Neil Diamond - Hot August Night (1972)
Alternatieve titel: Recorded in Concert at the Greek Theatre, Los Angeles
mijn stem
135 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: MCA
-
Prologue (3:07)
-
Crunchy Granola Suite (4:26)
-
Done Too Soon (3:22)
-
Dialogue (1:22)
-
Solitary Man (3:14)
-
Cherry, Cherry (4:43)
-
Sweet Caroline (4:06)
-
Porcupine Pie (1:51)
-
You're So Sweet (2:17)
-
Red, Red Wine (3:56)
-
Soggy Pretzels (3:24)
-
And the Grass Won't Pay No Mind (4:39)
-
Shilo (3:35)
-
Girl, You'll Be a Woman Soon (2:48)
-
Walk on Water (3:30)
-
Kentucky Woman (2:01)
-
Stones (3:59)
-
Play Me (4:43)
-
Canta Libre (5:28)
-
Morningside (5:35)
-
Song Sung Blue (4:53)
-
Cracklin' Rosie (2:45)
-
Holly Holy (6:18)
-
I Am...I Said (6:09)
-
Soolaimon / Brother Love's Travelling Salvation Show (9:36)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 14 mei 2024, 10:24 uur
Een beoordeling van iets dat mijlenver van mij afstaat. Hoe doe ik dat?
De hoes om te beginnen, tsja, wat doet die daar? Een heel grote fluit bespelen? Let me know. Dan het belangrijkste: de muziek. Het begint met zo een over the top opening, waarna ik iets verwacht à la ELO maar nee. We krijgen folkrock, Southern rock, maar de brave variant. Het is een mega feel good show, strijkers à volonté en tekstschrijven is duidelijk niet zijn ding:
"You are the sun/I am the moon/You are the words/I am the tune/Play me."
Als een Morrissey/Smiths fan cringe ik dan.
Hij schrijft soms heel goede nummers, soms gewone, en soms wat mindere. Maar hij zingt vol overgave, en daar ontbreekt het op vele live albums wel eens aan. Zo zakken sommige beroemde muzikanten wel eens door de mand. De band speelt superstrak en goed met zo een country twang vibe.
Ik, en het publiek, worden aan de hand genomen en het wordt daardoor een echt heel leuk optreden. Wat mij ook opvalt is de opnamekwaliteit. Het is echt heel zuiver. Je hoort alles heel duidelijk. Het publiek is er wel wat uitgemixt (of ze zijn zeer stil en respectvol).
Mijn favoriete nummers zijn "I think it's going to rain today", "Solitary man", "Girl you'll be a woman soon", "Gitchy Goomy". Ik heb de nummers eens opgezocht en de meeste versies op deze plaat verschillen heel hard van de studioversies. Ze zijn veel beter hier, en dat is wat leuk is aan live optredens. We willen toch iets speciaals.
Is hij technisch de beste zanger? Nee, maar luister eens naar "Girl, you'll be a woman soon". Hoe mooi en teer is dat gezongen! Ik geloof wat hij zingt.
Hoe moet ik dit raten? Niet. Dit ligt veel te ver uit mijn comfortzone. Ik cringe soms te veel, Sweet Caroline, Cracklin'Rosie, Crunchie Granola, Porcupine tree, dat Pretzel ding, Soolaimon is bijna Kumbaya materiaal.
Maar dat klinkt dan weer zo negatief. Ik wil wel duidelijk stellen dat dit een echt heel goed live album is, en ik was er heel graag bij geweest. Ditis perfecte muziek voor 's avonds op mijn terras in de avondzon.
De hoes om te beginnen, tsja, wat doet die daar? Een heel grote fluit bespelen? Let me know. Dan het belangrijkste: de muziek. Het begint met zo een over the top opening, waarna ik iets verwacht à la ELO maar nee. We krijgen folkrock, Southern rock, maar de brave variant. Het is een mega feel good show, strijkers à volonté en tekstschrijven is duidelijk niet zijn ding:
"You are the sun/I am the moon/You are the words/I am the tune/Play me."
Als een Morrissey/Smiths fan cringe ik dan.
Hij schrijft soms heel goede nummers, soms gewone, en soms wat mindere. Maar hij zingt vol overgave, en daar ontbreekt het op vele live albums wel eens aan. Zo zakken sommige beroemde muzikanten wel eens door de mand. De band speelt superstrak en goed met zo een country twang vibe.
Ik, en het publiek, worden aan de hand genomen en het wordt daardoor een echt heel leuk optreden. Wat mij ook opvalt is de opnamekwaliteit. Het is echt heel zuiver. Je hoort alles heel duidelijk. Het publiek is er wel wat uitgemixt (of ze zijn zeer stil en respectvol).
Mijn favoriete nummers zijn "I think it's going to rain today", "Solitary man", "Girl you'll be a woman soon", "Gitchy Goomy". Ik heb de nummers eens opgezocht en de meeste versies op deze plaat verschillen heel hard van de studioversies. Ze zijn veel beter hier, en dat is wat leuk is aan live optredens. We willen toch iets speciaals.
Is hij technisch de beste zanger? Nee, maar luister eens naar "Girl, you'll be a woman soon". Hoe mooi en teer is dat gezongen! Ik geloof wat hij zingt.
Hoe moet ik dit raten? Niet. Dit ligt veel te ver uit mijn comfortzone. Ik cringe soms te veel, Sweet Caroline, Cracklin'Rosie, Crunchie Granola, Porcupine tree, dat Pretzel ding, Soolaimon is bijna Kumbaya materiaal.
Maar dat klinkt dan weer zo negatief. Ik wil wel duidelijk stellen dat dit een echt heel goed live album is, en ik was er heel graag bij geweest. Ditis perfecte muziek voor 's avonds op mijn terras in de avondzon.
* denotes required fields.