Toto - Toto XIV (2015)

Vandaag het album binnengekregen. De nummers had ik al los gehoord, maar nu voor het eerst van de begin tot eind op volgorde beluisterd en dat is uitstekend bevallen. Want het is een prachtig samenhangend album.
Waar een nummer als Orphan me enkele weken terug na een aantal keer luisteren niet meer zo kon bekoren, past het nu heel lekker binnen de plaat. Ook het Steve Porcaro "The Little Things" is een aangename switch, qua sound en soort nummer, na een halfuurtje.

Al met al 56 minuten genieten als Toto-fan van een plaat waar we tot voor kort niet van hadden verwacht dat die ooit nog zou komen.

Het is een echt groepsalbum geworden, waaraan iedereen zijn steentje bijdraait. Mooi ook dat er meerdere malen samen wordt gezonden, maar het meest blij ben ik om Joseph Williams weer te horen zingen. Hopelijk blijft hij weer een tijdje hangen bij de band.

Opvallend genoeg vind ik het album na 1 luisterbeurt een verrassing. Helemaal niet slecht en ook stem en instrumentarium is prima. Misschien is er heel wat poetswerk qua productie aan voorafgegaan, maar het klinkt allemaal erg Toto-waardig. Gelukkig maar, want het andere nieuwe album (van Knopfler) was wel zoals ik verwachte . Morgen nog maar eens een paar maal beluisteren...

Klinkt leuk, ben geen Toto kenner en was niet bekend met de prog. rock kant van ze. Wel jammer dat de productie zo gecomprimeerd is. Bass drums enz klinken echt niet best.

Staat inmiddels op spotify. Eerste indruk is goed. Stem volgt later. Ik vind trouwens deze drummer beter passen bij Toto dan Simmon Philips

ik sluit me hier volledig bij aan. Vooral de samenhang en afwisseling spreken mij aan: een echt groeps album.

Helemaal met je eens, al werd deze week duidelijk dat het eigenlijk een 'moetje' was omdat ze nog steeds een album moesten afleveren om van hun platencontract af te komen. Wel een heel fijn moetje dan

Toto's Steve Lukather and Joseph Williams Share the Story of 'Toto XIV' - ultimateclassicrock.com

Een geweldig album. Ik dacht eerst een nieuwe zanger, maar het is Steve Porcaro. Opname kwaliteit verschilt per nummer. Erg jammer is een behoorlijke ruis aan het eind van Fortune, wat eigenlijk mijn favoriet is. Ook bij 21st century blues valt de solo stem van Lukather dof weg. Toch klasse mannen.

Ik verhoog naar 5*. Wat een geweldig album.

Toto staat al sinds eind jaren 70 bekend om hun toegankelijke muziek. Met hits als Africa, Hold the Line en Rosanna hebben ze een trouwe schare fans weten op te bouwen. Het album Falling in Between dateert alweer uit 2006 en wegens contractuele verplichtingen werd het tijd voor nieuw werk van de band. Dat oud-bassist Mike Porcaro een week voor het verschijnen van het album XIV aan de gevolgen van de spierziekte ALS overleed zorgt voor een rauw randje rondom deze release.

Running Out of Time kent een krachtige start met vocalen van Joseph Williams. Het welbekende geluid van de band weet al snel de toon te zetten in een krachtig geheel. De band rondom frontman Steve heeft vooral met de samenzang in het refrein een sterke troef in handen. De hebzucht van de mens grijpt in de openingstrack om zich heen. Een nieuw begin lijkt de enige optie om nog iets van het leven te maken, terwijl de tijd voorbij vliegt. De keyboardklanken zetten zich vast in het begin van Burn, een rustige opbouw die in het refrein uiteenspat. Williams weet zijn stemkracht binnen de beperkingen te houden zodat deze niet teveel overslaat. De uitspattingen van de liefde vullen het nummer over de gehele linie, met krachtig drumwerk en de basisklanken van het keyboard. Holy War kenmerkt zich door het welbekend eighties geluid van de band. Niet het meest verrassende nummer van het album met een wat ongelijk instrumentaal gedeelte. De geluiden van de gitaren, drums en keyboards worden door elkaar verweven zonder een strakke structuur te vinden. De zang van Williams en Lukather lijkt te lijden onder teveel bewerking in de eindproductie. De titel 21st Century Blues maakt direct duidelijk waar het omdraait. De muziek doet het woord blues flink tekort, daar het met zijn saxofoon nog enkele zieltjes probeert te winnen. Steve weet met zijn gitaarsolo’s het voor de rest wat treurig getoonzette nummer hier en daar wat op te fleuren. Orphan kan met zijn zonnige gitaarklanken en volle keyboardgeluid een mooie opening zetten voor het nummer. Opgegroeid op de straat en in een leven vol tegenslagen probeer je als wees je weg te vinden. Ondanks de eenzaamheid ben je niet alleen en worden de ogen geopend van de mensen om je heen. Je wordt liefdevol ontvangen en opgenomen als iemand die deel uitmaakt van een familie die om je geeft.

