Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)

Hey, een Dusty plaat

Wel heel erg veel Dusty in één keer he

Elke dag een paar is goed te doen hoor

son of a preacher man . Lekkere pulp fiction plaat

Spijtig dat Spooky hier niet op staat. Is een van haar beste nummers...

Is dit geen registratie van een optreden ofzo? Ik mis I Just Don't Know What To Do With Myself. Misschien toch 's die singlesverzamelaar in huis halen.

Is dat nummer van haar? Wist ik helemaal niet.

Het enigste wat ik ken is Son of a Preacher Man en dat blijf ik toch zo'n leuk nummer vinden. Gelukkig draaiden mijn ouders dit vrij regelmatig

Ik heb net Just one smile leren kennen, prachtig, haast kippenvelopwekkend nummer.

dit is zeker een heel erg lekkere plaat. white soul wordt dit toch wel eens genoemd

Blue-Eyed Soul lijkt me beter.

Als ik één vrouw ondergewaardeerd vind in de soul, dan is het wel Dusty Springfield. Of ze wordt (zoals hierboven) geschaard onder (naar mijn mening) verschrikkelijke termen als 'white soul' of 'blue eyed soul', termen die meestal worden gebruikt voor blanke artiesten die iets doen wat tegen soul aanschurkt, maar het niet is. Door middel van dergelijke termen wordt geprobeerd te verhullen dat deze artiesten eigenlijk gewoon popmuziek maken, alleen willen de journalisten of de artiesten deze 'ordinaire' term (in hun ogen althans) ontwijken.

Dusty Springfield maakt naar mijn bescheiden, maar daarom niet minder krachtige mening, soul. Natuurlijk, het heeft een hoog popgehalte, zeker de albums in het begin van haar carrière. Maar is dat gehalte echt zoveel minder dan het gemiddelde Motown-nummer? Welnee. En toch zou niemand het in zijn hoofd halen om daar een aparte term voor te verzinnen die inbreuk doet aan de term 'soul'. Maar ja, als je blank bent en ook nog eens uit Groot-Brittannië komt, heb je nou eenmaal alle schijn tegen je bij het maken van soul.

Voor de sceptici: beluister dit album. Luister nog eens goed naar het welbekende Son of a Preacher Man. Geen soul zegt u? Soul light zegt u? Mag ik u een idioot noemen? Overigens is dit heerlijke nummer niet eens mijn favoriete nummer van dit album. Dat is het openingsnummer Just a Little Lovin', met de geweldige tekst Just a little lovin'/Early in the morning/Beats a cup of coffee for starting off the day en later This ol' world wouldn't be half as bad/Wouldn't be half as sad/If eacht and everybody in it had (just a little lovin'). Vanaf dit openingsnummer begint een rustig, maar ontzettend soulvol album, rijk, met zijn vele violen, behoorlijk wat toeters en natuurlijk de onvermijdelijke bellen. Het hele album ruikt naar ingetogen droefheid, maar heeft tegelijkertijd iets opwekkends, zoals vaker in de soul. Dusty draagt het album in zijn geheel, met haar rechtoe-rechtaan en gepassioneerde stem. Dat is een overigens een knappe prestatie, want het moet niet gemakkelijk zijn om jezelf staande te houden in de dikke (soms bijna kitscherige), maar prachtige arrangementen, zeker als je niet zo'n krachtige rauwe stem hebt als Aretha Franklin, maar meer aan de zoete kant van de soul zit. En dan ook nog zonder de verschrikkelijke uithalen waaraan dergelijke zangeressen zich vaak schuldig aan maken. Wat mij betreft is elk nummer op dit album een klein pareltje. Favorieten kiezen is bijna onmogelijk. Over elk nummer is wel positief te schrijven en zoals bij elk erg goed album ademen de nummers eenzelfde sfeer uit, zonder al teveel op elkaar te lijken. Houd er wel rekening mee dat dit rustige soul is en dat de stem van Dusty meer aan nachtegalen doet denken dan aan schuurpapier. Daarom is dit voor mij een ideale zondagochtendplaat, met de kanttekening dat hij het ook op andere dagen en andere tijdstippen (zoals nu) prima doet.

