MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Fripp & Eno - (No Pussyfooting) (1973)

mijn stem
3,87 (52)
52 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Electronic / Avant-Garde
Label: Island

  1. The Heavenly Music Corporation (20:56)
  2. Swastika Girls (18:34)
  3. The Heavenly Music Corporation (Reversed) * (20:52)
  4. The Heavenly Music Corporation (Half Speed) * (41:49)
  5. Swastika Girls (Reversed) * (18:54)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 39:30 (2:01:05)
zoeken in:
avatar van Paalhaas
4,0
Wat een bezig baasje is meneer Fripp toch altijd geweest. Zijn vruchtbare arbeid bij King Crimson is hem eigenlijk nooit genoeg geweest. Een vracht solo-albums en collaboraties met verschillende welgerespecteerde artiesten zoals Brian Eno, Andy Summers en David Sylvian leverde zowel een hoop bagger op als een hoop interessants. Dit album, een collaboratie met electronic-gigant Brian Eno en zijn eerste uitstapje buiten KC, is gelukkig in de laatste categorie te scharen. Bij beluistering van No pussyfooting bekruipt je het gevoel dat Fripp hier eindelijk iets kwijt kan dat hij bij KC niet kon, zijn honger naar wat meer avantgardistisch werk wordt hier gestild.

Het album bestaat uit 2 nummers die elk een hele LP-zijde opnemen. The heavenly music corporation is een fabuleus experiment waar de “Frippertronics” voor het eerst worden toegepast. Hierbij wordt gebruik gemaakt van een tape-loopsysteem waarbij Fripp’s gitaarspel wordt opgenomen en vervolgens direct weer wordt afgespeeld, waarna het afgespeelde meteen een tweede keer wordt opgenomen, etc. Ook al draagt het Fripp’s naam, het idee komt eigenlijk van Eno (Al schijnen Terry Riley en Steve Reich al eerder soortgelijke experimenten te hebben uitgevoerd). Het resultaat is een fascinerende, bijzonder sfeervolle track, één van Fripp’s grote meesterwerken. De schitterende gitaarlijnen vormen samen met Eno’s elektronische figuren een ontzettend rijk tapijt van geluid. De tweede track Swastika girls, met wat onrustigere elektronica en minder hypnotiserend gitaarwerk, is wat minder geslaagd, maar nog altijd verre van middelmatig. Deze fascinerende plaat verdient niets minder dan 4/5.

avatar
4,0
Kant A is inderdaad beter dan Kant B, maar beide zijn toch zeer boeiend.

avatar van sluiswachter
4,5
Ik heb nu de geremasterde versie van 2008 voor me liggen waarvan de twee kanten opgesplitst zijn in zeven tracks en waarop als bonustracks de beide kanten achterstevoren afgespeeld en 'The Heavenly Music Corporation' op halve snelheid afgespeeld staan. Ik vraag me even af hoe dit op de site gezet moet worden.

avatar van ChrisX
sluiswachter schreef:
Ik heb nu de geremasterde versie van 2008 voor me liggen waarvan de twee kanten opgesplitst zijn in zeven tracks en waarop als bonustracks de beide kanten achterstevoren afgespeeld en 'The Heavenly Music Corporation' op halve snelheid afgespeeld staan. Ik vraag me even af hoe dit op de site gezet moet worden.


Toevoegen aan dit album met als aanduiding bonustrack (kun je aanvinken).

avatar van sluiswachter
4,5
Zo gedaan en het is zo geaccepteerd. Op cd is de tracklisting dus opgesplitst:
cd1 track 1-5: The Heavenly Music Corporation
cd1 track 6-7: Swastika Girls
cd1 track 8-12: The Heavenly Music Corporation (Reversed)
cd2 track 1-5: The Heavenly Music Corporation (Half Speed)
cd2 track 6-7: Swastika Girls (Reversed)

