Bob Dylan - Shadows in the Night (2015)

Je lijkt me niet helemaal tevreden met dit album . Ben ik ook niet. Maar om nu in één adem zoveel ongenoegen over de arme ouwe man te spuien gaat misschien een beetje ver? Wel leuk om je uitval te lezen overigens. Toch even wat tegengas: Tell Tale Signs (2008) vind ik een voortreffelijke 'bootleg'.



Ook bij jou haalt de oude Dylan niet het beste naar boven. De man die je zo liefdevol omschrijft heet Ramses Shaffy. Laatste reguliere album: Sterven van Geluk (1988). Dat was hem niet gegund. Hij overleed in 2009 als 76-jarige aan slokdarmkanker. Gun hem in ieder geval posthuum een goed gespelde naam.


Bob Dylan Exclusive Shadows in the Night Interview - AARP

Drie pagina's tellend exclusief interview met Dylan (op zijn eigen initiatief en het eerste sinds drie jaar) over o.a. het hoe en waarom van dit album.

kistenkuif. Ja, een beetje tegengas kan Dylan best gebruiken. Tell Tale Signs (2008) vond ik ook een prima deel uit de serie overigens en bestrijkt een periode dat Dylan er nog niet over piekerde een plaatje met vals gezongen covers te gaan uitbrengen. Maar, echt boos ben ik niet. Hij mag een beetje gek doen, de ouwe baas. Ik kan het hebben.

Vals, vals. Stephen Malkmus in Range Life, die is vals. Of John Frusciante op Niandra Lades.

Het meeste vals in dit gedoe over Dylan komt van jullie sneren.

Een klein beetje tegengas kan Dylan inderdaad gebruiken, want welke onbevooroordeelde luisteraar zou Shadows in the night kopen? Maar het gaat hier wel om Dylan, een van de weinige echte iconen die nog onder ons is, en dat doet je toch anders naar zo iemand luisteren.
Ik ben overigens wel een Dylan fanaatje, vanaf oh mercy tot en met Tempest, ik heb het en vanaf Freewheelin t/m slow train coming, het staat in mijn kast, maar een heel klein ietsje pietsje kritisch mag toch wel, want of Sinatra nu zo blij moet zijn met dit eerbetoog?

Tuurlijk mag dat. Dylan kan wel een stootje hebben. Maar om Shaffy er op die manier bij te halen vind ik nergens op slaan. En Sinatra zal Dylan's 'eerbetoon' nooit horen want die ligt ook zes voet onder.

Oh, maar die zingen wel zooooo mooi vals, overigens het aller mooiste vals gezongen album ooit blijft toch hat prachtige Tonight's the Night van Neil Young, wat een album was dat .
Goed vals zingen is zo onder gewaardeerd

Omdat ik een opvallende vergelijk zie tussen de verguizing en verafgoding tussen beide, zoals ik eerder schreef. Dus in mijn opinie slaat het wel ergens op. Net zoals Shaffy kan ook Dylan op zijn oude dag geen kwaad meer doen, terwijl ze vaak door datzelfde publiek jarenlang zijn verguist.

Uit de scores voor zijn laatste albums en ook deze blijkt anders weinig van verafgoding. Fedde vindt dat hij na Modern Times artistiek niet meer van betekenis is geweest en dat zijn concerten zelfs genant waren. Ik vind Together through live van het zelfde niveau en soms zelfs beter dan Modern Times en Tempest vind ik gewoon het beste sinds Blood on the tracks. Het concert in HMH was voor mij een van de hoogtepunt van 2013. En een rollator was niet nodig. Tempest stond hoog in mijn top 10 over 2012 en kan nog steeds geen 10 betere albums uit dat jaar herinneren. Dus in mijn ogen is hij helemaal geen artiest die geen kwaad kan doen, maar gewoon nog altijd een topper. Althans tot en met Tempest. Tussendoor bracht hij nog wel dat Kerstalbum uit en dat is toch ook gewoon door iedereen verguisd? Dit album staat voorlopig op 3,11 en zal vast niet veel hoger scoren. Ik heb nog geen idee wat ik er van vind, want ik ken nog maar 2 (overigens prima nummers). Kan me nog niet voorstellen dat dit album een topper gaat worden. Ik constateer in ieder geval weinig verafgoding.