Mocht de lezer nog een tip van mij aan willen nemen: kopen de luxe (remastered) versie van dit album, niet met de acht monoversies als bonustracks, maar met de elf extra nummers. Die zijn namelijk van hetzelfde hoge niveau als de 'normale' nummers.

Een Kenner, zoveel is duidelijk. En een mooi geschreven stukje proza, van hoog niveau.
En dan nog over één van mijn favoriete artiesten.
Inderdaad ze is fèl ondergewaardeerd en dit geheel onterecht. Want deze dame kon wel degelijk fantastisch zingen. Zelfs haar duet met de Pet Shop Boys vond ik ook nog geweldig!
Ik heb de plaat niet, maar ben zeer vertrouwd met alles wat hierop staat, dus ik kan enkel besluiten met :
Maximale score, want dit is puur muzikaal genot! *****

Wat een mooie recentie psychonaatje

Idd mooi gesproken, zal hem meteen uit de kast halen (euh, zeg maar digitaal)

Je hebt me erg nieuwsgierig gemaakt. De nummers die ik ken van Dusty zijn erg mooi. Inderdaad, zonder verschrikkelijke uithalen, maar op een ingetogen manier. Ik ga hier achteraan!

Erg, erg mooie plaat. Favorieten te over, maar het ondeugende Breakfast in Bed (luister maar 's naar de tekst, wat een sloerie die Dusty ) en The Windmills of Your Mind zijn toch wel erg mooi. Al met al ontwapende en hartverwarmende muziek. Het is fijn hoe Dusty's stem en muziek momenteel de kamer vult. Je zou bijna denken dat ze het tegen jou persoonlijk heeft, maar helaas is ze ons een aantal jaar geleden - op veel te jonge leeftijd - ontvallen.

Ik verhoog mijn stem terug naar 4,5*

Wat een gemis dat ze er niet meer is. Een prachtige zangeres die als performer een mooie eigen stijl van bewegen had. Ze stond bekend als een bitch als ze moest optreden maar als je het relativeert was dat toch te danken aan haar enorme professionaliteit. Goed van de Pet Shop Boys dat ze haar op latere leeftijd weer in de picture hebben geplaatst. Eén van mijn favo's van Dusty is The Look of Love maar die song staat niet op dit album.

Wisten jullie dat Dusty een tijdje op de Brouwersgracht in Amsterdam heeft gewoond?

Nee, wanneer was dat? Wel een leuk feitje, geeft de legende toch een iets menselijker aspect.

Ik heb eigenlijk geen idee hoe dat nummer met de PSB klinkt (en dat terwijl het vanochtend nog bij de Arbeidsvitamen was). Zo maar 's opzoeken.

Ik kan me nog wel herinneren dat ik als 11-jarige al gek was van 'In Private', volgens mij haar laatste grote hit. Vond dat toen wat raar (want het leek muziek voor volwassenen), maar vind het nu grappig genoeg om hier te vermelden.

Schromelijk ondergewaardeerd in de jaren zestig is dit album nu - mede dankzij de strijd van Elvis Costello voor de kwaliteit van dit album , hij schrijft overigens ook de cd albuminfo , een ontroerend hoogtepunt van een zangeres die slechts met de allergrootsten vergeleken kan worden. Aretha ....en Dusty .....soulmates.....
Dat ze ooit woonde op de Brouwersgracht ,wist ik niet . Schande als ze niet gevraagd is voor een Nederlands tv optreden . Arhur ' Sweet Soul Music' Conley woonde ook jarenlang in Nederland . Dankzij Han Reiziger kwam hij een keer voor de buis.Onvergetelijk.

Dat was ergens rond 1990, herman. Dusty woonde in Amerika maar wilde graag terug naar de UK. Ze had echter een paar, al wat oudere, katten en Engeland had toen nog een hele strenge quarantaine regeling voor de import van dieren. Dit betekende dat ze haar katten een maand of zes zou moeten missen. Aldus koos ze voor een tussen oplossing door in Amsterdam te gaan wonen.

De songs van en met de Pet Shop Boys heetten " What have I done to deserve this" dat werd gevolgd door het door jou reeds genoemde 'In Private' en de soundtrack van de film 'Profumo', "Nothing has been proved".

