Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)

Als ik één vrouw ondergewaardeerd vind in de soul, dan is het wel Dusty Springfield. Of ze wordt (zoals hierboven) geschaard onder (naar mijn mening) verschrikkelijke termen als 'white soul' of 'blue eyed soul', termen die meestal worden gebruikt voor blanke artiesten die iets doen wat tegen soul aanschurkt, maar het niet is. Door middel van dergelijke termen wordt geprobeerd te verhullen dat deze artiesten eigenlijk gewoon popmuziek maken, alleen willen de journalisten of de artiesten deze 'ordinaire' term (in hun ogen althans) ontwijken.

Dusty Springfield maakt naar mijn bescheiden, maar daarom niet minder krachtige mening, soul. Natuurlijk, het heeft een hoog popgehalte, zeker de albums in het begin van haar carrière. Maar is dat gehalte echt zoveel minder dan het gemiddelde Motown-nummer? Welnee. En toch zou niemand het in zijn hoofd halen om daar een aparte term voor te verzinnen die inbreuk doet aan de term 'soul'. Maar ja, als je blank bent en ook nog eens uit Groot-Brittannië komt, heb je nou eenmaal alle schijn tegen je bij het maken van soul.

Voor de sceptici: beluister dit album. Luister nog eens goed naar het welbekende Son of a Preacher Man. Geen soul zegt u? Soul light zegt u? Mag ik u een idioot noemen? Overigens is dit heerlijke nummer niet eens mijn favoriete nummer van dit album. Dat is het openingsnummer Just a Little Lovin', met de geweldige tekst Just a little lovin'/Early in the morning/Beats a cup of coffee for starting off the day en later This ol' world wouldn't be half as bad/Wouldn't be half as sad/If eacht and everybody in it had (just a little lovin'). Vanaf dit openingsnummer begint een rustig, maar ontzettend soulvol album, rijk, met zijn vele violen, behoorlijk wat toeters en natuurlijk de onvermijdelijke bellen. Het hele album ruikt naar ingetogen droefheid, maar heeft tegelijkertijd iets opwekkends, zoals vaker in de soul. Dusty draagt het album in zijn geheel, met haar rechtoe-rechtaan en gepassioneerde stem. Dat is een overigens een knappe prestatie, want het moet niet gemakkelijk zijn om jezelf staande te houden in de dikke (soms bijna kitscherige), maar prachtige arrangementen, zeker als je niet zo'n krachtige rauwe stem hebt als Aretha Franklin, maar meer aan de zoete kant van de soul zit. En dan ook nog zonder de verschrikkelijke uithalen waaraan dergelijke zangeressen zich vaak schuldig aan maken. Wat mij betreft is elk nummer op dit album een klein pareltje. Favorieten kiezen is bijna onmogelijk. Over elk nummer is wel positief te schrijven en zoals bij elk erg goed album ademen de nummers eenzelfde sfeer uit, zonder al teveel op elkaar te lijken. Houd er wel rekening mee dat dit rustige soul is en dat de stem van Dusty meer aan nachtegalen doet denken dan aan schuurpapier. Daarom is dit voor mij een ideale zondagochtendplaat, met de kanttekening dat hij het ook op andere dagen en andere tijdstippen (zoals nu) prima doet.

Mocht de lezer nog een tip van mij aan willen nemen: kopen de luxe (remastered) versie van dit album, niet met de acht monoversies als bonustracks, maar met de elf extra nummers. Die zijn namelijk van hetzelfde hoge niveau als de 'normale' nummers.

Zo kijk hier hebben Adele, Amy, Joss en vooral Duffy dus de mosterd vandaan gehaald.

Dit is werkelijk waar een parel in de soul geschiedenis.... en hieruit blijkt eens te meer maar weer eens wat een ongeloofelijke vibe er uit Memphis en omsterken ging in de jaren 60...... Als zelfs een engelse hier zo veel inspiratie op kan doen en dan zo'n geweldige plaat op kan nemen.......

Alleen jammer dat dit talent van Dusty door weinigen wordt opgemerkt / gewardeerd.

Tja, La Dusty............

Deze jongen heeft het lang met een verzamelaar moeten stellen. Een verzamelaar waar het grootste gedeelte van dit album weliswaar op stond maar omdat dit een regelrechte soul-klassieker genoemd mag worden was het natuurlijk wel zo dat de aanschaf van dit album een keer een feit moest worden.
Alles in de juiste volgorde, contest, u weet wel.......
Hoe dan ook is dit natuurlijk een album die tot de absolute top behoort: een schatkist vol juwelen. Open de deksel en de zoetgevooisde stem zwijmelt je tegemoet.
Hier is het dan wel een plastic dekseltje van een foeilelijke jewelcase en de inhoud is slechts een zilveren schijfje maar als dat schijfje eenmaal verdwenen is in je cd-speler..............zucht............