Ik heb het album in z'n geheel nog maar twee keer beluisterd, maar wat opvalt is dat de omgedraaide versies en de halve snelheid versie volstrekt natuurlijk klinken, het ontbreken van zang en drums zal hier debet aan zijn. Vooralsnog vind ik de half speed versie vooral magistraal, het is een grommend knarsend monster van dik 40 minuten, heerlijk.

avatar van schizodeclown
4,5
Ik vind Swastika Girls niet onderdoen voor het eerste nummer hoor, daar vind ik Fripp zijn beste gitaarspel gehoord van wat ik tot nu toe van hem ken, en dat zegt een hoop van mijn kant.
Kant A lijkt het wel alsof ik me in de woestijn s'nachts bevind, maar dan psychedelisch, Kant B lijkt wel alsof ik me in een paradijstuin bevind, waar prachtige dingen gebeuren.
Een meesterwerk is dit.

avatar
Aquila
Paalhaas schreef:
Deze fascinerende plaat.

Ik kan er eigenlijk nog altijd niet over uit. De twee instrumentale 'structuren', ik citeer:
Paalhaas schreef:
Het resultaat is een fascinerende, bijzonder sfeervolle track, één van Fripp’s grote meesterwerken. De schitterende gitaarlijnen vormen samen met Eno’s elektronische figuren een ontzettend rijk tapijt van geluid.
(maar in aanvullind daarop vind ikdat zelf eigenlijk voor beide tracks gelden) vormen al een mooi album op zich.

Maar hoe is het in vredesnaam mogelijk dat diezelfde twee nummers achterstevoren en eentje ervan ook nog eens op halve snelheid ook nog weer twee structuren opleveren die zeer fascinerend zijn en onbegrijpelijk toch ook wel weer een hele andere sfeer en moods met zich meebrengen? En wie kom er op zo'n idee? En zet het dan ook nog eens op een album? Prachtig document.

Fascinerend - het enige woord dat in mij opkomt om mij hierover uit te drukken.

avatar van MusisSacrum
4,5
Een geweldige plaat blijft dit. Zo een die de hele sfeer weet te bepalen van de ruimte waar je bent.

De eerste keer dat de BBC deze muziek draaide kregen ze hem op band. Om de één of andere reden (vergeten terug te spoelen of zo) werd deze in de verkeerde richting gedraaid en werd de muziek dus achterstevoren uitgezonden. Eno vertelt in een interview hoe hij al tijdens de uitzending naar de BBC belde om te zeggen dat het fout ging, maar ze geloofden hem niet...
Dus nu ook maar omgekeerd op de remaster.

avatar
Aquila
Ah, leuk

avatar
Stijn_Slayer
Er valt weinig meer toe te voegen aan het bericht van Paalhaas. Datgene wat nog toegevoegd kon worden, heeft MusisSacrum al gezegd.

Men zal wel vreemd hebben opgekeken toen dit verscheen. Here Come the Warm Jets is nog duidelijk een rockplaat waarop geëxperimenteerd wordt. Dit is puur experimenteel en gooit alle rockconventies zonder pardon overboord. King Crimson was ook al wel experimenteel, maar niet zoals hier.

In vergelijking met Evening Star krijgt Fripp hier wat meer de ruimte. Ook speelt hij hier melodischer. Ik vind het verder niet heel erg vergelijkbare albums. Evening Star heeft wel een wat minder zoekend karakter.

'Swastika Girls' klinkt een beetje als zo'n windgong/windorgel, maar dan futuristisch, blikkerig, elektrisch en metalig. Alsof er allemaal kleine stroomschokjes langs lopen en op verschillende plaatsen opduiken. Ik heb nog nooit eerder zoiets gehoord, al ligt het qua structuur heel erg dicht bij minimal music.

