Toto - Toto XIV (2015)

Running Out of Time
Bij de eerste luisterbeurt vond ik dit de op een na minste track. Tegenvallende opener, dacht ik nog. Inmiddels is dat na een aantal luisterbeurten wat bijgedraaid. Stevig nummer in de trend van Kingdom of Desire, maar dan wel met een minder klinische atmosfeer.

Burn
Is een sterk typisch Toto samenzang-whoohoo nummer, heerlijk. Joseph Williams begint rustig om vervolgens flink uit te halen en dit wordt een paar keer herhaald. Bobby Kimball haal ik er niet uit, eerlijk gezegd.

Holy War
Voor mij voorlopig het hoogtepunt van het album. Terugkerend naar het Isolation album, mijn favoriet van Toto. Had het Fergie Frederiksen graag horen zingen, maar Joseph (en ook Steve Lukather) overtreft zichzelf hier toch wel. Zoals hij ook al heeft gedaan de afgelopen tijd tijdens de live optredens. Super dat hij weer terug is, ook al mis ik Bobby Kimball's (niet overal even zuivere) uithalen toch ook wel. Lukather hakt er ook weer flink in. Geweldig dat de band daar altijd weer op terug kan vallen.

21st Century Blues
And then for something (completely) different. 21st Century Blues zoals High Price Of Hate klonk, maar dan met een harmonische zang er doorheen. En zeker ook een sterk refrein zoals we van de guys wel vaker horen. En zoals het dit soort nummers betaamt, wordt het lekker uitgesponnen. Kan hier echt van genieten, zeker wat later op de avond. Fantastisch outro. Ook een sterke troef op dit album. Sowieso bestaat dit album uit vrijwel allemaal nummers van ruim 4 minuten.

Orphan
Het eerste wat we hoorden van dit nieuwe album. Moest ook hier even wennen, maar dan door het rustige intro. Gelukkig wordt er al snel weer flink uitgehaald. Je hoort al wel meteen dat dit een van de commercielere tracks op het album zal zijn. Zeer catchy. Ook hier is Williams weer in volle glorie te horen.

Unknown Soldier
En dan de overgang naar het rustigere gedeelte van het album. Ben daar over het algemeen wat minder van gecharmeerd, maar wie weet. Unknown Soldier kabbelt, gezongen door Lukather, prima door binnen een fraaie muzikale omlijsting. Wordt eigenlijk nergens vervelend, daar het refrein het nummer zeker omhoog haalt.

The Little Things
Dit nummer is wat mij betreft toch het lichtgewicht van het album. Slecht is het zeker niet, maar, voor nu, te gewoon, bijna idyllisch. Meer in de trant van Lea (Fahrenheit), alleen vind ik Lea dan een topsong binnen hun oeuvre, The Little Things niet. Na meerdere luisterbeurten wordt het wel wat beter. Had zo van een 90's boyband kunnen zijn. Mogelijk moet het nog wat groeien.

Chinatown
Dan wederom een hoogtepunt van het album in de vorm van Chinatown, met ook hier weer de bekende whoohoo's. Hierbij duiken bij mij elke keer weer de namen van Donald Fagen en Billy Joel op (niet schrikken mensen). Paich, Williams en Lukather wisselen elkaar hier af. Erg fijne flow heeft deze track.

All the Tears That Shine
Dit is dan weer een vrij rustig nummer, waarop David Paich de leadvocals voor zijn rekening neemt. Niet het allersterkste materiaal van het album, maar bevalt me toch zeker.

Fortune
Fortune laat dan weer een steviger geluid horen, ter afwisseling op "kant B". Maar echt helemaal van de grond komt het ook weer niet. Standaardnummer op deze plaat. De Luke's solo kan er prima mee door, houdt zeker de vaart erin. Michael McDonald hoor je ook voorbij komen, waar ze hiervoor mee hebben getourd in de States.

Great Expectations
Great Expectations had ik heel veel van verwacht, getuige de lovende reacties. Het begin is zeker weergaloos en bombastisch tegelijk. Daarna kan het nummer me niet helemaal meer bij de strot grijpen. Tegen het einde dan weer wel. Daar gaan ze weer goed tekeer. Ach ja, gewoon nog wat vaker beluisteren en dan komt het ook met deze vast goed.

