Bob Dylan - Shadows in the Night (2015)

Wat een drammerig stukje van die neuzelhipster. Ga muziek luisteren, vent.

Het is een beetje pedant of arrogant (naar keuze) opgeschreven maar nodigt minstens uit tot inhoudelijke discussie, hier en ook op die blog. Lees maar 's verder. Daar is toch niks mis mee? Gebeurt hier dagelijks.

Klopt, de toon is eigenwijs, maar inhoudelijk zit er veel waars in en brengt de discussie op gang. En waarom zou dat bij Dylan niet mogen?

De schrijver nodigt niet uit tot discussie, integendeel. Zijn mening is de Enige Waarheid. Althans, zo komt het bij mij over, maar dat komt misschien ook wel omdat ik een beetje allergisch ben voor mensen die alles zeker weten omdat ze ervoor gestudeerd hebben.

Allergie, OK. Ik heb er ook niet voor gestudeerd, maar het verhaal over frasering legt wel duidelijk de vinger op de zere plek. De noodzakelijke spanning ontbreekt bij deze vertolkingen.Ik bedoel dit stukje:

Ha, ha, ha, ik had die reacties daaronder nog niet gelezen. Daar lult de HBO student zich helemaal vast. Vooral deze quote is wel erg wanhopig: "Na de zes jaar en duizenden Euro's die ik in mijn HBO muziekopleiding heb gestoken durf ik best te zeggen dat dat een deskundig commentaar is" Hilarisch. En in hetzelfde stukje Jamie Cullum in positieve zin noemen. Al studeer ik 100 jaar dan nog zal ik nergens een noot van Jamie Cullum horen die oprechter en opwindender zal klinken dan die van Dylan. Ja, wel zuiverder, maar dat kan volgens die Jan Doedel weer niet.

Zoals ik al eerder schreef is dit naar mijn beleving een intiem album dat dan ook onder de juiste omstandigheden beluisterd "moet" worden. Voor mij is dat 's avonds, als alles rustig is, de krant is uitgelezen en het boek is even terzijde gelegd. Dan komen de liedjes pas goed tot hun recht.
Daar kwam voor mij nog iets anders bij. Mijn versterker begaf het afgelopen zondag, en ik moest me noodgedwongen behelpen met een draagbare cd-speler, waarvan de geluidsweergave niet al te goed was. Mijn nieuwe versterker geeft nu echter een wat beter geluid dan mijn versleten Akai en dankzij de verbeterde geluidsweergave heb ik het album nu in volle glorie kunnen beluisteren. Dan valt mij op hoe goed het wel niet is opgenomen, maar ook dat Dylan er (muziektechnisch) niet veel van terecht brengt. Maar het heeft wel sfeer en is bezield. En daar gaat het toch om?

Halfje omhoog. Het is niet geworden wat ik hoopte maar wel zuiver op de graat en bij vlagen aandoenlijk. Voor mij een fijne opstap naar Sinatra bovendien. Ook wat waard.

Claudio Beerschot hier, Jan Doedel in kwestie. Wat leuk dat mijn stukje de gemoederen hier zo doet oplaaien.
Een noot zuiverder horen kan juist wél! Een zuiverdere stem hebben niet.

Ik geef toe dat mijn bewoording (zes jaar en duizenden euro's) ongelukkig is. Ik had beter kunnen zeggen dat ik cum laude ben afgestudeerd aan een gerenommeerd conservatorium en al enkele jaren actief ben als beroepsmuzikant en componist. Ik schreef mijn reactie echter in de trein en moest mij haasten om die nog op tijd te kunnen verlaten, en had geen tijd om nog uitgebreid te herlezen en bewerken. Ik probeerde niet te vertellen hoeveel geld en moeite ik in mijn opleiding heb gestoken, maar mijn deskundigheid werd in twijfel getrokken en ik probeerde te laten zien dat daar geen reden toe is. Aangezien het voornaamste punt uit mijn stukje was dat recensenten als Gijsbert Kramer niet de deskundigheid hebben die nodig is, vond ik dat ik op dat verwijt moest reageren.
Verder vind ik dat Jamie Cullum wel zeer oprechte en opwindende muziek maakt. Lang niet alles wat hij doet vind ik mooi, ik zou niet zo snel een cd van hem kopen, maar ik noemde hem gedeeltelijk juist omdat hij (ten onrechte) vaak als middle-of-the-road huisvrouwenmuziek wordt afgedaan. Ik denk dat we wat hem betreft van mening verschillen. Dat is ok, ik heb toch gelijk.

