Marilyn Manson - The Pale Emperor (2015)

ben benieuwd wat het gaat worden. Vond voorganger Born Villain al weer duisterder en harder dan de twee minderen ervoor.

Het is een erg gaaf album geworden.
Waar ik de vorige platen wat ongeïnspireerd vond overkomen en Manson vooral wat zoekende leek, lijkt hij het hier gevonden te hebben.
Deep Six en Third Day Of A Seven Day Binge waren al voortreffelijke voorproefjes.
The Mephistopheles Of Los Angeles en The Devil Beneath My Feet doen er niet aan onder.
Manson trapt weer op de tere zieltjes van de christenen en zal zeker geen vrienden gaan maken met deze plaat. Hij klinkt weer als een baas en dat wordt zeker even checken op Graspop volgend jaar.

Een groot fan ben ik nooit geweest. Zo af en toe pikte ik een album op waarvan Mechanical Animals de grote favoriet bleef.
Toen hoorde ik Deep Six en was mijn nieuwsgierigheid weer gewekt. En wat blijkt? Een lekker album! Niks nieuws, misschien iets toegankelijker zoals Mechanical Animals dat ook was in mijn oren.

Softer dan BV. Waar ik BV hier en daar als los zand vond klinken, is Pale Emperor meer één geheel. Wat zeker positief is, maar wel vind ik veel songs op elkaar lijken. iets meer afwisseling in lengte en hardheid had gemogen van mij.
Zo klinken voor mij op Deep six, Warschip my wreck en Odds of even na, alle ritmes hetzelfde. De één wat langzamer, de ander wat sneller, maar keer op keer heb ik het gevoel naar hetzelfde vertraagde punk-ritme te luisteren en dat vind ik zeker jammer.

Ondanks bovenstaande kritieken in mijn ogen en oren een zeer goed en spannend album. Ligt in het verlengde van BV. Beter dan THEOL en EMDM.

Ik luister er al dagen continu naar en een slechte song staat er niet op.
Uitschieters:
-Killing strangers. Tekstueel wat flauw, maar de muziek, melodie en traagheid maken veel goed.
-Deep six. Geweldige riff! Voor mij een soort No reflection 2, maar dan beter; veel minder poppy.
-Warship my wreck. Vooral de outro: ouderwetse oldschool Manson. geeft mij een AS en MA gevoel.
-Bird of hell awaiting. weer een meesterlijke riff.

Gelukkig is de drumcomputer van BV hier niet meer aanwezig. Alles klinkt veel organischer. Al met al denk ik dat meneer Manson een nieuwe weg is ingeslagen met BV, die hij op dit album verder uitgebouwd en verbeterd heeft. Van mij mag hij nog even doorgaan op deze wijze.

De gloriedagen liggen al behoorlijk ver in het verleden voor meneer Manson, maar dit is helemaal geen slecht album. De songs zeuren over het algemeen iets te lang door en er is een gebrek aan lekker opzwepende tracks, maar afgezien daarvan is de plaat zeer acceptabel. Jammer dat het songmateriaal net dat beetje energie en frisheid mist dat albums als Antichrist Superstar en Mechanical Animals zo goed maakte. De verrassing is er gewoonweg af en de zanger is ook niet meer zo goed bij stem als vroeger.

Lekkere Manson. Voor mij misschien wel zijn beste sinds Mechanical Animals. Al is bij deze mijn interesse ook wel gewekt om ook zijn voorgaande werk nog eens een kans te geven. Manson altijd wel gezien als iemand met grote potentie en MA zelfs altijd een hele sterke plaat gevonden. Kan me echter nog herinneren hoe Holy Wood destijds redelijk als een deceptie kwam. Wat daarna verscheen heb ik ook nog wel een beetje gevolgd maar de klasse van die redelijk prille voltreffer die Mechanical Animals heet werd voor mij op een of andere manier nergens meer gehaald.

Deze.

Ook deze vind ik uiteindelijk nog steeds niet zo goed als eerder genoemde, maar het is in ieder geval als geheel wel alleraardigst met enkele hele leuke ideetjes.

Opent gelijk sterk met Killing Strangers en een voor Manson vrij onconventioneel gitaar geluid. Hoorde dit nummer voor het eerst in de film John Wick en het duurde zelfs even voor ik doorhad dat hij het was. Hierbij was mijn fascinatie dus een feit.

Albumpje dus maar gaan luisteren en ligt zeker prettig in het gehoor hier en daar. Wat iemand hier ook al aangeeft over een eventuele eentonigheid kan ik ook wel een beetje inkomen maar verder is dit in ieder geval een zeer consistent en eigenzinnig geheel van een in mijn ogen toch zeker nog steeds zeer potentieel relevante artiest.

