Strapping Young Lad - City (1997)

Van dit album ken enkel songs 2 tem 6 en op basis daarvan zou ik City een dikke 4,0 geven.
Maar om een album punten te geven, moet men natuurlijk alle nummers kennen en dat is dus tot nader order niet het geval.

Ondertussen het album gekocht, al enkele malen volledig beluisterd en tot de conclusie gekomen dat ik bij de 4,0 blijf.
Een fantastisch album dat de toon zette voor de latere albums van deze band en dat door velen nog steeds gezien wordt als beste van Strapping Young Lad.

Ik kan me daar perfect in vinden, hoewel ik het materiaal op Alien toch nog net iets beter vind.

Onmisbaar (net als bijna alle SYL-albums) in de collectie van elke zichzelf respecterende liefhebber van extreme metal.

ALL HAIL THE NEW FLESH !!

Geniale plaat! Geniale band ook. Alles op deze cd gaat door merg en been. De immer onnavolgbare Devin Townsend heeft hiermee voor mij zijn status als halfgod bevestigd.

zoals ravenstein zo treffend zegt:

ALL HAIL THE NEW FLESH !!!

Lekker album van die gek.
Alien vind ik een stukje beter. Jammergenoeg kan ik daar geen goeie argumenten voor geven.

Beste album van de band tot nu toe. De gestructureerde chaos is hierna wat mij betreft niet overtroffen. Prachtige, bikkelharde en meeslepende songs als All Hail The New Flesh, Detox en vooral Underneath The Waves komen als een orkaan over je heen. Intens, agressief en uitputtend, subliem geproduceerd.

eerste cd die ik van hun hoor en die zijn wel ene pak sneller en harder dan ik dacht. ik kende enkel Love (van andere cd) maar AL de liedjes hierop vind ik veel beter dan Love.
5* !

Tering, wat een intensiteit

Wat een held die Devin Townsend... en dan hebben we het nog niet over het drumwerk!

Dikke 5.

Devin Townsen, een van de meest bizarre en gekke geniale mannen van deze tijd. De teksten zijn raar maar prachtig, de muziek gaat inderdaad door merg en been, en niks maar dan ook niks verveeld!
Zijn stem, zo bruut en toch zo gevoelig.
Dikke 5 dit album!!

En inderdaad:
ALL HAIL THE NEW FLESH!!

Vraagje: Verpest Room 429 het geheel nou of is het een kwestie van vaker luisteren?

Neen, ergens heb je wel gelijk. Hoewel deze cover (van Cop Shoot Cop, te vinden op hun album Ask Question Later) niet slecht is, past hij niet echt op deze CD.

Fijn ^^ Mr. Townsend kan mooi clean zingen, maar faalt op dit nummer naar mijn mening toch behoorlijk

Industrial waanzin en dan bedoel ik ook echt waanzin. Ministry kan er ook wat van maar wat Devin Townsend hier presteert is gekkenwerk. Het opnameproces schijnt zo slopend voor hem geweest te zijn dat hij tijdens de zangsessies zeven maal(!) is flauw gevallen. Een vernietigende draaikolk van woede, verdriet en waanzin. Devin gunt je geen minuut rust.

Room 429 kon ik de eerste paar keren echt niet uitstaan! t album houd voor mij ook na nummer 7 op, want Spirituality is nou niet echt een uitschieter...

Erg jammer als je t mij vraagt want tot en met Underneath the Waves is dit album echt het perfecte extreme metal-album!

4,5*

Ik vind dat juist de ideale afsluiter voor een album vol razerij. ´Spirituality´ pakt je log bij je lurven door die kenmerkende voortslepende riff en natuurlijk het gekerm van Devin.

Fjoew, dit album geeft je niet veel ruimte om naar adem te happen. De drilboor begint te razen en op een kleine happering in de vorm van 'Room 429' stoot ie hard door. In mijn metal-jaren had ik dit allemaal super gevonden, maar nu vind ik deze extremiteiten vooral allemaal wat 'té'.

Ziekelijk goede plaat. Industrieel, catchy (op de metalmanier) en soms heerlijk uit de bocht vliegend. Alleen Room 429 gooit roet in het eten, verder is dit voor mij perfectie.

Dit album is gewoon de vleesgeworden waanzin. Alleen The Dev is in staat om met een album als dit op de proppen te komen!!

Wat ik zo geniaal vindt aan deze plaat is de, hoe zal ik het zeggen... de "flow"??
Lang dacht ik op de een of andere manier dat het album steeds in intensiteit afnam, maar dat blijkt niet helemaal waar te zijn. Slechts de laatste 2 nummers nemen gas terug, nadat je 30 minuten al helemaal kapot bent gebeukt. Misschien dat de muur van geluid je al zo snel overrompelt dat de intensiteit op de een of andere manier afneemt. Ik weet niet wat deze cd nou precies met mij heeft gedaan...

