Asaf Avidan - Gold Shadow (2015)

Toen ik in oktober 2009 de tip kreeg dat Asaf Avidan wel wat voor mij zou zijn (ik luisterde in die tijd veel naar artiesten uit Israël) kon ik achteraf niet meer dan dat beamen, maar het ging verder: Asaf werd in een zeer rap tempo één van mijn favoriete artiesten van de laatste paar jaar.

Hij is het nog steeds.

Niet vreemd dat ik reikhalzend uitkeek naar de opvolger van zijn album Different Pulses. Zijn optredens en albums met de Mojos waren te gek. Wat een band was dat, wat een albums zijn dat. Maar de Mojos zijn al een tijd niet meer en met Different Pulses sloeg Asaf een andere richting in. Een richting die me zeer goed beviel.
En wat inmiddels al te horen was van de opvolger beviel me net zo goed. Het was nog een beetje de vraag wat de andere 6 nummer zouden doen met me.

Opener Over My Head kennen we nu wel. De eerste single was in eerste instantie toch even wennen voor mij. Dit was wel heel erg luchtig en het meezing gehalte hoog. Niks mis mee, maar het was toch even slikken. Dat gevoel raakte ik gelukkig al heel snel kwijt. Misschien niet behorend tot het allerbeste dat hij geschreven heeft, pakkend is het wel en de repeatknop is veelvuldig gebruikt de afgelopen weken. En die stem he....... ik blijf er toch van houden.

Met Ode to My Thalamus konden we eerder deze week kennismaken. Wat een geweldig spannend nummer is dat. Het past ook op Different Pulses. Wat dat aan gaat heeft hij die sound zeker niet vaarwel gezegd. Ik hoor hier een hoop soul in en dat is dan toch weer wel een andere categorie waar Asaf zich mee is gaan bemoeien maar dan op geheel eigen wijze (zijn kracht!). Is het heel raar als ik aan Amy Winehouse moet denken bij dit nummer? De passie, de ronkende soul sound, de koortjes en die lekker rauwe stem. Dit swingt en dit maakt je verliefd.

The Jail That Sets You Free, ook al eerder te horen deze week, wist me gelijk al bij eerste beluistering te pakken. Ook dit is swingende pop (met dank aan de synths). Zijn muziek lijkt luchtiger en luchtiger te worden maar het knappe is dat het op dusdanige wijze verpakt is dat je je toch door wat stekeligheden heen moet werken en dat maakt Asaf op dit moment tot één van de meeste interessante artiesten binnen het populaire genre wat mij betreft . De rauwe blues is verder weg dan ooit, maar Asaf lijkt zijn sound gevonden te hebben.

Het nummer dat na Over My Head bekend werd gemaakt draagt de naam Little Parcels of an Endless Time. Wederom zo'n nummer dat heel snel boeit en verslavend werkt. Een rijk palet aan geluid, de kenmerkende zang er bovenuit en we hebben goud in handen. Tegendraads, prikkelend maar nergens pretentieus of provocerend. Nummers als deze werken masserend. Dit is genieten voor muziekliefhebbers.

My Tunnels Are Long and Dark These Days opent alsof er een Bond-film van start zal gaan. Slepend. Shirley Bassey? Een beetje, maar ik denk veel meer aan een favoriet Belgisch bandje: Dez Mona. Zanger Gregory Frateur weet ook regelmatig zo'n stemmetje op te zetten met een vergelijkbaar donkere sound.
Het is het zoete orkest dat hier voor dat Bond sfeertje zorgt. Majestueus, gracieus zo u wilt.... het is wederom een kleine zijweg die hij hier verkent met nog altijd die eigen aangelegde nieuwe hoofdweg goed in vizier houdend.

En dan titelnummer Gold Shadow. Een nummer dat bij eerste beluistering al keihard binnenkwam en dat gisteren met alle nare gebeurtenissen in de wereld (Frankrijk in de schijnwerpers nu even voorop) nog net even harder wist te raken. Nee, tekstueel heeft het er niets mee te maken natuurlijk. Maar er zit een snijdende pijn in dit nummer dat mij tot op het bot raakt. Ik noemde Dez Mona al en hier voel ik dat nog sterker. Ook die band heeft mij ooit tijdens een concert zo diep weten te raken. Alles klopt hier. Ademloos kan ik hier naar blijven luisteren. Goddomme wat is dit toch mooi!!!