Echt een dikke Manson. Ik was even op zoek naar een plaatje dat het beste zou smaken bij dit maandagmiddag bier.

Dit blijkt 'm te zijn.

De eerste paar nummers komen sowieso heerlijk en zetten de toon voor een uitermate geïnspireerd album.

Dat ie niet meer zo goed bij stem zou zijn ben ik het ook niet mee eens.

Sowieso wat een stem uit duizenden heeft die man toch, opmerkelijk hoe het ook altijd perfect bij zijn image en voorkomen heeft gepast. Het vertoont misschien wat rijpings verschijnselen maar dat komt zijn markante geluid vermoedelijk alleen maar ten goede.

Hier en daar vurig expressief, hij had er zin in zo te horen. Bij een spaarzame omlijsting als op Day 3 is naar mijn idee ook goed te horen dat hij vocaal nog altijd prima overeind blijft.

En lekker leipe teksten ook weer. Eentje om te kopen dit wellicht, lijkt me wel zo fatsoenlijk.

Absoluut een stem uit duizenden, maar op een of andere manier trek ik die stem echt niet meer.
Zelfs als ik Mechanical Animals weer eens opzet, duurt dat niet lang. Terwijl ik het vroegah een geweldig album vond. Blijf dit album toch nog een paar keer proberen. Muzikaal klinkt het inderdaad best goed.

Naar mijn mening klinkt hij het best als hij wat zachter zingt. Zoals de akoestische versie van Odds of even. Ik trek zijn stem verder nog steeds, maar het is niet meer de stem die hij ooit had. Als je luistert naar AC, MA en HW (en ook nog wel TGAOG) dan hoor je het geweldige bereik wat de man ooit had.
Ik denk dat het vele optreden en de drugs zijn stem geen goed hebben gedaan.

Had hierboven al een paar favorieten benoemd. Ik wil er nog een aan toevoegen: Odds of even (de standaard versie)

...begint steeds meer als Billy Idol te klinken, zowel de stem als de muziek.

In het tweede nummer hoor ik dat ook wel ja. Met dat onheilspellende baslijntje.

Geen verkeerde ontwikkeling in ieder geval.

Als ik nu naar Mechanical Animals luister valt mij op dat het wel een vrij hoog pre zestien 'emo' gehalte heeft. Met andere woorden ietwat puberaal. Het was dan ook in die periode dat ik zelf met die plaat in aanraking kwam.

Teksten lijken daar erg te lijden onder een soort getergd zelfbeklag dat ook voor acts als KoRn niet ongewoon is, heb daar zelf deze dagen minder mee.

Deze plaat klinkt mij dan ook een stuk volwassener in de oren.

En de eerste twee nummers behoren naar mijn idee met gemak tot het beste dat hij heeft gedaan.

Die tweede track bijvoorbeeld.

Deep Six als titel van een nummer dat lijkt te draaien rond het idee van 'six feet under'.

Dat is wel wat ik noem een harde styling.

Heb Killing Strangers laatst in de film John Wick gehoord. Toen was het nummer nog nergens te beluisteren verder. Echt een badass track, word hierdoor toch wel benieuwd naar de rest.

Vet album, ik kan niet anders zeggen, was nooit fan van deze man maar dit spreekt me toch wel erg aan.

Wat een heerlijk schijf! met Deep Six als stevige uitsmijter...
met verder pittige en rustige nummers.. ik mis alleen wel een beetje zijn up-tempo nummers
waar hij groot is mee geworden. Maar ik ben wel echt te spreken met deze stijl, misschien is het allemaal wel volwassener geworden..
En de bonus nummers zijn ook super, vooral het rustige Fall Of The House Of Death.
Lekker hoor...

4 sterren

De bonustracks zijn eigenlijk een soort akoestische / gestripte versies van 1 Third Day of a Seven Day Binge, 2 The Mephistopheles of los Angeles en 3 Odds of Even, en die klinken ook geweldig.

Oke, bedankt voor je info..
Maar jij komt niet verder een 3.5 score?

Ik heb het album pas 3x beluisterd, zeker met deze bonus nummers is er een goeie kans dat deze er nog iets bij krijgt.

Om eerlijk te zijn ben ik eigenlijk een fan van Mechanical Animals en heb verder weinig meer naar MM geluisterd, een enkele single daargelaten.

Eerlijk gezegd heb ik nooit naar mm geluisterd tot maandag, in de lijst van nieuwe albums op spotify mm.
ik dacht laat ik gewoon eens een nummer luisteren
, uitmaken kan altijd nog. Ik moet zeggen ik heb sinds langetijd geen album gehad wat ik 4x achter elkaar heb geluisterd. Kan maar 1 ding zeggen dit is muziek!