Dit album van de week pas ontdekt en ik ben helemaal verliefd op Dusty momenteel. Wat een zangeres. Wat een uitstraling. Wat een stem!



Absoluut een van mijn favoriete zangeressen naast Lisa Germano en Kate Bush. Ik kende haar vooral van haar latere periode (met Pet Shop Boys, die songs zijn ook van ongekende kwaliteit met name Nothing Has Been Proved, In Private en What Have I Done to Deserve This), maar dit is ook machtig mooi. Dit is soul met een hoofdletter S. Mooiste ontdekking op dit album is absoluut The Windmills of Your Mind

5 sterren en een plek in mijn top 10, absoluut!

Een zangeres waar je sowieso niet omheen kan, maar dit keer ook nog eens met een album waar je niet omheen kan. Het absolute pronkstuk van de collectie van de Britse Springfield. Zwoele sound, heldere stem en stuk voor stuk topsongs.

Just a little Lovin’ – heel zoetjes en liefjes. Zit verder wel goed in elkaar.
So Much Love – met aardig wat bombast, nog steeds zoetjes
Son of a Preacher Man – een klassieker en met recht. Springfield laat hier ook een wat rauwere kant van zichzelf horen en dat bevalt mij prima.
I Don’t Want to Hear it Anymore – doet mij weinig, blijft wat te vlak
Don’t Forget About Me – die blazers en het gitaartje maken veel goed
Breakfast in Bed – ze lijkt hier zichzelf soms een beetje te overzingen
Just One Smile – liefjes, zoetjes en vooral heel romantisch bedoeld
The Windmills of Your Mind – altijd al een beetje een zeiknummer gevonden
In the Land of Make Believe – dat gepiep van haar met de vocalen doet het ook niet voor mij
No Easy Way Down – zoetjes en vooral heel zwoel (gezongen)
I Can’t Make it Alone – het gaat even zoetjes verder.

'Son Of A Preacher Man' is een van de nummers die ik mij uit mijn vroege, lagere schooltijd herinner als heel bijzonder. Lang bleef het het enige nummer van Dusty Springfield dat ik echt goed kende. Ergens in de jaren 00 liep ik tegen een afgeprijsde cd aan met het nummer er op. Op dat nummer na vond ik het maar helemaal niets. Wat een zoetsappigheid!

Inmiddels ben ik wel iets bijgedraaid. Het zal de leeftijd zijn. Het album zit gewoon heel goed in elkaar, ook al is het niet helemaal mijn muziek. Dat geeft in dit geval niets. Band en zangeres zijn overduidelijk in vorm. Wel ben ik het met sommigen hier boven eens dat haar stem het niet altijd helemaal haalt bij wat er eigenlijk verwacht wordt. Af en toe wordt het te iel en te afgeknepen. Het is een detail op het fraai gezongen geheel, dat wel.

En staat 'Breakfast In Bed' op deze plaat. Dus hier hebben UB40 en Chrissie Hynde het vandaan. Was me de eerste keer dat ik het draaide niets eens opgevallen. Misschien had ik de plaat al afgezet.

Blijft over dat ene nummer. Wat maakt het nu zoveel beter dan al het andere op deze plaat? Het is zoveel directer, daar begint het wel mee. Alles spettert veel meer. Dusty zingt hier met haar hart en ziel, zo komt het mij voor, waar veel andere nummers oefeningen in schoonzingen (en -spelen) zijn.

De conclusie. Een 3,5 voor het geheel en 10 sterren voor 'Son Of A Preacher Man'. Samen ****.

Allemaal erg sympathiek maar wel heel veel van hetzelfde. De stem van Dusty is erg eigen wat leuk is maar door dat vrijwel elk nummer weer op dezelfde formule is geijkt, gaat het allemaal toch snel vervelen. Eigenlijk heb ik t na drie nummers wel gehoord en dan duurt het gevoelsmatig nog erg lang (terwijl het een erg korte plaat is). Valt flink tegen dus.

De Engelse zangeres Mary Isobel Catherine Bernadette O'Brien is beter bekend onder haar artiestennaam, Dusty Springfield. Ze werd geboren op 16 april 1939 in West Hampstead Londen Engeland en groeide uit tot één van de grootste zangeressen uit de Engelse popmuziekgeschiedenis. Haar fenomenale stem, haar vermogen om het verhaal van de liedjes over te brengen en haar invloed op zangeressen zoals Duffy, Amy Winehouse en Adele maakt haar belangrijk. Ze gaf geluid aan de zogenaamde “white soul”, of “blue-eyed soul” en dat deed ze op een geweldige wijze.