Inderdaad een terechte vergelijking, devel-hunt. Hoe respectvol was het om een demente Shaffy op TV te laten zien en het podium op te trekken? Respect hebben betekent ook: met rust laten, de herinnering hoog houden.
Iets dergelijks is er ook met Dylan aan de hand. Daarom ook zo'n uitgebreid interview van de man. Hij heeft kennelijk nogal wat uit te leggen. Voelt dat zelf misschien ook wel aan, hoopt toch op goede verkopen, zegt hij zelf. Zeker, de kassa zal wel rinkelen.
Het was respectvol dat Dylan Sinatra eerde op zijn 80e verjaardag en zijn begrafenis bezocht, maar hij gaat een stap te ver in het zich toeëigenen van zijn repertoire. Goed gezongen is het niet, het is te vlug en te weinig kritisch opgenomen en de samenhang ontbreekt. Het is gewoonweg geen album. Dat is kritisch, maar als je jezelf zo belangrijk vindt dat je nog 100 keer per jaar optreedt over de hele wereldbol dan mag je best wat steviger kritiek krijgen. Zelf heeft het Dylan ook nooit ontbroken aan scherpe kritiek op anderen. Hij is niet van karton en zeker geen heilige die boven kritiek verheven moet blijven. Bob Dylan is buiten twijfel een groot artiest, maar hij slaagt er al jaren niet meer in om nummers te schrijven die maar in de buurt komen van wat hij in de jaren '60 en '70 maakte. Niet erg, de coverplaten uit '92 en '93 waren bijzonder aardig zelfs, maar die klonken tenminste nog puur en authentiek.
Nou ja, genoeg hierover.

Hier dito, Tempest vind ik gewoon een heel krachtig en intens album, Dylan waardig.

Ik vind Tempest ook erg goed, net zoals een paar voorgangers.
De wereld is groter dan MuMe alleen. Verafgoding lees je vaak in kranten, tijdschriften en andere opiniebladen die opa Dylan de hemel in schrijven terwijl diezelfde personen hem ooit de grond in boorde.

Zou jij niet eens "Love and Theft" gaan luisteren?

Heb ik gedaan, zie mijn mening bij dat album. Zijn beste album sinds Oh Mercy!

Ook ik vond dat Dylan met "Planet waves" en "Blood on the tracks" zijn hoogtepunt wel had gehad.
Hoopte met "Desire" en "Street Legal" nog meer fantastisch werk van Dylan in huis te halen, maar dat viel tegen. Toen kwam de Punk en New Wave die mij veel beter bevielen en heb ik de Dylanplaten vanaf de jaren 80 links laten liggen. Ik ben nu met een inhaalslag bezig en beluister af en toe een van die jaren 80,90 of 00 werken en ik moet toegeven dat ik het destijds goed gezien heb.
Er is er geen een bij die bij mij echt kan blijven boeien. Gelukkig ruimt Dylan ook zijn archief op en komt er af en toe nog eens een nieuw pareltje naar boven, maar al met al heeft Dylan z'n hoogtepunt gehad van halverwege de jaren 60 tot halverwege de jaren 70. Maar toen stond hij ook wel op eenzame hoogte, daarna is hij rustig naar beneden gewandeld.