Bend
Dit is de bonustrack op de Japanse editie. Toch wel anders dan de overige nummers op dit album. Origineel zeker, heb Toto muzikaal nog niet eerder zo gehoord. Rustige track met minimale begeleiding.

Al met al weer een aantal Toto "klassiekers" rijker met dit album. Voorlopig houd ik 4, 5* aan. Zat nog te twijfelen aan 4*, maar een aantal nummers moet nog groeien (denk ik dan toch).

Ik heb nogal eens de neiging om in aanloop naar een nieuwe release van een band de volledige discografie van die band te beluisteren. Toen ik een aantal maanden geleden (eind 2014 geloof ik) las dat Toto met een nieuw album uitkwam vond ik dat een mooi moment om eens meer van de band te luisteren. Want heel eerlijk, tot toen kende ik de radiohits (en net wat meer). En wat een aangename kennismaking was het om de volledige albums te horen. Om de hits te horen in hun oorspronkelijkheid. Aanvankelijk vond ik het wel wat glad klinken allemaal. Of misschien beter gezegd; allemaal iets té perfect. Overgeproduceerd!? Maar duidelijk te horen dat alle leden buitengewoon muzikaal zijn. En de afwisseling van zangers vind ik ook erg prettig moet ik zeggen. Het debuut Toto, Hydra, IV, Isolation, The Seventh One en Falling in Between zijn allemaal al albums die ik van begin tot einde weet te waarderen. Prachtig! De '90 jaren albums moet ik nog luisteren.

Toen begin dit jaar de eerste single Orphan van het nieuwe album Toto XIV uitkwam was ik gelijk verkocht. Heerlijk nummer en in de lijn van wat ik tot dan had gehoord van Toto. Ik zat dus al wel in het geluid van de band. Waarbij ik misschien moet aantekenen dat ik dit jaar ook ben begonnen met de volledige discografie van Marillion. En dan met name het huidige 'Hogarth-tijdperk' (na Fish). De eerste 4 albums met Fish wist ik al op waarde te schatten! Naast Marillion en alle andere wat meer 'donkere' muziek waar ik toch wel naar neig is de afwisseling met de muziek van Toto erg prettig. Goed om Toto erbij te hebben als favoriet bandje.

Toto XIV is werkelijk geweldig! Van begin tot einde. Staat geen minder nummer op. Al moe(s)ten sommige nummers uiteraard nog wat groeien. Zelf moest ik even wennen aan het bluesrock geluid in 21st Century Blues maar is nu gewoon een heerlijk nummer en past ook prima binnen het geheel van het album. Alle nummers hebben zeker zekere potentie (ook The Little Things en zelfs de korte bonustrack Bend). En zoals ik inmiddels gewend ben van de heren; muzikaal perfect. Goed gelaagd met een zeer strakke structuur. (daar moet je van houden). Goede dynamiek. Fijne afwisseling van hardere nummers en goed uitgevoerde ballads. Zangstemmen vind ik altijd erg van belang en liggen erg goed in het gehoor. En niet onbelangrijk; het album geeft me een aangenaam gevoel tijdens het luisteren. Een bepaalde vibe. Nu wil ik niet zweverig gaan doen, maar er straalt een zekere positiviteit vanuit. Zit 'm deels ook in de teksten, die soms wel iets over het randje zijn (tegen het naïeve aan). Maar goed, waarom ook niet Vanwege dit laatste voorlopig mijn nummer één album van het jaar

Toto staat al sinds eind jaren 70 bekend om hun toegankelijke muziek. Met hits als Africa, Hold the Line en Rosanna hebben ze een trouwe schare fans weten op te bouwen. Het album Falling in Between dateert alweer uit 2006 en wegens contractuele verplichtingen werd het tijd voor nieuw werk van de band. Dat oud-bassist Mike Porcaro een week voor het verschijnen van het album XIV aan de gevolgen van de spierziekte ALS overleed zorgt voor een rauw randje rondom deze release.