Someone said we’re one family
How can that be with all this poverty?
Time to reach out and make a start
Hold each others hands and lift each others hearts

Unknown Soldier opent met het warme geluid van de akoestische gitaar. De song is een ode aan de soldaten die elk jaar sterven in de vreselijke oorlogen wereldwijd. Ze zetten zich in om de wereld een stukje beter te maken, maar worden vaak meegetrokken in een eindeloos gevecht. In het refrein voegen de drums en gitaren zich tot een krachtig geheel die de boodschap van een extra lading voorzien. The Little Things kenmerkt zich door het gebruik van veel stem en weinig overspoelende geluiden. Porcaro neemt de zang voor zijn rekening waarmee hij het toch al zoete nummer van een extra klontje suiker voorziet. Hierdoor lijkt het nummer eerder afkomstig van een boyband en weet het aan overtuigingskracht in te leveren. Deze inzinking wordt met Chinatown nog niet volledig recht getrokken. Al weet de zang van Paich, Williams en Lukather wel voor een fijne afwisseling te zorgen door het nummer heen. De combinatie van het funky geluid met krachtige gitaargeluiden geeft het geheel wat meer inhoud. Toto kent zijn klassiekers en weet ook in Chinatown op zorgvuldige wijze bekende geluidselementen te verwerken in de sound. All the Tears That Shine is een rustgevend en prachtig vertolkt liefdesnummer. Tranen van verdriet stromen door de klanken van het keyboard en het vocale werk van Paich.

It’s time to let you go
And still my heart keeps holding on
And will I ever know
That the thought of loving you was right or wrong

Fortune is een typisch rockend Toto nummer, niet te hevig qua inhoud met hier en daar wat gitaarklanken. Het bluesy ritme weet zich op lichte wijze te ontwikkelen door het nummer. Afsluiter Great Expectations gaat na een rustige opening via de melodieuze klanken van de tokkelende gitaar over in een steviger geluid. Het bandgeluid verenigt zich nog één keer om in samenzang de grote verwachtingen waar te maken. Het nummer ontwikkeld zich continue door de veranderingen in instrumentatie en de snelheid. Van schelle gitaarklanken naar het klapperen van de drums en van korte bassloopjes naar de geluiden van het tokkelen op gitaren.

Toto weet na bijna 40 jaar nog steeds voor de dag te komen met de welbekende sound die ze al decennialang machtig zijn. Je mag daarom ook niet verwachten dat ze met een geheel nieuwe speelstijl voor de dag komen. Toch weet de band hier en daar wat te experimenteren met wisselingen in tempo en instrumentatie. Dit pakt op nummers als Orphan en Running Out of Time goed uit, terwijl 21st Century Blues en The Little Things het gemiddelde toch weer naar beneden weten te halen. Met een herhaling van zetten is het een degelijk album geworden, dat makkelijk kan worden geplaatst tussen het jaren tachtig materiaal van de band.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Mooie recensie Hugo. Kan me er ook grotendeels prima in vinden.
Het album als geheel vind ik heel behoorlijk, maar wel wisselvallig. Een ijzersterk begin wordt opgevolgd door een matig middenstuk (met Little Things als triest dieptepunt) en een lekker klinkend eind. Al met al hoor ik veel Toto zoals ik ze het liefst hoor, maar trekken een aantal mindere nummers de score omlaag.

Van Unknown Soldier t/m All The Tears that shine vind ik de plaat wat inkakken.
Chinatown is wel heel leuk (door velen als favoriet genoemd oa op YouTube), maar ik luister liever naar Fortune. Heerlijk nummer, herkenbaar Toto en Joseph Williams trekt met alleen zijn stem als lead één lijn. Chinatown vind ik rommelig wat dat betreft.

The Little Things is fris, maar heeft een vrij hoog boyband gehalte; het is me net even te zoet om vaak naar te luisteren.
Unknown Soldier ik weet niet wat ik daar van vind. Ik geloof dat ik liever nog een Williams nummer had gehoord ipv weer het karakteristieke Lukather. Het is wel mooi, maar misschien net effe te bombastisch. All The Tears that Shine gaat ook weer de zoete kant op, intro ligt wel weer lekker in het gehoor.

Het is jammer dat een aantal nummers zoals Little Things het gemiddelde sterk doen zakken, aangezien er daarnaast toch ook wel sterke tracks op staan. Een album met alleen maar nummers van het niveau Orphan en Running Out of Time was misschien ook wel te hoog gegrepen voor de band.

Vandaag het album binnen en ik ben niet teleurgesteld, nummers van running out of time tot Orphan super! daarna zakt het idd wat in met het laatste nummer weer top.
4 sterren van mij en verheug me op het optreden 30 mei in de ziggodome.
2 jaar geleden waren ze top in Amsterdam, ging euforisch en high van het concert naar huis:-)

Zelf vind ik The Little Things wel een mooi en lekker nummer. Alles is gewoon goed

Een zeer uitgebalanceerd album met zoals vanouds bij toto voor ieder wat wils
Ik heb een aantal keren het album gedraaid en overall bevalt hij me goed.

