Strapping Young Lad - City (1997)

Beste album van de band tot nu toe. De gestructureerde chaos is hierna wat mij betreft niet overtroffen. Prachtige, bikkelharde en meeslepende songs als All Hail The New Flesh, Detox en vooral Underneath The Waves komen als een orkaan over je heen. Intens, agressief en uitputtend, subliem geproduceerd.

En toen schreef ik ook voor een City een recensie. Waarom? Omdat het kan.

Dus, City. Mijn nieuwe #1. Mijn inzage kwam bij het beluisteren van Spirituality. Plotseling besefte ik dat City gewoonweg het ultieme is. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er ooit nog een beter album gemaakt gaat worden. City is álles. City is alles wat muziek moet zijn, en City is alles wat ik zoek in muziek.

Wat? Als eerste is City groots en episch van opzet, maar door de thematiek uiterst realistisch. De City is de kern van ons leven, en de betreffende 'City' zal als metafoor in onze maatschappij nooit aan kracht verliezen. Het staat voor alles wat nu nog actueel is. Dat is het tweede dat City is: tijdloosheid. Als derde noem ik de essentie van muziek; een uitlaatklep, samengaand met het vierde; levensvisie. En als ik iets graag in mijn muziek zie, is het levensvisie. Die van meneer Townsend komt op dit album ook nog eens geniaal naar voren. Egocentrisch, maar niet egoïstisch. Pessimistisch maar hoopvol. Vernietigend, maar emotioneel. Maatschappijkritisch, maar zeer intelligent. Dat de regering niet altijd de zondebok hoeft te zijn zag Devin al aan het begin van zijn carriëre in, in tegenstelling tot de vele bandjes die hun hele loopbaan blijven hangen in hetzelfde kritische geneuzel. Devin uit zich op de maatschappij, de mentaliteit, de mensen, de levensstijlen, de mens. Stiekem is het behoorlijk misantropisch ook.

En ook het verloop van dit album had niet genialer kunnen zijn. Elk nummer valt op de honderdste milimeter precies op zijn plek. De epische opening, de 'ik heb schijt en ik ben superieur aan alles en iedereen-nummers' Oh My Fucking God en Detox, het met bloedstollende haat doordrenkte Home Nucleonics, het cynische AAA, het opgefokt wanhopige Underneath the Waves.. Alles klopt. Zelfs de Cop Shoot Cop cover, die er bij mij pas na zes luisterbeurten doorkwam, blijkt uiteindelijk 110% in het geheel te passen. Het is er zelfs een essentiëel deel van. Het bevestigt de droom van de utopie, die de rest van het album nagestreeft word. Hier vind je, zodra je het nummer hebt geaccepteerd, rust. Grauwe, industriële rust. En wat volgt is een van de geniaalste albumafsluiters ook. Een uitroep naar wàt er dan ook boven ons mag leven. Een aanklacht aan het dominante mensenras, en een vraagstuk voor de religie. De bevestiging van dit levenswerkstuk, dat Townsend er al halverwege zijn leven uitpoepte. Prachtig.