Running Out of Time kent een krachtige start met vocalen van Joseph Williams. Het welbekende geluid van de band weet al snel de toon te zetten in een krachtig geheel. De band rondom frontman Steve heeft vooral met de samenzang in het refrein een sterke troef in handen. De hebzucht van de mens grijpt in de openingstrack om zich heen. Een nieuw begin lijkt de enige optie om nog iets van het leven te maken, terwijl de tijd voorbij vliegt. De keyboardklanken zetten zich vast in het begin van Burn, een rustige opbouw die in het refrein uiteenspat. Williams weet zijn stemkracht binnen de beperkingen te houden zodat deze niet teveel overslaat. De uitspattingen van de liefde vullen het nummer over de gehele linie, met krachtig drumwerk en de basisklanken van het keyboard. Holy War kenmerkt zich door het welbekend eighties geluid van de band. Niet het meest verrassende nummer van het album met een wat ongelijk instrumentaal gedeelte. De geluiden van de gitaren, drums en keyboards worden door elkaar verweven zonder een strakke structuur te vinden. De zang van Williams en Lukather lijkt te lijden onder teveel bewerking in de eindproductie. De titel 21st Century Blues maakt direct duidelijk waar het omdraait. De muziek doet het woord blues flink tekort, daar het met zijn saxofoon nog enkele zieltjes probeert te winnen. Steve weet met zijn gitaarsolo’s het voor de rest wat treurig getoonzette nummer hier en daar wat op te fleuren. Orphan kan met zijn zonnige gitaarklanken en volle keyboardgeluid een mooie opening zetten voor het nummer. Opgegroeid op de straat en in een leven vol tegenslagen probeer je als wees je weg te vinden. Ondanks de eenzaamheid ben je niet alleen en worden de ogen geopend van de mensen om je heen. Je wordt liefdevol ontvangen en opgenomen als iemand die deel uitmaakt van een familie die om je geeft.

Someone said we’re one family
How can that be with all this poverty?
Time to reach out and make a start
Hold each others hands and lift each others hearts

Unknown Soldier opent met het warme geluid van de akoestische gitaar. De song is een ode aan de soldaten die elk jaar sterven in de vreselijke oorlogen wereldwijd. Ze zetten zich in om de wereld een stukje beter te maken, maar worden vaak meegetrokken in een eindeloos gevecht. In het refrein voegen de drums en gitaren zich tot een krachtig geheel die de boodschap van een extra lading voorzien. The Little Things kenmerkt zich door het gebruik van veel stem en weinig overspoelende geluiden. Porcaro neemt de zang voor zijn rekening waarmee hij het toch al zoete nummer van een extra klontje suiker voorziet. Hierdoor lijkt het nummer eerder afkomstig van een boyband en weet het aan overtuigingskracht in te leveren. Deze inzinking wordt met Chinatown nog niet volledig recht getrokken. Al weet de zang van Paich, Williams en Lukather wel voor een fijne afwisseling te zorgen door het nummer heen. De combinatie van het funky geluid met krachtige gitaargeluiden geeft het geheel wat meer inhoud. Toto kent zijn klassiekers en weet ook in Chinatown op zorgvuldige wijze bekende geluidselementen te verwerken in de sound. All the Tears That Shine is een rustgevend en prachtig vertolkt liefdesnummer. Tranen van verdriet stromen door de klanken van het keyboard en het vocale werk van Paich.

It’s time to let you go
And still my heart keeps holding on
And will I ever know
That the thought of loving you was right or wrong

Fortune is een typisch rockend Toto nummer, niet te hevig qua inhoud met hier en daar wat gitaarklanken. Het bluesy ritme weet zich op lichte wijze te ontwikkelen door het nummer. Afsluiter Great Expectations gaat na een rustige opening via de melodieuze klanken van de tokkelende gitaar over in een steviger geluid. Het bandgeluid verenigt zich nog één keer om in samenzang de grote verwachtingen waar te maken. Het nummer ontwikkeld zich continue door de veranderingen in instrumentatie en de snelheid. Van schelle gitaarklanken naar het klapperen van de drums en van korte bassloopjes naar de geluiden van het tokkelen op gitaren.