Let's Just Call It Fate komt eigenlijk te snel als de laatste tonen wegsterven van de titelsong. Maar elk nummer dat van start moet gaan na zo'n intiem nummer heeft het zwaar.
Het gaat om een midtempo nummer dat vrij gemoedelijk klinkt. Een prima keuze dus op dit moment binnen het album. Een lieflijk koortje doet de rest. Vrij eenvoudig, maar perfect om even op adem te komen. Een schakelmomentje.

These Words You Want to Hear doet me tijdens het kinderlijke intro een beetje denken aan The Tiger Lillies, een wat obscuur cabaretesque muziekgezelschap uit het Verenigd Koninkrijk, zelfs de manier van zingen komt enigszins in de buurt. Asaf doet het wat luchtiger en vooral minder obsceen, want daar zijn The Tiger Lillies zeker niet vies van.
Het nummer brengt de vrolijke uitgelaten sfeer wat terug maar lijkt de soul inslag weer achterwege te hebben gelaten.

A Part of This zoekt de randen van het cabaret ook op. Denk aan kleine, oude theaters waar lang vergeten artiesten al jaren hun zelfde kunstje vertonen. Het heeft iets triests, maar weet tegelijkertijd ook een glimlach op je gezicht te toveren. Kitsch? Misschien wel een beetje, maar als groot Marc Almond fan zeg ik daar absoluut geen nee tegen.

Bang Bang is geen cover van het overbekende nummer (My baby shot me down) maar mag van mij zeker net zo bekend gaan worden. Hier een blues/country invloed, maar dan niet op de rauwe manier zoals we die kennen van de albums met de Mojos. Frédérique Spigt moet maar eens goed naar dit nummer gaan luisteren: misschien kan ze er ooit eens een goede cover van maken, kijkend naar wat voor albums ze recentelijk afleverde.
Asaf kiest hier voor een helder geluid terwijl hij het wel degelijk een donkere sound had kunnen geven. De samples die te horen zijn zorgen voor een vreemde twist waardoor dit één van de meest spannende nummers van dit album genoemd mag worden.

Op The Labyrinth Song lijkt Asaf een beetje de sfeer te willen benaderen van dat ene bekende nummer One Day (Reckoning Song) genaamd. Het verhaal rondom dat nummer mag inmiddels wel bekend zijn. Hij schijnt geen fan van de remix te zijn maar het heeft hem wel veel bekendheid opgeleverd dus dan maar vastzitten aan een grote hit. Als dat nieuwe fans oplevert hoef je niet te mopperen en het is duidelijk gebleken dat hij daarna nog veel beter werk heeft afgeleverd.
The Labyrinth Song is minder toegankelijk (want geen echte meezinger) maar qua sfeer wijkt het in mijn oren niet zo heel veel af van die hit. Het is vrij ingetogen, wat dit album met al zijn invloeden tot een bonte toverbal maakt.

Fair Haired Traveller doet het ook rustig aan met een kristalhelder gitaargeluid. Ik hoor een echo Wonderful World in deze lieflijke albumafsluiter.

Ben ik een tevreden mens? Ja, meer dan dat. Ben ik een fanboy? Ongetwijfeld (dus neem mijn enthousiasme wel mee na het lezen van mijn bevindingen: het is door een gekleurde bril). Is dat erg? Ik kon na Different Pulses niet verwachten dat hij het kunstje nog eens zo flikken, maar hij doet het wel degelijk: whambam in 1 keer die volle mep. Gewoon, omdat dat kan. Gewoon, omdat ik weer helemaal verliefd ben op geweldige muziek. Dus is het erg? Ach, dat mogen anderen nu gaan uitmaken.

Zeéer fraai album wederom! Maar was niet mijn eerste gedachte toen ik het album hoorde. Tijdens de eerste 2 luisterbeurten dacht ik dat zijn 'kunstje' (z'n stem) wel wat was uitgewerkt. Ah, Different Pulses 2.0 kwam direct bij me op. Maar niets is minder waar blijkt na meerdere luisterbeurten. Asaf heeft meer muzikaliteit in zich dan alleen zijn zeer karakteristieke stemgeluid. Dat wist ik al, maar wordt bevestigd met dit tweede fraaie album zonder de Mojo's.

Het stemgeluid van Asaf is uniek, maar kan daardoor ook overheersend overkomen. Dat het teveel aandacht opeist op het geheel. Daar kan een gevaar in schuilen. Dat juist zijn typerende stemgeluid het extra lastig maakt om te blijven verrassen. Het verrassingseffect is weg. En daarom moet Asaf het nog meer hebben van kwalitatieve muziek. Hij kan niet blijven leunen op z'n schreeuwende excentrieke stemgeluid. En dat deed hij bij Different Pulses al veel minder als je dat album afzet tegen het werk met de Mojo's, waar hij voornamelijk de blues-rock 'uitschreeuwde'.

