Met dit eerste album van MT introduceert Bohlen het typische geluid van de eerste periode Modern Talking (80's ). Een goed album maar je merkt dat het het eerste is, de volgende paar album's worden veel beter. Nr's 1 en 2 zijn natuurlijk klassiekers (You're my heart You're my soul kan ik blijven luisteren echt een heel mooi nummer). Ook nr's 4, 5, 7 en 8 vindt ik wel leuk. Op nr 3 zingt Dieter zelf (wat ie later bij Blue System ook zou doen) en dit nummer is eens wat anders (of Bohlen haha), een rustige ballade met Bohlen's stem (i like). Ik geef dit album een 4, niet het beste maar ze moesten toch ergens beginnen.

Uit iets blijkt dat Dieter Bohlen van de Duitse tak van de familie Bolan is.
Qua uiterlijk zou je de donkerharige verwachten, maar die knappe blonde is van dat enorme kunstenaars-geslacht.
Een ziener in zijn muzikaliteit, zijn muziek is er nog steeds niet aan toe om op enige waarde geschat te worden.
We kunnen nou wel een beetje lollig doen over die clipjes, maar die zijn ook grappig.
Ik heb een haiku over Dieter geschreven:
O lieve Dieter
Waren er maar meer als jij
Dat zou pas leuk zijn