Terug naar dit album. In sommige songs klinkt Dylan onzeker, eerder als een schooljongen dan als een oude veteraan; je hoort de twijfel in zijn stem resoneren, wanneer ie weer es wankelt over een breekbare melodie of een lange noot nét niet weet uit te zingen. Op die momenten is hij geen meester over de muziek, veel minder dan je van hem gewend bent; hij lijkt halfblind door het lied te schuifelen; dan valt nog eens op hoe sterk en subtiel de band is die hem begeleidt.
Dylan is op zijn best in songs waarin ie niet bang is om als Dylan te klinken. Als ie met elastieken uithalen naar het end van zijn zinnen zwaait en buiten de strenge kaders van het Goed Gezongen Lied treedt. Als ie dat durft, als ie alle mooizingerij loslaat, hoor ik de Dylan van wie ik zo hou, die een lied niet zingt als een lied, als de anderen, maar de tekst regel voor regel, met lettergrepen als danspassen, omsmeedt tot zijn eigen hoogstpersoonlijke verhaal.
Dylan de meester, boven alle melodie verheven. Soms laat die op deze plaat van zich horen.

Perfect beschreven! Hopelijk klinkt hij weer zo op een volgend album.

Ik moet heel eerlijk toegeven dat ik me nooit meer in Dylan heb verdiept dan zijn jaren '60 werk. Ik schrok een aantal jaar geleden van de man die ik in de Ahoy na Mark Knopfler zag optreden. Hij was nog steeds een begenadigd muzikant en liet dit goed horen, maar zijn vocalen waren niet te volgen en hij pakte zijn "klassieke materiaal" soms wel in hele experimentele hulsels.
Geschrokken van dit optreden, heb ik me nooit aan "Tempest" gewaagd, maar toen ik zag dat deze kwam en ik de ouderwetse "Dylan hoes" zag, ging het toch kriebelen.
Dylan is oud geworden en dat is aan zijn stemgeluid te horen. Toch is hij goed te verstaan en lukt het hem om met zijn "oude stem" weg te komen, zelfs in de momenten dat hij niet helemaal zuiver klinkt.
De melancholie druipt hier vanaf en dat is duidelijk terug te horen in zijn teksten.
De plaat kabbelt in een rustig tempo voort, dusdanig rustig dat de korte speelduur helemaal niet zo erg is. Dylan klinkt moe en oud.
Aan de ene kant vind ik het geweldig dat een aantal van deze muzieklegendes nog doorgaan met muziek maken, aan de andere kant hebben ze naar mijn mening hun pensioen verdiend.
Een redelijk "oude lullenplaatje" (zoals mijn vader dit zou noemen ), maar écht interessant kan ik het ook weer niet noemen.

Persoonlijk heb ik niet zo heel veel met Dylan. Misschien komt het omdat ik zijn muziek misschien niet altijd begrijp of gewoon door het feit dat hij een soms een sound heeft die niet heel lekker in mijn gehoor ligt. Maar dat neemt niet weg dat ik nu naar zijn laatste plaat luister omdat de plaat hier toch de nodige aandacht krijgt. En na het opzetten van het album ben ik direct aangenaam verrast. Vanaf het eerste nummer ligt de muziek van Dylan wel goed in mijn gehoor. Inderdaad duurt het album niet lang er daar houd ik wel van. Van het begin tot het einde kan ik er mijn aandacht bij houden. De begeleiding van Dylan's stem wordt zeer summier door enkele instrumenten gedaan en dat maakt het geheel best breekbaar. Dit jaar wordt Dylan 74 jaar en dat geeft hem het recht om oud te klinken!

Mijn vermoeden voor de release van dit album is helaas bevestigd en dat is jammer. Ik had gehoopt op meer eigenzinnigheid en durf bij de vertolkingen. Daaraan ontbreekt het. Eerlijk gezegd maakt op mij de plaat artistiek een nogal luie indruk. Het is gewoon een rijtje niet onaardig gezongen liedjes in schijnbaar willekeurige volgorde. De begeleidende muzikanten en de productie zijn overigens uitstekend maar trekken voor mij dit schip niet vlot. Wat betreft de vocale prestaties van Dylan kan ik me verder goed vinden in de treffende beschrijving van Flottante hierboven. Ook ik mis de Dylansneer (let.+fig.)

Het is grappig om te lezen, maar je weet dat je wat zwart-wit overkomt?