Toto weet na bijna 40 jaar nog steeds voor de dag te komen met de welbekende sound die ze al decennialang machtig zijn. Je mag daarom ook niet verwachten dat ze met een geheel nieuwe speelstijl voor de dag komen. Toch weet de band hier en daar wat te experimenteren met wisselingen in tempo en instrumentatie. Dit pakt op nummers als Orphan en Running Out of Time goed uit, terwijl 21st Century Blues en The Little Things het gemiddelde toch weer naar beneden weten te halen. Met een herhaling van zetten is het een degelijk album geworden, dat makkelijk kan worden geplaatst tussen het jaren tachtig materiaal van de band.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Ja beste toto liefhebbers en haters,ja die zijn er ook en hun goed recht.
Tis een goede cd als je het over de muzikale eigenschappen hebt van de mensen die er op meespelen,maar als je alles van ToTo kent ,zoals ik, en hun side projecten kent, zoals ik,
heb n.l. vaak met ze mogen werken in de jaren '90 dan valt deze productie wel heel erg koud op mijn dak. Toen ik het eerste nr. opzette dacht ik dat ik een slechte mp3 copy hoorde qua 'overall frequentie'.
Te dof, de drums erg weggepoetst, wollige ondefinieerbare bas, en dat gaat maar door. ToTo laat weten dat dit een vervolg zou mogen zijn op ToTo IV,, dus eigenlijk ToTo V.. In die tijd van ToTo IV had men nog geen Protools en dergelijke computer opname software,maar werd gewoon op een 'band' -audiotape opgenomen in meerdere sporen. Nu hoor ik toch echt een 'overkill' aan plat geslagen ,vervormd en misvormd audio geluid. En ik bedoel niet de smaak van het geheel,maar wel de verkeerde manier en wijze waarop je opneemt en uiteindelijk afmixt en masterd binnen de digitale opname techniek. En dat heeft ook niets met het gegeven 'dynamiek meer te maken. Snap niet dat Steve Lukather en friends binnen ToTo dit eind geluid accepteren …. Zonde…

Deze nieuwe van Toto is een best fijn album geworden. Lekker in het gehoor liggende popliederen met catchy refreinen.
Het is allemaal wat aan de softe kant, maar daar komen de heren wel mee weg. Hier en daar vind ik hem wel wat lang. Zo word 'Great Expectations' (onnodig) uitgerekt tot bijna 7 minuten.
De mannen hebben hiermee weer degelijk werk afgeleverd, niets meer en ook niets minder.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Toto - XIV - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Toto? Ik moet direct toegeven dat ik al heel lang niet meer naar een plaat van de Amerikaanse band had geluisterd.

Een blik in mijn platenkast leert me dat ik tot en met The Seventh One uit 1988 alles van de band in huis heb gehaald, maar sindsdien is er helemaal niets meer bij gekomen.

Nu was Toto de afgelopen 27 jaar ook lang niet zo productief als in de eerste tien jaar van haar bestaan, zeker wanneer we de enorme stapel live-platen die de band de afgelopen decennia heeft uitgebracht niet meetellen.

Met XIV brengt Toto immers pas haar veertiende studioplaat uit, wat betekent dat ik er sinds 1988 zes gemist heb. Of dat heel erg is weet ik niet, maar XIV mag er zeker zijn.

Een blik op de informatie in het boekje bij XIV leert me dat de samenstelling van Toto sinds het zevende album niet zo gek veel is veranderd. De bestand bestaat nog altijd uit gelouterde muzikanten, die hun sporen in de muziekgeschiedenis ruimschoots verdiend hebben. Dat was in het verleden overigens niet altijd een pre, want Toto klonk door al het muzikale vuurwerk op haar platen in het verleden ook wel eens wat plichtmatig.

Bij de beluistering van XIV moest ik een sprong in de tijd maken van 27 jaar, maar dat bleek geen enkel probleem. Op XIV klinkt Toto immers nog steeds als de band die ik ken uit het verleden. Ook XIV schakelt derhalve tussen redelijk stevige rocksongs met flink wat invloeden uit de progrock en lekker in het gehoor liggende ballads.