O mensen er is meer hoor! Holy Wood is een mooie cd, met een opstandige Manson met top nummers zoals The Nobodies, Burning Flag, The Death song, GodeatGod...
Mechanical Animals is ook fijn, met een hele eigen sfeer.
En dan Antichrist Super Star lekker up-tempo, vel, hard, en rauw misschien wel het beste werk van hem.
Maar dan nog voor The Pale Emperor...want ik gooi er een halfje bij!

4 1/2 ster

Vel, hoewel ik mij daar nu nog niets bij voor kan stellen, ben ik nu toch nieuwsgierig geworden.

Het is goed om te horen dat Marilyn Manson niet meer krampachtig modern probeert te zijn en zijn invloeden weer omarmt. Net als op Mechanical Animals zijn de invloeden van iemand als David Bowie duidelijk te horen. Ook heeft het album een aangename bluesy vibe, richting het einde begint het wel een beetje saai te worden.

Marilyn Manson - Antichrist Superstar [Full Album] - YouTube

Marilyn Manson - Rock Is Dead (Official Video) - YouTube

Ja daar ben ik het wel een beetje mee eens, er hadden op het einde nog wel een paar nummers tussen gekund die wat meer van het kaliber Deep Six is. Een paar (oude) up-tempo nummers mis ik wel..

Misschien moet ik echt in de stemming zijn voor Manson zijn stem, maar ben inmiddels om.
Wat een dijk van een album!

De muziek van MM trok mij nooit zo maar moet zeggen dat ik dit album erg OK vind.

Dit is toch wel een erg goed album. Leuke plaat van Manson en dat mocht wel weer eens.

Ik vind dit persoonlijk een tegenvaller na born Vilain. Ik kan elk album van manson waarderen, en ben een groot fan van zijn werk uit de jaren 90/begin 2000. Ook de albums daarna vond ik zeker niet slecht, born Vilain was zelfs weer een sterke plaat. Maar deze, daar kan ik niet echt iets mee. De nummers op zich zijn niet slecht, maar ze klinken vrijwel allemaal het zelfde. Bijna geen variatie of zo. Na 5 nummers had ik het gevoel nog altijd naar het eerste te luisteren. Ook mansons zang kan me niet echt raken. Hij is nooit echt een goede zanger geweest, maar zijn stem paste perfect bij de muziek, en hij wist er altijd wel iets moois van te maken. Maar op dit album klinkt hij toch vooral als of hij een paar glaasjes teveel op heeft. Zeer jammer. Ik hoop dat zijn volgende album beter/afwisselender is.

Ofwel heb ik het album nog niet genoeg geluisterd. Het heeft een tijd geduurd tegen dat ik mechanical animals kon waarderen vanwege de vele rustige nummers, die ook weer in het verlengde van elkaar liggen, en nu is dat album mijn favoriete werk van hem. Misschien moet ik dit album nog maar een kans geven, maar voorlopig is het toch een onvoldoende.

Dat ik ooit nog eens een LP van Marilyn Manson in huis zou halen. En wat een fantastische plaat! Prima nummers en mooie productie. Toch maar eens in dieper het oeuvre van de beste man duiken.... Deze krijgt van mij een 4 ****.

Mag ik je "Holy Wood" aanraden?

Ietwat misbegrepen plaat, maar die het beste aanleunt tegen deze.
Daarna gewoon "Mechanical Animals"

Toffe plaat!

Tijdje weer Marilyn Manson aan het draaien. Dan voornamelijk weer de oude albums die ik al in mijn bezit heb (Portrait of an American Family, Antichrist Superstar, Mechanical Animals en Holy Wood).
Dat zijn voor mij toch wel jeugdsentimenten en platen die ik helemaal kapot heb gedraaid en nu weer tof vind na zo lang niet meer te hebben geluisterd.

De albums na Holy Wood vond (en vind ik nog steeds) minder.


Een tijdje terug kwam ik erachter dat Marilyn Manson weer een nieuw album had uitgebracht en dacht dat het wel weer iets zou worden als het recente vorige werk, maar ik was aangenaam verrast en vind dit een super vette plaat geworden!

Shockeren doet hij niet echt meer, die tijd heeft hij wel een beetje gehad, maar muzikaal gezien is dit wel een stevige vooruitgang in vergelijking met zijn vorige recente platen vanaf The Golden Age of Grotesque t/m Born Villain (die platen doen mij weinig tot helemaal niets).
Lekker afwisselende tracks: de eerste twee nummers (waarvan ik Killing Strangers van de film John Wick herkende) zijn lekker hard en daarna afwisselend met wat langzamere nummers en dan weer wat harder. Ook de akoestische bonus track(s) zijn erg gaaf.

Kortom: ik ben aangenaam verrast en ik hoop dat hij dit weet door te zetten in de toekomst!