Jij bent wel goed op de hoogte zeg. Ik zou bijna denken dat ze je buurvrouw was.

Dat liedje met de PSB heb ik net terug geluisterd. Natuurlijk ken ik het al jaren, maar ik heb eigenlijk nooit geweten dat Dusty daar mee deed...

Dat had bijna zo kunnen zijn maar nee, we zijn geen buren geweest. Dusty's liefde voor katten is echter legendarisch. Haar laatste kat had dan ook een vermelding in haar testament. Ze ging niet zover dat ze het beestje al haar worldly goods naliet maar het werd wel verzorgd achtergelaten, inclusief dieet aanwijzingen.

Herman duidde me afgelopen jaar op de bevlogen woorden van psychonaatje. Plotseling realiseerde ik me dat "Dusty in Memphis" reeds jarenlang stof aan het verzamelen was. Springfield, was dat die zangeres niet van dat onding "In Private"?

En gezien het feit dat ik het soort mens ben geworden die spontaan beschutting zoekt wanneer men mij confronteert met nieuwe popfenomenen ("Alwéér een nieuwe groep? Néééén toch!"), leek "Dusty In Memphis" beluisteren me wel een fijne optie.

Dusty zingt heel ingetogen, bijna gedragen wat "Dusty in Memphis" een Brits cachet verleent. Niet het soort "Brittanica-rules-the-waves"-cachet, wat meestal garant staat voor vet aangezette NME & Sun-covers. Neen, ik doel op het gevoel voor understatement. "Quite nice" tegenover "Awesome", zeg maar

Net dat understatement verleent "Dusty in Memphis" een soort elektriciteit. Verwacht niet dat je autostereo het zal begeven onder "Dusty in Memphis" (hoewel "Don't Forget About Me" verdraaid hard naar de dansvloer lonkt), maar toch zindert er een prachtige onderhuidse spanning door (en dit bij elk nummer).

Ik geloof dat ik hier erg, erg veel van hou

Zo kijk hier hebben Adele, Amy, Joss en vooral Duffy dus de mosterd vandaan gehaald.

Dit is werkelijk waar een parel in de soul geschiedenis.... en hieruit blijkt eens te meer maar weer eens wat een ongeloofelijke vibe er uit Memphis en omsterken ging in de jaren 60...... Als zelfs een engelse hier zo veel inspiratie op kan doen en dan zo'n geweldige plaat op kan nemen.......

Alleen jammer dat dit talent van Dusty door weinigen wordt opgemerkt / gewardeerd.

Prachtig, intens en met zoveel emotie gezongen. Songs uit het diepst van de ziel. Wat een stem.

Dusty Springfield was zonder twijfel één van de beste zangeressen in de jaren '60, jammer dat haar succes nadien taande.
Wellicht haar best verkochte en meest gewaardeerde album dat gerust als blanke soul omschreven kan worden. In ieder geval, aanschaffen dit album, samen met een best-of.

Tja, La Dusty............

Deze jongen heeft het lang met een verzamelaar moeten stellen. Een verzamelaar waar het grootste gedeelte van dit album weliswaar op stond maar omdat dit een regelrechte soul-klassieker genoemd mag worden was het natuurlijk wel zo dat de aanschaf van dit album een keer een feit moest worden.
Alles in de juiste volgorde, contest, u weet wel.......
Hoe dan ook is dit natuurlijk een album die tot de absolute top behoort: een schatkist vol juwelen. Open de deksel en de zoetgevooisde stem zwijmelt je tegemoet.
Hier is het dan wel een plastic dekseltje van een foeilelijke jewelcase en de inhoud is slechts een zilveren schijfje maar als dat schijfje eenmaal verdwenen is in je cd-speler..............zucht............

Ik heb dit vanmiddag maar eens op m'n mp3 speler gezet, als muzikaal rustpunt vanmiddag in het park. Heerlijk de stem van Dusty. Terwijl de zonnestralen mijn gelaat streelden werd ik ondergedompelt in een oase van muziek. Conclusie: Son of a preacher man was mij al bekend, maar de overige nummers zijn ook werkelijk pareltjes. Ik ga maar eens achter deze langspeler aan.

Echt grandioos!
Heeft ze nog zo'n aanraders?