Eerstgenoemde songs leunen zwaar op het nog altijd fantastische gitaarwerk van Steve Lukather en de ondersteunende toetsenpartijen van Steve Porcaro (helaas de laatst overgebleven Porcaro in de band), terwijl de ballads vooral worden gedragen door de prima zangers die Toto aan boord heeft.

De criticus zal beweren dat Toto op XIV bij vlagen wel erg bombastisch klinkt en bovendien over het algemeen netjes binnen de lijnen van de arenarock of AOR kleurt. Het zijn beweringen waar wel iets voor te zeggen is, maar persoonlijk vind ik dat er bij beluistering van XIV veel te genieten valt.

In muzikaal opzicht staat het allemaal als een huis. Zoals altijd maken het gitaarwerk en de toetsenpartijen veel indruk, maar ook het bij vlagen heerlijk subtiele drumwerk op de plaat mag er zijn, terwijl ook de vocalen weer dik in orde zijn. Liefhebbers van rauwe rockmuziek of rockmuziek die nieuwe paden in slaat hadden in het verleden al niets bij Toto te zoeken en hebben dat nog steeds niet, al moet gezegd worden dat Toto op XIV meer een album band dan een singles band is en dat was in het verleden wel eens anders.

Voor de liefhebbers van knap in elkaar stekende rockmuziek vol muzikaal vuurwerk en ook nog eens verpakt in over het algemeen lekker in het gehoor liggende songs, is ook de veertiende van Toto weer een prima plaat. De wat meer epische tracks op de plaat zijn de slagroom op de taart.

Omdat het zo lang geleden was dat ik een hele plaat van Toto tot me had genomen, moest ik in eerste instantie wel even wennen aan het geluid op XIV, maar na enige gewenning voelt de veertiende van Toto inmiddels toch weer als het spreekwoordelijke warme bad. Niets mis mee. Helemaal niets mis mee zelfs. Erwin Zijleman

Toto heb ik altijd maar een poprock bandje gevonden die ik links liet liggen. Niks voor mij. Steve Lukather's solowerk vond ik interessanter. Maar daar is dan ineens XIV ! Ik vind dat dit album zich onderscheid van al hun ander werk omdat ten eerste veel composities erg sterk zijn. Ten Tweede hebben merendeel van de tracks een progressieve inslag waardoor de nummers naar een hoger niveau worden getild. Exponent in deze (en voor mij dus eentje van de buitencategorie) is het machtig geweldige epos-achtige Great Expectations. Bij dit nummer wordt alles uit de kast getrokken en laat Toto zn muziekale spierballen zien. En ten derde is het ook een heel afwisselende veelzijdig album geworden wat voor mij dus dan ook een pluspunt is.
Nummers die ik zeker nog wil noemen is bv Burn, heerlijk bombastisch vol dramatisch effect. Of het vlotte Orphan met sterke melodie zanglijnen en het gevoelige All The Tears That Shine, prachtig!
Daar dit album toch "maar" een 4 scoort komt omdat er toch 3 tracks op staan die mij teveel aan het Toto doet denken die mij niet bekoren. Dat zijn The Litlle Things, Chinatown en Fortune. Niet dat het echt slechte nummers zijn want kwalitatief zijn ze in orde maar mij doet het gewoon weinig.
Naar aanleiding van dit album (en een beetje voor Steve ) heb ik ze live aan het werk gezien in 013 en wat mij het meeste opviel was dat ze een superstrakke professionele show gaven maar daardoor wellicht ook een beetje steriel en onpersoonlijk.

Prima laatste echte studioalbum van de boys ,en als dit de zwanenzang blijkt te zijn was het een waardig slotakkoord. Het album is een beetje een reprise van eerder werk, een tikje aan de softe en zelfs ietwat gezapige kant, maar toch ook met de klassieker Orphan. Wat een knaller is dat. De uitsmijter Great Expectations is heel aardig, maar is net niet sterk genoeg om het album echt nog wat verder omhoog te tillen. Een degelijk album, zeer genietbare AOR, prachtig artwerk ook. 4 sterren!