The Raconteurs - Broken Boy Soldiers (2006)

Verheug me best wel op deze release. Het is altijd interessant om the zien waar Jack White mee bezig is. Heb nu twee tracks gehoord: Steady, As She Goes en Store Bought Bones. Die vielen me niet tegen, het is weer de oude, ruige White Stripes, maar dan met de stem van Brendan Benson erachter als rustpunt(en de bas).

Heb het album inmiddels, net even helemaal geluisterd, aardige cd tot nu toe met als uitschieter broken boy soldier, geweldig nummer, dit nummer bereikt af en toe zelfs het niveau van led zeppelin.

ik vind juist dat dit geen jack white sound is maar meer een bredan benson sound.

Het is zo ongeveer half/half.Ik vind het eigenlijk een mix. Maar ik had op het moment van het vorige schrijven pas twee nummers gehoord, die alletwee werden gezongen door Jack White. Ik heb nu alles gehoord en ga em maar een keer in huis halen. 15 mei.

Ik vind het een heerlijke plaat, maar met 34 minuten wel wat aan de korte kant.

34 minuten maar? amai da's kort. steady as she goes vind ik alvast een heerlijk nummer en inderdaad niet echt the white stripes, wat ik eigenlijk wel positief vind. zo hoor je ook eens wat jack white nog allemaal kan... grappig dat die drummer van the greenhornes erbij zit...

ook store bought bones heb ik al gehoord maar ik heb toch liever SASG.

Prachtig album gewoonweg, Jack White bewijst hiermee hoe dat die specifieke white stripes sound kan uitbebreid worden en gewoonweg even goed kan klinken..

Gewoon een bas en nog een gitaar extra en voila, a new star is born, niet echt te vergelijken met the white stripes qua stijl maar dan toch ietwat wel.... heerlijke 70's sound

Hmm. Ik weet nog niet precies wat ik ermee aan moet. Ben er nog niet heel enthousiast over. Het is iig een afwisselend album, maar dat geldt helaas ook voor de kwaliteit. Voorlopig 3,5 *.

lekker retro, niks meer niks minder.

hier ben ik ook wel zeer benieuwd naar ik ga hem kopen ja

dat is redelijk nietszeggend

Die intro van de single doet me aan 'is she really going out with him' denken. Bevestigt dit iemand?

Van Joe Jackson? Ik heb het nummer een jaar of 2 geleden gehoord, maar moet zeggen dat ik me de intro totaal niet meer herinner. Qua beat zou het wel kunnen overeenkomen.

De meeste reacties die ik her en der lees op het net zijn in de trant van "leuk, niks meer of minder" terwijl "men" ook wil doen laten geloven dat dit een zeer belangrijke release is.

Ik zit een beetje boven dat "leuke, niks meer of minder".
Laten we zeggen: "erg leuk en aangenaam plaatje".
Niet de release van het jaar en zeker niet wereldschokkend.
Gewoon verdomd goede pop/rock. Niks mis mee.

Lovende recensie op 3voor12 zag ik.

Echt een mooie cd. Het doet me vooral denken aan de sound van The Beatles.
White laat duidelijk zien dat hij veel meer in petto heeft maar 34 minuten is wel erg kort.

Nu te beluisteren op de luisterpaal van 3voor12.nl
ben pas bij trackno. 3 maar klinkt niet onaardig.

ik ben er uit, gewoon een goede plaat.
4*

haha, levenvergeten, dat is toch wel de mooiste username die ik ooit ben tegengekomen..;o

bwa, zo fantastisch is ie toch niet

ik wil wel eventueel meehypen ofzo

ach ja gezellig mee hypen

Gewoon een goede pop-plaat. Zit genoeg variatie in om te blijven boeien en de stemmen van Jack en Brendan passen goed bij elkaar. Zo mogen er van mij nog wel meer gemaakt worden.

Maar inderdaad, om nu de vlag uit te hangen.

