Asaf Avidan - Gold Shadow (2015)

Little Parcels of an Endless Time vind ik een groots en meeslepend nummer, maar de voorganger, The Jail that sets You Free, vind ik dan weer een draak van een glitterpop nummer. Ik weet nog niet wat ik ervan vind, het geheel dan.

Mooi zeg. Avidan ken ik vooral van die remix die behoorlijk wat airplay heeft gekregen op de radio, maar dit is andere koek. Hij heeft een stem die je moet liggen, die apart is, die al eens durft te snijden.

Meer kan ik voorlopig niet verzinnen; verder luisteren dan maar!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Asaf Avidan - Gold Shadow - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Asaf Avidan is een Israëlische muzikant die inmiddels, al dan niet met zijn band The Mojos, al een aantal jaren muziek maakt, maar mij nog niet eerder tot beluistering van zijn platen wist te verleiden.

Nieuwsgierig geworden door de opvallend hoge positie op de rotatielijst van Musicmeter.nl heb ik Gold Shadow toch maar eens een kans gegeven.

Vervolgens heb ik enige tijd getwijfeld tussen de plaat direct weer uit zetten of toch maar verder luisteren. Dat heeft alles te maken met de bijzondere stem van de Israëliër. Asaf Avidan klinkt op het eerste gehoor als Amy Winehouse op één van haar mindere dagen of als Bob Dylan die aan een helium ballon heeft zitten lurken en dat is op zijn minst even wennen.

Ik raad echter iedereen aan om even de tijd te nemen om te wennen aan het bijzondere stemgeluid, want na enige gewenning is er niet zoveel mis met de stem van Asaf Avidan, al blijft de stem moeilijk te rijmen met zijn verschijning.

Ook in muzikaal opzicht zet Asaf Avidan je makkelijk op het verkeerde been. Flink wat tracks lijken, net als de muziek van de eerder genoemde Amy Winehouse, flink te leunen op de muziek van Motown, maar als je wat beter luistert hoor je toch vooral veel andere invloeden. Gold Shadow bestaat voor een deel uit oude soul, maar haakt ook aan bij de platen van Phil Spector, de folk van Bob Dylan, het cabaret uit de jaren 30, onvervalste country, moderne elektronica, rauwe blues, georkestreerde indiepop of noem het maar op. Het is muziek die je even op je in moet laten werken, maar die vervolgens grootse vormen aanneemt.

Ik weet nog goed dat ik bij mijn eerste kennismaking met de muziek van Asaf Avidan en dan met name de eerste kennismaking met zijn stemgeluid, keek alsof ik water zag branden, maar wanneer ik nu luister naar Gold Shadow hoor ik een geweldige zanger, die hier en daar herinnert aan Shirley Bassey. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de songs. Wat in eerste instantie nog simpele deuntjes zijn of beter gezegd lijken, groeit al snel uit tot een serie songs vol diepgang, bezieling en avontuur.

Gold Shadow klinkt aan de ene kant als een volstrekt tijdloze plaat van een aantal decennia geleden, maar aan de andere kant hoor je dingen die alleen maar uit het heden lijken te stammen. Steeds weer kiest Asaf Avidan voor een net wat andere invalshoek en steeds weer zet hij je in eerste instantie op het verkeerde been, om pas bij hernieuwde beluistering te overtuigen.

De ene keer is het aanstekelijk en lichtvoetig, de volgende keer behoorlijk zwaar aangezet en behoorlijk dramatisch, maar altijd weet Asaf Avidan te verrassen met onverwachte wendingen, speelse invloeden of een plotselinge bak emotie die vol over je heen wordt gestort. Het ene moment sta je nog op de dansvloer, het volgende moment doet Asaf Avidan een redelijk geslaagde poging om songwriter Leonard Cohen naar de kroon te steken. Het is illustratief voor de veelzijdigheid en het niveau va deze plaat.