Voor de beginnende luisteraar is dit een hele kluif, dat was bij mij ook het geval nadat ik het album voor het eerst in zijn geheel hoorde. Laat je niet foppen door de relatief korte speelduur! Overigens was de trigger voor het beluisteren en aanschaffen van deze cd de clip van Detox. Die zag ik op de late uurtjes van Headbanger's Ball (Into the Pit geloof ik?)

En waarschijnlijk ben ik de enige die niet vindt dat Room 429 de boel verpest. Het nummer past prima in het gitzwarte sfeertje van de cd, zeker in tekstueel opzicht.

Jammer dat Devin zo goed als geheel uit de muziekwereld is gestapt... maar gelukkig heb ik hem een keer of drie live aan het werk gezien

Nee hoor, er komt een nieuw solo album aan

En toen schreef ik ook voor een City een recensie. Waarom? Omdat het kan.

Dus, City. Mijn nieuwe #1. Mijn inzage kwam bij het beluisteren van Spirituality. Plotseling besefte ik dat City gewoonweg het ultieme is. Ik kan me moeilijk voorstellen dat er ooit nog een beter album gemaakt gaat worden. City is álles. City is alles wat muziek moet zijn, en City is alles wat ik zoek in muziek.

Wat? Als eerste is City groots en episch van opzet, maar door de thematiek uiterst realistisch. De City is de kern van ons leven, en de betreffende 'City' zal als metafoor in onze maatschappij nooit aan kracht verliezen. Het staat voor alles wat nu nog actueel is. Dat is het tweede dat City is: tijdloosheid. Als derde noem ik de essentie van muziek; een uitlaatklep, samengaand met het vierde; levensvisie. En als ik iets graag in mijn muziek zie, is het levensvisie. Die van meneer Townsend komt op dit album ook nog eens geniaal naar voren. Egocentrisch, maar niet egoïstisch. Pessimistisch maar hoopvol. Vernietigend, maar emotioneel. Maatschappijkritisch, maar zeer intelligent. Dat de regering niet altijd de zondebok hoeft te zijn zag Devin al aan het begin van zijn carriëre in, in tegenstelling tot de vele bandjes die hun hele loopbaan blijven hangen in hetzelfde kritische geneuzel. Devin uit zich op de maatschappij, de mentaliteit, de mensen, de levensstijlen, de mens. Stiekem is het behoorlijk misantropisch ook.

En ook het verloop van dit album had niet genialer kunnen zijn. Elk nummer valt op de honderdste milimeter precies op zijn plek. De epische opening, de 'ik heb schijt en ik ben superieur aan alles en iedereen-nummers' Oh My Fucking God en Detox, het met bloedstollende haat doordrenkte Home Nucleonics, het cynische AAA, het opgefokt wanhopige Underneath the Waves.. Alles klopt. Zelfs de Cop Shoot Cop cover, die er bij mij pas na zes luisterbeurten doorkwam, blijkt uiteindelijk 110% in het geheel te passen. Het is er zelfs een essentiëel deel van. Het bevestigt de droom van de utopie, die de rest van het album nagestreeft word. Hier vind je, zodra je het nummer hebt geaccepteerd, rust. Grauwe, industriële rust. En wat volgt is een van de geniaalste albumafsluiters ook. Een uitroep naar wàt er dan ook boven ons mag leven. Een aanklacht aan het dominante mensenras, en een vraagstuk voor de religie. De bevestiging van dit levenswerkstuk, dat Townsend er al halverwege zijn leven uitpoepte. Prachtig.

Mooi bericht, andnino

Mijn hemel, Underneath the waves is werkelijk... Geniaal!
de gekte als hij schreeuwt, het spel met drum en gitaar
Neen, hier kan niets tegenop!

Dit album geniet helaas weinig bekendheid bij Devins nieuwe aanhang. Ik beluister het nu weer eens, en het verdient nog steeds die plaats bovenaan mijn toplijst aller tijden. Wat een briljant album. Ik ben een fan van het meeste dat hij heeft gemaakt, maar Devin Townsend heeft nooit meer een plaat gemaakt met zulke dynamiek, emotionele diepte, techniek en originaliteit tegelijkertijd. Soloplaat Infinity kwam er een jaar later in de buurt, en later Alien en Ki, maar zo goed als dit werd het nooit. Een keiharde aanrader voor iedere fan van Devins solowerk.

Strapping Young Lad is een van mijn favoriete echte metuhl-metalbands. City bevestigt dat toch alweer. Maar dankzij een aantal mindere momenten en diens oorverdovende productie verkies ik Alien.

Underneath The Waves onlangs even opgezet tijdens een verjaardag. Speciaal voor mijn intimi die mij teveel naar Taylor Swift vinden hangen de laatste jaren.
Zo, dat zal ze leren, eat this.

Verwoestend!

Eerste album van deze band die ik zojuist - voor de eerste keer - heb gedraaid onderweg naar huis. Van begin t/m no 7 is het een weergaloze trip; het muzikale equivalent van ‘Dead leaves’. Ik ben benieuwd wat meerdere luisterbeurten doen.