The Raconteurs - Broken Boy Soldiers (2006)

Over The Raconteurs hoor je wel 'ns dat ze wat té gretig graaien uit de popgeschiedenis, en dat het "allemaal weinig toevoegt". Persoonlijk stoort hun recycleergedrag me niet echt want deze jongens slagen er wonderwel in om hun popmelodieën te voorzien van 'n fris elan. Ze geven het natuurlijk zelf al aan in Together: 'I'm adding something new to the mixture'.
Wereldhit Steady As She Goes zou ik nu niet meteen een onverwoestbare status toedichten, maar het is wel 'n lekker, onbezonnen popliedje.
Ook Hands valt onder die categorie van leuke nummers, zonder dat er verslavingrisico's aan verbonden zijn.
Broken Boy Soldier, voorlopig mijn absolute favoriet, gaat enkele klassen hoger spelen. Een ontketende Jack White doet met zijn woeste tirade mijn hart voor 'n eerste keer écht overslaan.
Ook het ietwat dromerige Intimate Secretary laat 'n sterke indruk na. Enkel jammer van die waanzinnig ridicule tekst: I've got a rabbit, it likes to hop/I've got a girl and she likes to shop (Hé, dat kan je toch niet maken joh!). Tekstueel heb ik deze Broken Boy Soldiers nog niet echt onder de loep genomen, maar toch heb ik de indruk dat ze nooit echt loskomen van de platgetreden paden. Maar goed, dat hoort wel ergens bij het lichtzinnige karakter van dit album.
Het eerder aangehaalde Together blijft veilig weg van elke vorm van vernieuwing, maar is bijzonder mooi. Het is reeds eerder gedaan, maar toch is dit nummer voor mij één van de hoogtepunten.
Level, dat gelukkig al afklokt nog voor de 2,5 minuten zijn gerond, dreigt me nu en dan op de zenuwen te gaan werken en zal in de toekomst wel eens onverbiddelijk geskipt worden.
Hetzelfde schrijnende lot lijkt Store Bought Bones beschoren, een nummer dat in bepaalde kringen uren aan 'n stuk wordt gedraaid om gevangenen mee te folteren.
Yellow Sun, dat bij mij herinneringen oproept aan Wilco, weet deze mindere periode niet helemaal om te buigen, maar redt de meubelen toch enigzins.
Geef me dan maar het prima Call It A Day, dat er vooralsnog in slaagt om niet dreinerig over te komen, ondanks zijn repetitieve karakter.
De broeierige start van Blue Veins is heerlijk, maar al snel verzandt deze afsluiter in 'n stuurloos schip dat deze wisselvallige plaat de ijsberg inloodst.
Tijdens de beste momenten is het genieten van de mooie popmelodieën die The Raconteurs aaneenrijgen. Jammer genoeg bevat hun eerste worp ook enkele songs die me niet kunnen overtuigen.

Na een aantal geslaagde solo albums komt Jack White hier met een echt groepsalbum.
Tenzij je die etalagepop Meg achter het drumstel bij White Stripes als volwaardig lid beschouwd.
Voor mij blijft ze de strakke eenvoudig ingeprogrammeerde drumcomputer.
White Stripes hoorde ik vooral oude blues doorheen, The Raconteurs moet het meer hebben van het jaren 70 geluid.
Bij titelsong Broken Boy Soldier gaat Jack White met zijn stem de hoogte in, waardoor je met je ogen dicht toch wel aan Robert Plant moet denken.
Al twijfel ik of die vocaal deze Stairway To Heaven kan bewandelen, zonder er van af te duikelen.
Ook het gitaarspel doet aan Led Zeppelin denken, een song als Kashmir hoor je enigszins terug.
Op zich niet zo heel vreemd als je de documentaire “It Might Get Loud”ooit hebt gezien, daarin speelt Jack White in zijn enthousiasme Jimmy Page regelmatig moeiteloos weg, terwijl die dan goedkeurend met zijn hoofd knikt.
De oude meester is ondertussen al aardig op leeftijd, dus de snelheid van voorheen heeft hij niet meer.
Wel hoor je het muzikale inzicht van Jack White, welke bijzonder te noemen is.
Samenzang met Brendan Benson is vertrouwd, ze kunnen zichzelf meten met grootheden als Pink Floyd, Fleetwood Mac, Eagles en zelfs The Beatles.
Duidelijk een toevoegende waarde.
The Raconteurs is voor mij een festivalband; al moet ik hierbij niet aan de huidige tijd denken.
Prop ze in de DeLorean DMC-12 van Back To The Future en laat ze terug in de tijd reizen naar Woodstock.
Is dit een retro album?
Misschien is dat wel de juiste benaming; het klinkt echt als een album uit die tijd.
Als een hippie die in een LSD trip is blijven hangen dit hoort zal hij koortsig op zoek gaan in zijn platenkast naar de elpee.
Ergens tussen Meddle en Rumours zal zijn blik een leegte in kijken.
Steady, As She Goes was natuurlijk al een sterke single, maar dat Broken Boy Soldiers dat constante niveau kan vast houden, had ik niet verwacht.
White Stripes had geweldige tracks, maar op elke plaat stonden wel een aantal zwakkere broeders.

Jack White en Brendan Benson slaan de handen ineen en vormen The Raconteurs en leveren met "Broken Boy Soldiers" een aardig album af. Af en toe hoor je nog wat flarden van The White Stripes, maar Jack White speelt in dienst van de band en het liedje. Daarnaast zorgt liedjessmit Benson toch voor een wat andere stijl dan wat ik van Jack White gewend ben. Dit levert een album op dat lekker in het gehoor ligt, maar niet de boeken ingaat als een meesterwerk of klassieker. Voor mij springen er drie nummers uit: opener "Steady As She Goes" heeft een heerlijke hook en nestelt zich tussen je oren om je niet meer los te laten. Verder heeft het stuwende "Level" dat typische Jack White stempel. Maar absoluut hoogtepunt is de adembenemende en prachtige afsluiter "Blue Veins". Helaas kunnen de andere songs hier niet aan tippen, waardoor het geheel voor mij niet verder komt dan aardig en genietbaar.