Drie kwartier lang slingert de muziek van Asaf Avidan je alle kanten op, maar uiteindelijk is een diepe buiging op zijn plaats. Wat een mooie en bijzondere, nee unieke plaat. Erwin Zijleman

erwinz: ik snap je comments. Eigenlijk is het jammer dat je bij dit album bent ingestapt (iets wat velen doen en waar niks mis mee is) maar misschien ga je dit album beter begrijpen als je de eerste albums met The Mojos hebt beluisterd, gevolgd door Different Pulses en dan deze.
Misschien vallen dingen dan nog beter op z'n plaats.
Uiteraard snap ik dat je zoiets niet altijd kunt doen maar misschien is het juist bij deze artiest wel interessant om te zien hoe hij zich blijft ontwikkelen.

Ik ben heel benieuwd hoe je tegen dit album aankijkt als je zijn hele verloop leert kennen (misschien pakt het wel nadelig uit voor dit album). Ik ben er best benieuwd naar hoe jij dat ervaart ook al besef ik dat zo'n 'spoedcursus' altijd weer anders is dan wanneer je met hem mee groeit (ik ben ingestapt bij de release van zijn tweede album en heb hem ook live gezien in die periode).

Geweldige plaat. Heb z'n vorige (Different Pulses) ook geprobeerd destijds maar die kon mij niet echt bekoren en heb ik verder ook niet echt heel veel beluisterd dus misschien nog een keer een kans geven. Maar deze vind ik echt even andere koek. Ik associeer deze plaat vooral met muffe en rokerige cafés, op een of andere manier roept deze plaat een beetje 'n jaren 50 sfeer bij me op. Weet niet of ik de enige ben met dit gevoel.. Zo'n nummer als 'My Tunnels Are Long and Dark These Days' kan zomaar in m'n nummer top10 van 2015 komen, heerlijke vibe. Een echte rookplaat vind ik dit, dit weekend ook maar eens proberen in combinatie met 'n whisky, kijken hoe dan de plaat dan op me overkomt. Eindejaarslijstjes materiaal dit, het jaar start sowieso ongewoon sterk met deze en Benjamin Clementine.

Ga ik zeker proberen. Dit is inderdaad mijn eerste kennismaking met zijn werk. Omdat er het stickertje dance op zat heb ik de vorige laten liggen denk ik.

Waar ik het album van Benjamin Clementine geweldig vind (5*) heb ik dit album en z'n voorganger diverse malen geprobeerd, weer weggelegd en opnieuw geprobeerd. Ik kan er werkelijk geen chocolade van maken en kan het album gewoonweg niet helemaal beluisteren. Met een aparte stem is inderdaad niets mis maar deze activeert steeds m'n irritatie. Mede door de positieve berichten (volhouden maar) toch weer geprobeerd. Ik haak echter af. Not my cup of tea

Pijnlijk en dat komt door die remix, een remix waar Asaf niks mee van doen had en waar hij ook niet blij mee was. Dat zegt hij natuurlijk wel heel stoer want ondertussen heeft het hem wel veel meer bekendheid opgeleverd.
Asaf heeft niets met dance te maken verder.

Zo, die eerste twee nummers zijn toch wel behoorlijk fantastisch. Schitterend, om een ander woord te gebruiken. Vooral 'Ode to My Thalamus' is buitengewoon zwierig en verslavend.

Deze Avidan is me toch wat aan het inpakken, heb ik de indruk..

Een waardige opvolger van Different Pulses.
De enige reden dat dit album van mij niet de volle mep krijgt, is de stem van Asaf.
Ik vindt alles aan dit album prachtig, behalve zijn stem.
Hierboven lees ik dat je aan die stem moet wennen, maar bij mij werkt dat niet.
Blijft over: een schitterend album, waarbij ik zijn soms schelle stem voor lief neem.

Grappig, het is juist zijn stem waardoor ik dit zo erg waardeer. Instrumentaal vind ik het album dan weer niet zo bijzonder..