Wat betreft het bekritiseren van het hele album naar aanleiding van de twee nummers; ik heb vooral moeite met de manier waarop Dylan met zijn materiaal omgaat. Ik zie niet zo snel gebeuren dat hij een andere werkwijze gebruikt op de rest van het album. Als het bijvoorbeeld alleen over de composities of arrangementen zou gaan, zou het iets anders zijn, maar gezien de aard van mijn kritiek vind ik dat ik een terechte aanname heb gedaan. Als de hele plaat op Spotify komt en ik hem na het helemaal beluisteren wel mooi vind, zal ik natuurlijk een retractie plaatsen.

Korte reacties op andere opmerkingen;
Rudi S.: Tom Waits, Neil Young, Elvis Costello en Bob Dylan die zijn eigen liedjes zingt vind ik allemaal erg goed. Van die allen, maar zeker van Tom Waits, ben ik groot fan. Niet alles draait om instrumentbeheersing, en eigenheid is in kunst erg belangrijk. Uiteindelijk gaat het erover of je wat te vertellen hebt, technische vaardigheden zorgen er alleen voor dat je je makkelijker kunt uiten. Don van Vliet heb ik nooit geluisterd.
Hendrik86: Ik heb nooit beweerd dat Dylan zich niet inleeft in de liedjes die hij zingt, waar staat dat?
Adrie Meijer: In mijn stukje schrijf ik dat ik vind dat de ene mening meer waard is dan de andere, afhankelijk van de deskundigheid van diegene die hem verkondigd. Ik weet veel van muziek, dus mijn mening is meer waard dan die van een leek. Het blijft echter een mening. Als u wel kunt genieten van Shadows in the Night, dan kan ik u dat niet afnemen. Schrijft u echter als expert, terwijl u dat niet bent, in een kwaliteitskrant dat het een goede cd is, dan vind ik dat erg irritant.

Tot slot heb ik er geen problemen mee arrogant of pedant genoemd te worden. Vanuit mijn ivoren toren kijk ik uit en zie dat het mis is. Daarom schrijf ik voor Met Man en Muys, het zinkende schip der rede.

Dat doe ik. Beroepsmatig. Dat was mijn punt.

Nu nog leren om erover te schrijven.

gaat weer duizende Euro's opleiding kosten.

Prachtig. En dat nu even zonder ironie. Ironie is trouwens een instrument dat C. Beerschot goed kan hanteren, al lijkt sommigen dat even te ontgaan.

Prachtig dus, want hierom gaat het op MuMe; een vrije discussie over albums! Dat is echt een uniek iets, dat we hier kunnen schrijven wat we willen en met elkaar in gesprek kunnen gaan. Waar ter wereld kan dat? Je mag bedenkingen hebben en die uiten, zelfs over Bob Dylan, waar een kwaliteitskrant als de Volkskrant dat niet aandurft, mogelijk uit angst een paar abonnees uit het krimpende bestand kwijt te raken.

En je mag je mening bijstellen als dat nodig is. Voor mezelf sluit ik zoiets nooit uit. Platen die ik vroeger vreselijk vond kan ik nu best waarderen en wie weet valt voor mij het kwartje over pakweg tien jaar en doe ik er een puntje bij. Niets zo betrekkelijk als een mening.

Aha, je hebt je zelfs aangemeld. Welkom, beste jongen. Een prof erbij als user kan geen kwaad met al die amateurs hier. Nu maar hopen dat je je niet alleen beperkt tot deze reacties bij dit album. Dan kunnen we nog verder genieten van je deskundigheid en ervaring. Is die ivoren toren overigens voor gewoon publiek ook toegankelijk? Ik wil dat zinkende schip wel eens zien...

Iemand die er geen problemen mee heeft arrogant of pedant genoemd te worden zal de opmerking van kistenkuif toch wel kunnen hebben?

oke. Maar ik denk dat ik de ironie van kistenkuif wel begrijp en voel me dus niet aangeproken door zijn woord "amateurs"

Dat is ook niet de bedoeling. Mijn welkom was in zijn totaliteit ironisch bedoeld. De pontificale stellingname van Beerschot op zijn blog en hierboven nodigde me daartoe uit. Het spijt me als dat niet wordt opgepikt. Ik zal verder oefenen met ironie als stijlvorm.

