Camel - Rajaz (1999)

Voor de èchte fans ongetwijfeld een droomplaat waarin gitarist Latimer van producer, componist en bandleider Latimer alle gelegenheid krijgt om te schitteren. En schitteren doet hij, want hij is natuurlijk een uitstekend gitarist, maar persoonlijk vind ik zijn spel niet zó sterk en zó afwisselend dat het in staat is om de hele plaat te dragen. De composities zijn melodieus genoeg, maar wanneer ik bij bijna elk nummer kan gaan zitten wachten tot de gitaar het weer overneemt verlies ik na verloop van tijd mijn aandacht. Uiteindelijk hoor ik Latimer liever tegenover een toetsenist die z'n eigen gang kan gaan, want als hij in z'n eentje de kar moet trekken wordt het toch een beetje te saai, ook al omdat zijn gitaarsolo's voor mij gewoon net niet bijzonder genoeg zijn om een statig nummer als Lawrence de bedoelde majestueuze allure mee te geven. Mooie plaat, maar voor mij wat te veel van het goede.

Waar Nude, Dust & Dreams en Harbour of Tears dichterbij The Snow Goose staan qua sfeer en conceptuele aanpak, staat Rajaz dichterbij Camel, Mirage en Moonmadness qua sfeer en aanpak. Dus voor de fans van het eerste uur is dit een homage / terug naar die tijden en dat typische Camel geluid hoor je overal op dit album. Persoonlijk vind ik het een van de beste albums en als dit hun zwanenzang zou zijn geweest hadden ze met een hoge noot geëindigd.

Heb toevallig ook de tour gezien destijds en vond het vooral jammer dat er betrekkelijk weinig nummers werden gespeeld van dit album waarop de twee voorgaande tours het nieuwe album integraal werd uitgevoerd. Omdat Latimer ziek was, werden verschillende zangpartijen overgenomen door Colin wat een interessant (uniek concert opleverde).

Schitterend album. Gigantisch goed geschreven nummers. Gitaarpartijen zijn om van achterover te vallen. Man wat kan die gast spelen, met wat voor emotie, diepte (en gezichtsuitlatingen) en Gilmour in het kwadraat of andersom. Erg prettige zang ook. Nummers zijn allemaal wel lekker lang uitgesponnen nummers (van de 8 nummers duren er maar 2 korter dan 6 min). Ik weet niet of ik dat laid back zou noemen. Het is soms behoorlijk up tempo, maar het is zeker zo dat de droomde uitgesponnen gitaarpartijen de hoofdrol op dit album opeisen en de nummer zijn geschreven als soort van gitaar showcasing (hoewel de fluit en bass ook erg duidelijk aanwezig zijn). Nummers als Three Wishes, Sahara en Lawrence zijn als zodanig niet alleen hoogtepunten op dit album maar hoogtepunten uit hun hele catalogus. Daarnaast mogen ook nummers als Straight To The Heart, Rajaz of The Final Encore er zijn.

Absolute aanrader, Camel essential en Prog essential.