3.5* voorlopig

Na 1 keer kan het mij nog niet echt boeien. Er zitten wel wat lekkere stukken bij maar de rest steekt niet boven de velen gitaarbandjes uit. 3*

Het leven van Jack White was niet simpel: naast het schrijven van jingles voor Coca Cola en nummers voor The White Stripes moest hij zich ook nog full-time bezighouden met het onderhouden van zijn steeds indrukwekkender wordende moustache, die tegen het einde van de laatste Stripes-tournee zelfs Guy Mortieriaanse proporties begon aan te nemen. Jack heeft nu besloten zijn snor af te scheren en de vele uren die daardoor elke dag vrijkomen te besteden aan het opnemen van een plaatje met zijn goeie kameraad Brendan Benson. Smijt bij dit dolle duo nog een drummer en een bassist (!) en je hebt dus The Raconteurs.

Debuutplaat "Broken Boy Soldiers" opent met de bass-riff van "Is She Really Going out with Him?", die in eerste single "Steady as She Goes" op ingenieuze wijze gerecycleerd wordt. Een ideaale opener die meteen de toon zet voor de rest van de plaat en gevolgd wordt door "Hands", een nummer dat van Jet had kunnen zijn, moesten die brave jongens van Jet iets meer talent hebben. "Hands" wordt gezonden door Benson en niet door White, al valt dat niet meteen op: hun stemgeluiden leunen vrij dicht tegen mekaar aan, misschien soms wel iets te dicht. Van een contrastwerking à la Mike Mills & Michael Stipe of Lennon & McCartney is er hier dus helaas niet echt sprake.

Maar al doen de harmonieën niet denken aan The Beatles, zowat alle andere elementen van de songs doen dat wél. Het meest opvallend in Intimate Secretary - een typische McCartney-rocker zoals Paul ze zelf niet meer schrijft, en in het middelpunt van de plaat: de fantastische ballade "Together", die op "Revolver" had kunnen staan. (Tussen "Love You To" en "Here, There and Everywhere" om precies te zijn.)

Tijdens slotnummer Blue Veins wordt er dan weer duidelijk geknipoogd naar Led Zeppelin terwijl Yellow Sun aan de andere kant doet denken de Kinks, maar dan met een scherper randje. Maar het beste nummer van de plaat heet "Level": een doodsimpele maar moordend funky gitaarriff, perfecte productie en ditto vocals inclusief schitterende samenzang. Na een dikke twee minuten is het voorbij en rest de luisteraar enkel nog een reflex-beweging richting repeat-knop.

Zelfs tijdens de mindere momenten blijven The Raconteurs op een zeer degelijk niveau presteren: Call It a Day lijdt bijvoorbeeld aanvankelijk onder de backings die de zanglijn voortdurend herhalen, maar na meerdere luisterbeurten begint ook dit nummer te klikken. "Broken Boy Soldiers" kent aldus geen enkel echt ondermaats nummer en overstijgt op die manier de toch al hoge verwachtingen, waardoor het zonder schaamte naast (of zelfs boven) de nu al klassieke platen van The White Stripes kan gaan staan. Steady as she goes, indeed.

thnx! [off-topic]

toch nog beter dan in eerste instantie moet ik toegeven

sorry Jack

Zeer goed album

30 juni melkweg

Toch wel een erg goed album, met enkele pareltjes laat Jack maar mooi in deze band blijven.

ze krijgen van mij 4*, voor het goede samenspel en de variatie aan stijlen. heel anders dan the white stripes. ook jack's stem is erop verbeterd. leuk dat de rest ook meezingt. Qua akkoorden en moeilijkheidsgraad verdienen ze slechts 1*. in call it a day komen slechts 2 akkoorden voor (F en G). verbetering komt er in broken boy soldier: daar is er in 't begin een ongewone beat en ook een heel aangename riff! die 1* reken ik er niet bij, omdat dat mijn lof voor deze plaat niet kan naar beneden halen. eindrapport: 4*

Me-in-honey heeft helemaal gelijk. Het is een dijk van een plaat. Boven verwachting mag ik wel zeggen.

ik heb best wel verwachtingen van deze cd. In de oor vonden ze de samenwerking van de 2 zangers te vergelijken met die van paul mccartney en john lennon, en op de radio hoorde ik dat ze deze cd op hetzelfde niveau vinden zitten als nevermind van nirvana. Dat zijn toch niet echt de minste lijkt me... nuja ik ga m maar eens beluisteren op 3voor12.