Stond Asaf op een tweesprong? Meer van hetzelfde of verder experimenteren? In mijn beleving is hij met Gold Shadow ergens het midden gaan zitten. Vernieuwen zonder het roer drastisch om te gooien. Al helt de balans wel over naar de veilige kant. De Oosterse elementen zitten nog steeds mooi verwerkt in de muziek. Over het algemeen is het album minder duister dan Different Pulses, maar kent nog voldoende spanning. En meer dan op Different Pulses wordt de spanningsboog vaker doorbroken met frisse/ vlotte nummers. Vind ik persoonlijk erg fijn, omdat ik bij Different Pulses regelmatig mijn aandacht verlies richting het einde van het album. Gold Shadow biedt meer afwisseling waardoor het ook meer toegankelijk is.

Grappig dat aERodynamIC bij het nummer 'Bang Bang' begint over die bekende cover (My baby shot me down). En inderdaad, staat er ver vanaf. Dit in tegenstelling tot het opvolgende nummer. Had ik net de associatie losgelaten met 'Bang Bang (My baby shot me down)' en dan komt 'The Labyrinth Song' voorbij.. Kan aan mij liggen, maar komt diezelfde associatie weer keihard terug. Het lijkt wel bedoeld. Ik vind het in ieder geval erg typisch... Verder krijg ik - bij de meer theatrale nummers op dit album - een associatie met Little Annie.


Asaf heeft voor mij de verwachting (meer dan) waargemaakt. Ligt in de lijn der verwachting dat ik Gold Shadow beter ga waarderen dan Different Pulses!

De Israëlische zanger Asaf Avidan maakte enkele jaren furore met zijn band The Mojos. Daarna richtte hij zich op zijn solocarrière, die in 2012 met Different Pulses zijn eerste succes kende. Gold Shadow is het tweede album van de zanger met kenmerkende hoge stem en legt de relatie met folk, rock en indie.

Over My Head is de ontspannen en melodieuze opener van het album. Asaf weet je bij zijn eerste woorden beet te pakken in emoties en sfeer. Een simpel maar effectief liedje die de deur opent naar Ode to My Thalamus. Lopend door de nachtelijke bossen voel je angst en het weer wordt grauwer. Je zintuigen nemen alle informatie in je op en een vervlogen liefde lijkt je in het diepe duister te gooien. Het nummer is sfeervol opgezet met orgeldeuntjes en oplaaiende blazers.

My blood is boiling and the callus is hot
My veins are twisting in a sailor’s knot
My Thalamus is growing down into my tongue
And all I taste is pain in every kiss and song
I know this story, and I know it well
The cracks are showing in my pearly shell

The Jail That Sets You Free is een ritmisch nummer dat door middel van herhalende deuntjes uitmondt in een groots refrein. Asaf klinkt opnieuw overtuigend in stemgeluid en weet ook dit wat snellere nummer onder controle te houden. Op Little Parcels of an Endless Time stapt hij weer over naar een wat langzamer ritme. Een goede overgang want ook dit nummer klopt van begin tot eind. Het refrein is bombastisch en vergroot de inhoud van de teksten. Het orkestrale begin van My Tunnels Are Long and Dark These Days is meeslepend en brengt je in ontspannen sferen die de teksten meer tot je laten komen. Beangstigend sfeervol in een tragische setting. Als we denken het beste al gehad te hebben vangt het titelnummer Gold Shadow aan. De pianoklanken zuigen je mee en doen het kippenvel op je armen verschijnen. Asaf weet op elk moment in het nummer de juiste snaar te raken. Een indringend nummer van pure schoonheid doordrenkt met emoties.

There’s a gold shadow seeping through the door
There’s a cold sparrow lying still upon the floor
Dead and true as lipstick
Slow as the speed of skin
There’s a gold, gold shadow growing from within

Met Let’s Just Call It Fate wijzigt de stijl van het album, country invloeden dringen door. De akoestische gitaar brengt een fijn deuntje mee die in het refrein wordt versterkt met samenzang. Niet het meest opvallende nummer van het album, maar bij vlagen sterk. De accordeon zorgt in These Words You Want to Hear voor het melodieuze geheel. Het is jammer genoeg geen overtuigend nummer met kinderlijke zang tussendoor. De inzinking op de tweede helft van het album is ook met A Part of This nog niet voorbij. Het klinkt allemaal wat te simpel en ook de teksten weten niet meer overtuigen. Het schitterende geluid van het orkest maakt gelukkig nog het nodige goed.