De hoes vind ik trouwens ook heel erg tof. Alles bij elkaar heb je dan toch een fraai, uniek artefact te pakken.

avatar
Misterfool
Interessant werkje van Robert Fripp en Eno. De samenwerking tussen de beiden heren valt zeer goed uit. De golvende tapeloops van Brian vormen een mooi tegengewicht voor het onrustige gitaarspel van Fripp. Qua luisterervaring doet dit wat denken aan de latere Eno-platen. Een soort sfeerschetsen zijn dit er duidelijk melodie en opbouw te ontdekken valt.

avatar van bikkel2
Verrassende combi, Fripp en Eno. Op hun manier pioniers.
Eno met zijn sound effects en Fripp met zijn tegendraadsheid en volkomen unieke geluid.

Zet ik op mijn lijstje voor beluistering.

avatar van GrafGantz
4,5
Vandaag leerde ik dat John Peel destijds het gehele album abusievelijk achterstevoren heeft afgespeeld, live op BBC Radio 1

The infamous incident in which John Peel accidentally played Robert Fripp and Brian Eno’s full album backwards on the radio.

John Peel’s Radio 1 Show, Top Gear: 18 December 1973

Robert Fripp of King Crimson has made an album with Eno, the ostentatious synthesizer player in Roxy Music, who was sacked in the summer after a personality clash with Bryan Ferry. (No Pussyfooting) is an experiment in sound collages, looped guitars, tape delay and dreamlike drones. Peel admires the way Fripp and Eno approach their music—semi-cerebrally, semi-mischievously—and has been a supporter of King Crimson since putting them on the radio for the first time in May 1969. How long ago it now seems since January 1972, when he did the same for Roxy.

The copy of (No Pussyfooting) that Fripp and Eno have sent Peel is, for some reason, in the form of reel-to-reel tape rather than vinyl. The tape has been stored 'tails out' on the take-up reel, in accordance with Fripp and Eno's standard practice, meaning that the tape must be rewound to the start in order that it can be played. At the BBC, however, storing tape ‘tails out’ is not standard practice. Somebody on the Top Gear production team misinterprets what he’s looking at and reverses the reels instead.
Eno listening to Peel at home, is the first to notice that the album’s opening track, ‘The Heavenly Music Corporation,’ is being played backwards. He hurriedly phones the BBC and demands to be put through to Peel’s studio. The Broadcasting House receptionist, taking exception to Eno’s tone, hangs up on him. The entire twenty-one minutes of ‘The Heavenly Music Corporation’ go out over the air backwards without Peel, [his producer John] Walters or anyone else spotting the mistake.

An hour later...Peel introduces the second track by Fripp and Eno, ‘Swastika Girls,’ which—again—he plays backwards for its complete eighteen-minute duration. ‘I’d like to see what they made of that on Come Dancing,’ he chortles after it ends. Having made Radio 1 history by becoming the first DJ to play an album back to front, he wholeheartedly recommends it to the listeners (’Magnificent...well worth having’) and compares it favourably to the recent work of Tangerine Dream.

Fripp and Eno can be impish and playful, but (No Pussyfooting) is not a prank. It’s a bold artistic statement made by two musicians who overrode the objections of their management and fought their corner to have the album released. Fripp will later recall ‘getting a sheet of white paper at AIR studios, writing “No pussyfooting” and putting in on the mixing console to remind us not to allow this music to be undermined.’ In the ambient and electronic fields, (No Pussyfooting) is near unanimously agreed to be a groundbreaking work.

But there’s no getting away from the fact that most listeners in Britain who heard (No Pussyfooting) in 1973 heard it backwards. And it’s a testament to Peel’s single-mindedness as a broadcaster that, whereas more conservative DJs like Bob Harris or Alan Black might have settled for playing a two-minute extract of it backwards, Peel had the courage to play the album backwards in full. Thus are men separated from boys. In a fitting postscript to the story that sadly came too late for Peel to appreciate, his backwards versions were included as bonus tracks when a 35th anniversary of (No Pussyfooting) was released in 2008. Both were given a twenty-four-bit digital remaster by Fripp.


Bron: Good Night and Good Riddance: How Thirty-Five Years of John Peel Helped to Shape Modern Life by David Cavanagh

avatar
5,0
dj@
groots album! heb een originele engelse persing te pakken!

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 20:39 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 20:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.