Heb je misschien ook nog iets te melden over dit album? Daar gaat het hier namelijk over.

Ja

Nee

Een erg nuttig artikel over de 'mooizingerij' en 'mooischrijverij' mbt. dit album (jawel, het gaat hier over dít album!) vond ik hier:
Gijsbert Kramer, houd jij ...

Inderdaad een steekhoudend en leerzaam verhaal voor liefhebbers en minder onderlegde recensenten.

Nou de auteur claimt dat hij maar 2 liedjes online heeft gehoord en dat was voor hem genoeg, hier op MuMe zou je dan niet mogen stemmen.
Bij ingezonden tegenspraak, claimt hij zijn gelijk op basis van zijn HBO muziekopleiding en vraagt de inzender van die reply wat hij dan wel voor muziekkwalificaties kan overleggen.
Nu is mijn ervaring dat mensen die uitgebreide solfège en muziektheorie getraind zijn niet bepaald de eerste keuze zijn om popmuziek die ook maar een beetje buiten de randjes komt te beoordelen.
Naast de maatonvastheid van Dylan, zullen de zangtalenten van pak 'm beet Tom Waits, Don van Vliet, Neil Young en Elvis Costello niet erg gewaardeerd worden.
Dylan vind ik op dit album als zanger prima, maar ik vind Dylan op zijn jaren '60 albums een geweldige zanger(liedjes als It Takes a Lot to Laugh, It Takes a Train to Cry en Love Minus Zero / No Limit zijn toch prachtig gezongen).

Dylan is Dylan, maar zijn mooizingerij op o.a. Nashville Skyline vind ik toch wel zwaar te verteren.

Ik heb het artikel gelezen en moest toen een beetje overgeven. Dit soort mannetjes blijft toch vooral bezig met pikmeterij: "Kijk eens hoeveel verstand ik heb van muziek! Ik weet er veel meer van dan jij, dus jij bent een sukkel en ik heb gelijk!" En inmiddels zit Bob Dylan handenwrijvend thuis te denken: "Dit is de zoveelste plaat waarmee ik de kat in de gordijnen jaag! Het is me wéér gelukt."
En heb ík verder nog iets te melden over dit album? Nou, weinig. Ik moest denken aan Billie Holiday's laatste platen waarop ze ook met een versleten kraakstem liedjes uit het American Songbook zong. Op de een of andere manier ontroerde dat toch wel, maar die emotie voel ik niet bij Shadows In The Night.

Ontzettend slecht artikel inderdaad van en voor mensen die van te voren hebben besloten dit helemaal niks te vinden. Iemand die op basis van 2 nummers heeft besloten dat hij alles weet. Zo weet hij dat Dylan zich niet ingeleefd heeft in de songs. Ik denk dat er niet veel mensen zo veel weten van de Amerikaanse muziekhistorie als Dylan zelf. Hij heeft het over een zouteloze begeleiding. Is dat geen kwestie van smaak? Beter dat dan smakeloze strijkersarrangementen lijkt me. En weet hij dat dit het hele album zo blijft? Nee, want hij kent maar 2 nummers. Iemand een slechte recensent vinden, OK, maar dan zelf daar weer een recensie over schrijven zonder de plaat te hebben gehoord, dat is wel heel vreemd. Velen vinden Dylan al jaren over zijn hoogtepunt, dat kan en mag, al ben ik het er niet mee eens (getuige Tempest en Together Through Life). Dat is ieders goed recht, maar om alle stukjes te gaan lopen lezen die dat gevoel onderschrijven vind ik nogal vreemd. Helemaal als de bewuste schrijver niet eens de moeite neemt om zich te verdiepen in datgene dat hij zelf neersabelt. Hij verwijt Dylan zich niet te hebben verdiept in de nummers, zelf heeft hij op 2 nummers na helemaal niets gehoord en zich ook niet verdiept.

O ja, wat vond ik zelf van de plaat? Nog niet zo veel, want ik ken ook nog maar 2 nummers....