Het bluesy Bang Bang is qua muzikale afwisseling absoluut niet verkeerd al is de zang toch wel van een minder niveau dan voorheen. Het is zonder een twijfel een opluchting dat Asaf met The Labyrinth Song toch weer wat van zijn emotionele kwaliteiten laat zien. Een vertellend verhaal dat met zijn eenvoudige opzet en ontspannen klanken Asaf zijn zangkwaliteiten in de aandacht zet. Afsluiter Fair Haired Traveller is van pure schoonheid. Schitterend in melodie en een emotievol geheel.

Een meesterwerk, daar leek het album Gold Shadow lang op af te stevenen. Het is dan ook teleurstellend dat de tweede helft van het album roet in het eten gooit. Toch staat het album boordevol met muzikale pareltjes vol met emotie, spanning en prachtig ontwikkelde melodielijnen. Het afwisselende karakter in muzikale stijlen pakt deels goed uit en geeft aan dat Avidan niet terugdeinst voor wat vernieuwing in zijn muziek. Asaf is nog niet op zijn muzikale hoogtepunt, maar toont met Gold Shadow zijn muzikale kwaliteiten meer dan eens aan.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Mijn eerste kennismaking met deze prachtige stem. Ik was er 100% van overtuigd dat ik naar een dame aan het luisteren was totdat ik eventjes google raadpleegde. Rauwe, hese doch vertederende stem die me bij momenten doet denken aan Nina Simone. Ik begrijp best wel dat mensen hier op afknappen net zoals de stem van Antony (Antony and the Johnsons), maar als je helemaal mee bent met de sfeer die gecreëerd word op dit album dan kan je alleen maar toegeven dat dit een fantastische plaat is geworden. Voor mij alvast een kandidaat voor de eindejaarslijstjes. "en het is nog maar Januari "

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Asaf Avidan - Gold Shadow - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Asaf Avidan is een Israëlische muzikant die inmiddels, al dan niet met zijn band The Mojos, al een aantal jaren muziek maakt, maar mij nog niet eerder tot beluistering van zijn platen wist te verleiden.

Nieuwsgierig geworden door de opvallend hoge positie op de rotatielijst van Musicmeter.nl heb ik Gold Shadow toch maar eens een kans gegeven.

Vervolgens heb ik enige tijd getwijfeld tussen de plaat direct weer uit zetten of toch maar verder luisteren. Dat heeft alles te maken met de bijzondere stem van de Israëliër. Asaf Avidan klinkt op het eerste gehoor als Amy Winehouse op één van haar mindere dagen of als Bob Dylan die aan een helium ballon heeft zitten lurken en dat is op zijn minst even wennen.

Ik raad echter iedereen aan om even de tijd te nemen om te wennen aan het bijzondere stemgeluid, want na enige gewenning is er niet zoveel mis met de stem van Asaf Avidan, al blijft de stem moeilijk te rijmen met zijn verschijning.

Ook in muzikaal opzicht zet Asaf Avidan je makkelijk op het verkeerde been. Flink wat tracks lijken, net als de muziek van de eerder genoemde Amy Winehouse, flink te leunen op de muziek van Motown, maar als je wat beter luistert hoor je toch vooral veel andere invloeden. Gold Shadow bestaat voor een deel uit oude soul, maar haakt ook aan bij de platen van Phil Spector, de folk van Bob Dylan, het cabaret uit de jaren 30, onvervalste country, moderne elektronica, rauwe blues, georkestreerde indiepop of noem het maar op. Het is muziek die je even op je in moet laten werken, maar die vervolgens grootse vormen aanneemt.

Ik weet nog goed dat ik bij mijn eerste kennismaking met de muziek van Asaf Avidan en dan met name de eerste kennismaking met zijn stemgeluid, keek alsof ik water zag branden, maar wanneer ik nu luister naar Gold Shadow hoor ik een geweldige zanger, die hier en daar herinnert aan Shirley Bassey. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de songs. Wat in eerste instantie nog simpele deuntjes zijn of beter gezegd lijken, groeit al snel uit tot een serie songs vol diepgang, bezieling en avontuur.