Die ironie had ik inderdaad volkomen gemist. Gelukkig dat jouw opmerking ironisch bedoeld was!

C.Beerschot is toch geen prof?, het is een act, en niet eens een goede.
Waarom reageert en hapt iedereen zo op iemand die zichzelf prof van iets....

Inderdaad een misverstand. west en ik hebben het zojuist middels pm uit de wereld geholpen en onze reacties aangepast. Back to Bob?

Dank! Misschien blijf ik nog even hangen. Ik moet toegeven dat ik deze site verder niet ken, maar dat Google Analytics mij hier bracht. Ik ga eens rondneuzen.
De toren is helaas alleen op uitnodiging toegankelijk, maar het schip valt te bewonderen op www.manenmuys.nl.

's avonds toch wel lekkere muziek om naar te luisteren en bij te werken op de computer. Links of rechtsom voor mij een verrassend album van Dylan.

Lijkt me dat Beerschot te veel theorie kent en te weinig emotie. En een beperkte Dylan-achtergrond. Ook over journalistieke kwaliteiten moet 'ie niet al te hoog van de toren blazen. Want een beetje schrijver weet dat als je zo arrogant bent (of overkomt) in je eerste alinea's, de lezer je al niet meer gelooft en in het slechtste geval wegklikt (wat ik met tegenzin niét heb gedaan).

Inderdaad. Die klik kwam bij mij na de eerste alinea, dus na de zin "Ik vind dat niet en ík heb gelijk.".
Als je als recensent niet serieus genomen wil worden, is dit wel de manier dunkt me.

En dan hier schrijven dat zijn mening meer waard is dan andere, omdat hij er voor geleerd heeft

Ik vind de mening van een 'leek' die tenminste de moeite heeft genomen het hele album te luisteren in ieder geval meer waard dan de mening van een zelfbenoemd expert die o.b.v. twee nummers een oordeel velt.

Zet je post ook op Facebook, Aurum. Dan kan ik hem liken.

De muzikale aankleding met die contrabas en pedal steel guitar vind ik nog wel ok, maar het kabbelt wel allemaal heel plichtmatig voort. De stem moet deze muziek spannend maken, maar Dylan moet teveel moeite doen om het zuiver te houden. Hard werken voor de oude meester.

Deze plaat doet me qua idee een beetje denken aan de American Recordings van Johnny Cash. In de nadagen van je leven een album opnemen van je eigen muzikale inspritatiebronnen. Het maakt duidelijk wat los bij Dylan, want opeens is hij weer in staat om een melodie te zingen, in plaats van als een verkouden zeehond te klinken.

De arrangement vind ik persoonlijk wat eentonig. Alle nummers worden op eenzelfde manier aangekleed met een trage drum en pedal steel. Hier kan je misschien een paar nummer op varieren, maar het wordt nu wel een wat erg eentonig geheel om naar te luisteren.

Vanwege de relatief korte duur is het album prima uit te zitten, maar omdat het allemaal niet heel spannend is verder, zie ik mezelf deze plaat in de toekomst niet vaak opzetten, in tegenstelling tot de veel betere voorganger.

3,0*

Gangster Dylan schiet vrouw neer en vlucht...zelfs op zijn 73e compleet onberekenbaar deze oude kraai.
Laat de feministen hier maar weer mooi wat columns over vol kalken, want vrouwen neerschieten dat mag anno 2015 natuurlijk niet

Een album van Dylan doet nog altijd heel wat stof opwaaien, merk ik. Fijn. Ondertussen kan ik er stiekem met volle teugen van genieten. Je kan er uiteindelijk in horen wat je wil, natuurlijk (de subjectiviteit, quoi), maar ik hoor een Dylan die hier tien liedjes brengt waar hij van houdt. Zowaar eens geen gekras, maar behoorlijk helder bij stem loodst Dylan de luisteraar door de Amerikaanse muziekgeschiedenis, en niet voor het eerst. Ik denk dat er maar weinig artiesten met de renommee van Dylan rondlopen met zoveel achtergrondkennis. En passie, want dat moet je gewoon hebben als je op die leeftijd nog zulke plaatjes uitbrengt.

Afijn, later meer; een score ga ik ook nog even voor mezelf houden, luitjes!