Zoals reeds eerder gezegd, vind ik 'Ode to My Thalamus' de uitschieter op dit album. Er is echter nog meer moois op te ontdekken..

Vooreerst moet ik bekennen dat ik Avidan enkel kende van de radio-mix van zijn nummer 'Reckoning Song'. Dat heb ik altijd wel een leuk liedje gevonden, maar heeft me nooit geprikkeld om meer van de Israëliet te gaan beluisteren. Toen er begin dit jaar een nieuwe plaat uitkwam, heb ik echter toch besloten om deze een kans te geven. En het was feitelijk meteen raak.

De zangstijl van deze Avidan moet je wel liggen; dat is een belangrijke voorwaarde, dunkt mij. Ik vind het bij vlagen magistraal, maar ik kan me ook inbeelden dan vele anderen zich eraan storen en het te theatraal vinden. De waarheid zal, zoals meestal, ergens in het midden liggen. Zo hoeft Avidan niet per se alle registers open te trekken om te charmeren; dat bewijst hij middels de twee laatste nummers, die een rustig sluitstuk aan het album breien. 'The Labyrinth Song' doet me enorm denken aan een song van Leonard Cohen, terwijl Avidan op afsluiter 'Fair Haired Traveller' dan weer klinkt als The Tallest Man on Earth. Op een fijne, niet al te leentjebuur-achtige manier.

Het enige waar ik soms wat moeite mee heb, is de neiging om drama op te zoeken, waardoor sommige songs wat zwaar op de maag liggen. Vooral 'My Tunnels Are Long and Dark These Days' heeft daar behoorlijk wat last van; ik vind het dan ook één van de mindere nummers op de plaat. Ik ervaar echter een overheersend gevoel van tevredenheid, en het beluisteren van dit album word ik nog steeds niet moe. Daarvoor is de speelduur ook ideaal.

Tot slot nog een thumbs up voor het titelnummer, en dan zeker het weerkerende refrein (hoewel het niet echt een refrein is, omdat er geen vaste tekst is), waarvan ik u bij dezen het prachtige fragment van diens eerste versie niet wil onthouden:

But now there's a girl out in a boat
Her arms are outstretched and she's barely afloat
There's a man on the shore, a rope in his hands
It's tied to the boat, and he's pulling as hard as he can
Not to bring her to him, but to pull the whole shore
And the whole worlds with it to her open door
All his voices are her
All his voices are her
Has he been here before?
Nobody's sure...

Alstublieft!

4 sterren

Misschien moet je de albums met de Mojos eens gaan beluisteren: minder drama

Mis ik iets? EP?


Avidan in a Box maar eens gaan beluisteren

Asaf Avidan - Avidan in a Box (2012)

Ja dat zei je net ook al Maar over welke EP heb je het dan?

Oops ... has to be Murphy's Law ... Per ongeluk twee berichten verwijderd.

Om je vraag te beantwoorden. Op mij komt het album over als een drieluik. Met een sterke eerste kant (Track 1 t/m 6), een zwakke tweede (Track 7 t/m 10) en een overtuigend slot (Track 11 & 12), dat als een appendix - of EP - bij het album hoort. De EP bestaat daarmee alleen figuurlijk.

Dank voor je tip, zal het album eens opzoeken.

Werkelijk overdonderd door het optreden van asaf gisterenavond in de ab. Dansen, ontroeren, lachen en springen in 1 concert.

Raul Meireles , sinds zijn vertrek naar Turkije nog maar nauwelijks iets van hem vernomen. Maar nu is hij terug onder zijn alterego Asaf Avidan en levert hij opnieuw een geslaagde plaat af. Niks wereldschokkends als je het mij vraagt, gewoon weer die prachtige ingetogen muziek in combinatie met dat vreemde hoge gezang blijft het bijzonder. Maar dat neemt niet weg dat ik hem graag ook iets anders hoor doen, misschien juist met een grote band en een bombastische sound.