Gold Shadow klinkt aan de ene kant als een volstrekt tijdloze plaat van een aantal decennia geleden, maar aan de andere kant hoor je dingen die alleen maar uit het heden lijken te stammen. Steeds weer kiest Asaf Avidan voor een net wat andere invalshoek en steeds weer zet hij je in eerste instantie op het verkeerde been, om pas bij hernieuwde beluistering te overtuigen.

De ene keer is het aanstekelijk en lichtvoetig, de volgende keer behoorlijk zwaar aangezet en behoorlijk dramatisch, maar altijd weet Asaf Avidan te verrassen met onverwachte wendingen, speelse invloeden of een plotselinge bak emotie die vol over je heen wordt gestort. Het ene moment sta je nog op de dansvloer, het volgende moment doet Asaf Avidan een redelijk geslaagde poging om songwriter Leonard Cohen naar de kroon te steken. Het is illustratief voor de veelzijdigheid en het niveau va deze plaat.

Drie kwartier lang slingert de muziek van Asaf Avidan je alle kanten op, maar uiteindelijk is een diepe buiging op zijn plaats. Wat een mooie en bijzondere, nee unieke plaat. Erwin Zijleman

Geweldige plaat. Heb z'n vorige (Different Pulses) ook geprobeerd destijds maar die kon mij niet echt bekoren en heb ik verder ook niet echt heel veel beluisterd dus misschien nog een keer een kans geven. Maar deze vind ik echt even andere koek. Ik associeer deze plaat vooral met muffe en rokerige cafés, op een of andere manier roept deze plaat een beetje 'n jaren 50 sfeer bij me op. Weet niet of ik de enige ben met dit gevoel.. Zo'n nummer als 'My Tunnels Are Long and Dark These Days' kan zomaar in m'n nummer top10 van 2015 komen, heerlijke vibe. Een echte rookplaat vind ik dit, dit weekend ook maar eens proberen in combinatie met 'n whisky, kijken hoe dan de plaat dan op me overkomt. Eindejaarslijstjes materiaal dit, het jaar start sowieso ongewoon sterk met deze en Benjamin Clementine.

Zoals reeds eerder gezegd, vind ik 'Ode to My Thalamus' de uitschieter op dit album. Er is echter nog meer moois op te ontdekken..

Vooreerst moet ik bekennen dat ik Avidan enkel kende van de radio-mix van zijn nummer 'Reckoning Song'. Dat heb ik altijd wel een leuk liedje gevonden, maar heeft me nooit geprikkeld om meer van de Israëliet te gaan beluisteren. Toen er begin dit jaar een nieuwe plaat uitkwam, heb ik echter toch besloten om deze een kans te geven. En het was feitelijk meteen raak.

De zangstijl van deze Avidan moet je wel liggen; dat is een belangrijke voorwaarde, dunkt mij. Ik vind het bij vlagen magistraal, maar ik kan me ook inbeelden dan vele anderen zich eraan storen en het te theatraal vinden. De waarheid zal, zoals meestal, ergens in het midden liggen. Zo hoeft Avidan niet per se alle registers open te trekken om te charmeren; dat bewijst hij middels de twee laatste nummers, die een rustig sluitstuk aan het album breien. 'The Labyrinth Song' doet me enorm denken aan een song van Leonard Cohen, terwijl Avidan op afsluiter 'Fair Haired Traveller' dan weer klinkt als The Tallest Man on Earth. Op een fijne, niet al te leentjebuur-achtige manier.

Het enige waar ik soms wat moeite mee heb, is de neiging om drama op te zoeken, waardoor sommige songs wat zwaar op de maag liggen. Vooral 'My Tunnels Are Long and Dark These Days' heeft daar behoorlijk wat last van; ik vind het dan ook één van de mindere nummers op de plaat. Ik ervaar echter een overheersend gevoel van tevredenheid, en het beluisteren van dit album word ik nog steeds niet moe. Daarvoor is de speelduur ook ideaal.

Tot slot nog een thumbs up voor het titelnummer, en dan zeker het weerkerende refrein (hoewel het niet echt een refrein is, omdat er geen vaste tekst is), waarvan ik u bij dezen het prachtige fragment van diens eerste versie niet wil onthouden:

But now there's a girl out in a boat
Her arms are outstretched and she's barely afloat
There's a man on the shore, a rope in his hands
It's tied to the boat, and he's pulling as hard as he can
Not to bring her to him, but to pull the whole shore
And the whole worlds with it to her open door
All his voices are her
All his voices are her
Has he been here before?
Nobody's sure...

Alstublieft!

4 sterren