Ik hou zelf wel van wat afwisseling en dan kom je met dit album goed weg.

Dit is gewoon een klasse album met als hoogtepunt great expectations.

voor mij 5 sterren en het beste album wat toto gemaakt heeft.

Is de waardering hier niet wat te hoog? Het zou bijna betekenen dat dit het beste toto album is

Nee, waarom zou het te hoog zijn? Het is ook gewoon een super lekkere plaat. Toto is sowieso enorm ondergewaardeerd in het algemeen en al helemaal hier op MuMe.

Maar daarom kan een waardering toch best te hoog zijn?

Ik heb in verleden eens gelezen dat de beste albums van Toto, de albums waren zonder titel alleen een cijfer (IV en The Seventh One). Ik heb nog niets van dit album gehoord, maar als het Toto - XiV heet, moet het wel goed zijn, zo niet geweldig...
Ik ga het vast beluisteren.

Redelijk album. Natuurlijk geen vijf sterren waard, daarvoor is de plaat lang niet over de hele linie sterk. Wel goed genoeg om aan de collectie te voegen.

Ja beste toto liefhebbers en haters,ja die zijn er ook en hun goed recht.
Tis een goede cd als je het over de muzikale eigenschappen hebt van de mensen die er op meespelen,maar als je alles van ToTo kent ,zoals ik, en hun side projecten kent, zoals ik,
heb n.l. vaak met ze mogen werken in de jaren '90 dan valt deze productie wel heel erg koud op mijn dak. Toen ik het eerste nr. opzette dacht ik dat ik een slechte mp3 copy hoorde qua 'overall frequentie'.
Te dof, de drums erg weggepoetst, wollige ondefinieerbare bas, en dat gaat maar door. ToTo laat weten dat dit een vervolg zou mogen zijn op ToTo IV,, dus eigenlijk ToTo V.. In die tijd van ToTo IV had men nog geen Protools en dergelijke computer opname software,maar werd gewoon op een 'band' -audiotape opgenomen in meerdere sporen. Nu hoor ik toch echt een 'overkill' aan plat geslagen ,vervormd en misvormd audio geluid. En ik bedoel niet de smaak van het geheel,maar wel de verkeerde manier en wijze waarop je opneemt en uiteindelijk afmixt en masterd binnen de digitale opname techniek. En dat heeft ook niets met het gegeven 'dynamiek meer te maken. Snap niet dat Steve Lukather en friends binnen ToTo dit eind geluid accepteren …. Zonde…

ToTo zit ,of zat weet ik niet,bij Frontiers records uit Italie.
Vandaag van een bekende van mij een cd gekregen van The Little River band "Cuts like a Diamond'.
Ook weer een eind 'overall frequency' plat geslagen mix die pompt en onrustig klinkt op goede speakers.. Jammer.. Zou haast denken dat ze daar bij Frontiers in Italy de opnames nog eens door een of andere truuk doos halen,of dat een dik betaalde techneut de mix mag remasteren…Zou erg jammer zijn..

Juiste analyse, want er zijn veel betere Toto albums de revue gepasseerd

Welke dan de 3 bekende daargelaten?

Het zal dus wel komen omdat ik hier dus geen geoefend oor voor heb. Maar ik hoor dit dus allemaal niet. Misschien als ik het weer vergelijk met oudere albums of zo.
Soms komt het wat gelikt over vind ik...dan lijkt de hele track iets te gelikt en mag het wel wat rauwer en ongepolijster.

Ik denk dat Neal voornamelijk doelt op albums als TOTO, Hydra, Turn Back, Isolation.. onder andere.

Toch leuk om te lezen hoe persoonlijke meningen vaak als algemene waarheden gepresenteerd worden.

Ik vind dit een zeer sterk album. Met zo'n geweldige opener als Running Out of Time is het even wat bang afwachten of het niveau hoog blijft, maar het zakt nergens in. Meer nog, met de uitstekende afsluiter Great Expectations is het beste bewaard tot het laatst.

Frontiers is een van de weinige labels die zich waagt aan melodieuze hardrock en AOR. Ze schieten de opnamen ws voor maar ik kan me niet voorstellen dat ze behoudens dat zeggenschap hebben over het proces zelf.

Nu 5 maal geluisterd en ik moet zeggen dat dit gewoon een geweldig album is . IV en The Seventh One zullen altijd mijn favorieten blijven . En ook hun meest AOR gerichte albums zoals Isolation en Tambu zijn nog wel iets beter , maar dit is gewoon ongelooflijk goed en met slechts 2 nummers die slechts als heel goed kunnen worden omschreven is dit een "classic in the making" .