Bob Dylan - Shadows in the Night (2015)

Bob Dylan zong sinds 1966 nog nooit zo goed: gearticuleerd, melodieus, krachtig, en totaal niet zeurderig; allemaal tegelijk.
Zingt hij 35 minuten lang zuiver? Nee. Zingt hij mooi? Soms iets minder.
Maar wat maakt het wat uit? Hij kan als de beste niet mooi zingen.

Een Engelse recensie schreef: "Shadows in the Night is als een oude oom die op een familiefeestje de liedjes van weleer zingt. Probeer ook dan je tranen maar te bedwingen.". In mijn optiek is dit geen vrijwaarde voor Bob Dylan om te denken maar van alles te kunnen maken: oude ooms nemen hun gezang doorgaans niet op om het vervolgens uit te brengen op een album. Bob Dylan wel: Bob Dylan is een artiest en voor hem gelden andere maatstaven.

Maar is zijn stem dan zo onaanhoorbaar? Wat mij betreft niet. Het is dezelfde stem die we horen op zijn (ondergewaardeerde) album met The Band, Planet Waves uit 1974, maar dan met de effecten van 40 jaar 'on the road' erop losgelaten. 40 en 50 jaar geleden was zijn stem geen onoverkoombaar issue en dit is diezelfde stem: het nasale uit de '80s en de grindlaag uit de jaren '90 (doorlopend tot 2013) zijn geruimd. Dus als je zijn stem in de vroege '70s goed vindt, heb je wat mij betreft hier niet te klagen. Dan hanteren we dezelfde maatstaven als die toen voor hem golden.

Toegegeven, ik ben geen kenner van Frank Sinatra of andere croonermuziek. De meeste nummers op dit album ken ik daarom ook niet origineel. Ik heb de Sinatraversie van Stay With Me beluisterd en ik ken Autumn Leaves van Eva Cassidy, en The Night We Called It A Day en I'm A Fool To Want You kwamen me ook wel bekend voor.
Gebaseerd op deze schierkennis zeg ik echter dat ik liever deze versies hoor dan de bekende versies. De emotionele gebrokenheid die uit de tekst van de meer romantische nummers spreekt voel ik beter als ze gezongen worden door deze stem, die klinkt alsof de 73-jarige zanger daadwerkelijk alle metaforen en archaïsche pijn heeft moeten doorstaan. Ik geloof het.
De melodieuze ondersteuning wordt gecreëerd door contrabas en slidegitaar. Dit geeft een heel intieme sfeer aan deze nummers. Nummers waarvan de teksten me altijd als heel intiem en persoonlijk zijn opgevallen. Ik prefereer deze instrumentatie daarom boven de rijke orkestratie zoals Sinatra dat 60 jaar geleden deed.

Tot dusver ben ik nog louter positief. Er is echter één groot mankement dat deze schijf heeft: het is geen album. Het zijn heel mooie nummers die heel goed gebracht worden door een unieke zanger, maar er is nul samenhang tussen de nummers, en de volgorde waarop ze op de CD staan zorgt af en toe voor rare overgangen.
Ik heb genoten van de muziek en ik neem hem mee om over 20 of 40 jaar mezelf waarschijnlijk beter te herkennen in de nummers waar ik nu nog te jong voor ben en ik ben Bob Dylan erg dankbaar dat hij dit heeft uitgebracht, maar ik ben op deze site om een album te beoordelen en als album is dit niet zo sterk als de nummers die erop staan.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik me nooit meer in Dylan heb verdiept dan zijn jaren '60 werk. Ik schrok een aantal jaar geleden van de man die ik in de Ahoy na Mark Knopfler zag optreden. Hij was nog steeds een begenadigd muzikant en liet dit goed horen, maar zijn vocalen waren niet te volgen en hij pakte zijn "klassieke materiaal" soms wel in hele experimentele hulsels.
Geschrokken van dit optreden, heb ik me nooit aan "Tempest" gewaagd, maar toen ik zag dat deze kwam en ik de ouderwetse "Dylan hoes" zag, ging het toch kriebelen.
Dylan is oud geworden en dat is aan zijn stemgeluid te horen. Toch is hij goed te verstaan en lukt het hem om met zijn "oude stem" weg te komen, zelfs in de momenten dat hij niet helemaal zuiver klinkt.
De melancholie druipt hier vanaf en dat is duidelijk terug te horen in zijn teksten.
De plaat kabbelt in een rustig tempo voort, dusdanig rustig dat de korte speelduur helemaal niet zo erg is. Dylan klinkt moe en oud.
Aan de ene kant vind ik het geweldig dat een aantal van deze muzieklegendes nog doorgaan met muziek maken, aan de andere kant hebben ze naar mijn mening hun pensioen verdiend.
Een redelijk "oude lullenplaatje" (zoals mijn vader dit zou noemen ), maar écht interessant kan ik het ook weer niet noemen.

Deze plaat doet me qua idee een beetje denken aan de American Recordings van Johnny Cash. In de nadagen van je leven een album opnemen van je eigen muzikale inspritatiebronnen. Het maakt duidelijk wat los bij Dylan, want opeens is hij weer in staat om een melodie te zingen, in plaats van als een verkouden zeehond te klinken.

De arrangement vind ik persoonlijk wat eentonig. Alle nummers worden op eenzelfde manier aangekleed met een trage drum en pedal steel. Hier kan je misschien een paar nummer op varieren, maar het wordt nu wel een wat erg eentonig geheel om naar te luisteren.

Vanwege de relatief korte duur is het album prima uit te zitten, maar omdat het allemaal niet heel spannend is verder, zie ik mezelf deze plaat in de toekomst niet vaak opzetten, in tegenstelling tot de veel betere voorganger.

3,0*

Ik heb altijd een dubbel gevoel wanneer het om coveralbums gaat. Een aantal van mijn persoonlijke muzikale helden (onder andere Johnny Cash en de Grateful Dead) hebben zich geregeld aan covers gewaagd, maar een volledige plaat gewijd aan nummers die Frank Sinatra zelf ooit coverde? Ik moet bekennen dat ik anno 2015 er niet bepaald om stond te springen, maar vandaag de dag is mijn smaak op dat vlak wel lichtjes gewijzigd. Ik ben me dan ook eens meer aan het verdiepen in het werk van Bob Dylan dat ik zelf niet regelmatig draai en daar hoort Shadows in the Night (samen met Fallen Angels en Triplicate) bij. Het resultaat is een beter album dan ik in eerste instantie had verwacht. Het begint erg sterk met I'm a Fool to Want You en The Night We Called It a Day, maar zowat halverwege begint het allemaal wel net iets teveel van hetzelfde te worden. Geen idee trouwens hoe de Sinatra versies zijn, maar ik vermoed/hoop dat Old Blue Eyes er toch wat meer schwung aan heeft gegeven. Ik dacht dan ook dat het album al voortkabbelend ten einde zou komen en dan komt opeens nog That Lucky Old Sun op de proppen. Een nummer dat ik in de Johnny Cash versie al uitmuntend vond en waar ik echt het gevoel heb dat Dylan het zich eigen maakt. Samengevat: fijne achtergrondmuziek om 's avonds op te zetten wanneer je je in de zetel hebt neergevlijd met een goed boek, maar verre van één van Dylan's beste albums. En toch... toch zitten hier twee à drie nummers in die het de aanschaf waard maken.