Nadat ze was gestopt met het trio The Springfields, onder andere met haar broer Tom, ging ze voor een solo carrière. In 1963 kreeg die gestalte door de release van haar debuut single, “I ONLY WANT TO BE WITH YOU”, dat uitgegroeid is tot een klassieker en door menig artiest is gecoverd, zoals de Bay City Rollers, The Tourists (voorloper van de Eurythmics) en Samantha Fox. Veel singles en albums verschenen en ze scoorde grote hits met “I JUST DON’T KNOW WHAT TO DO WITH MYSELF” (1964), “LOSING YOU” (1964), “YOU DON’T HAVE TO SAY YOU LOVE ME” (1966) en “I CLOSE MY EYES AND COUNT TO TEN” in 1968.

Een jaar later verschijnt “DUSTY IN MEMPHIS”, haar vijfde studio-album dat terecht zal uitgroeien tot een klassieker in haar oeuvre. Het was de opvolger van “DUSTY…DEFINITELY”. In totaal staan er 11 liedjes op het album en klokt het 33 en een halve minuut. Dusty kreeg de 11 songs van verschillende songwriters, waaronder het duo Carole King & Gerry Goffin, Randy Newman en Burt Bacharach & Hal David. “JUST A LITTLE LOVIN’” opent het album, mooie orkestrale arrangementen en een voorbeeld van een nummer dat op het lijf van Dusty geschreven is, de emotie druipt ervan af. In “SO MUCH LOVE” gaat het tempo iets omhoog en de melodie in pakkend, waarna het lijflied van Dusty volgt, de internationale grote hit “SON OF A PREACHER MAN”. “I DON’T WANT TO HEAR ANYMORE” is weer een tranentrekker, prachtig gezongen, je voelt de pijn. Het tempo gaat weer iets omhoog in “DON’T FORGET ABOUT ME” waarin je kunt genieten van mooie blazerspartijen, gevolgd door het rustige “BREAKFAST IN BED”. Ik snap dat UB40 en Chrissie Hynde hier in 1988 een reggae versie van gemaakt hebben, daar leent het zich wel voor. Echter zal deze versie het origineel van Dusty nooit overtreffen. De opbouw, de blazers en de stem van haar zorgen daar wel voor. “JUST ONE SMILE” is weer zo’n liedje met een mooie opbouw, ze weet het vocaal spannend te houden, waarmee ze maar weer eens bewees een fenomeen te zijn. “THE WINDMILLS OF YOUR MIND” past haar ook weer als gegoten. Dit prachtige liedje was een jaar voordat dit album verscheen, te horen in de film “THE THOMAS CROWN AFFAIR”, gezongen door Noel Harrison. Dat is ook een mooie versie, maar ik prefereer deze van Dusty. Overigens won die filmversie een Oscar voor “Beste Originele Lied”. De Bacharach & David compositie “IN THE LAND OF MAKE BELIEVE” begint met minimale instrumentarium, conga’s bespeelt door Bobby Emmons zijn leidend en geeft het liedje een Caraïbische sfeer. “NO EASY WAY OUT” heeft door de arrangementen weer een sombere sfeer, wat ook wel geldt voor de albumsluiter “I CAN’T MAKE IT ALONE”, prachtig liedje trouwens.

De kunst bij artiesten zoals Dusty Springfield is om haar stem te koppelen aan geweldige songs, die zij dan naar nog grotere hoogte kunnen zingen. Dat is op “DUSTY IN MEMPHIS” optimaal gelukt. De opnames vonden in eerste instantie plaats in de American Sound Studio’s in Memphis, maar werden elders afgemaakt. Het album scoorde in het begin maar matig, ondanks het succes van “SON OF A PREACHER MAN”. Later groeide het uit tot een terechte klassieker. In 1987 maakte ze een opmerkelijke come-back aan de hand van de Pet Shop Boys, “WHAT HAVE I DONE TO DESERVE THIS” werd een grote hit. In 1990 stond ze voor het laatst in de Nederlandse Top 40 met de prachtige hit “IN PRIVATE”.

Ze stierf op 59 jarige leeftijd op 2 maart 1999 aan de gevolgen van borstkanker. Haar liedjes en dit album zullen ervoor zorgen dat de herinneringen aan Dusty Springfield altijd levend zullen blijven.