Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

Het album komt op 31 maart uit. Ben erg benieuwd. Om nu al met een oordeel komen, dat het te kort is...

Ik kan dit volledig onderstrepen. Perfect verwoord!

Age of Adz was bedenkelijk slecht? Anders was het zeker. Maar wat een briljante plaat was dat. Maar ik koester Sufjan ook in deze vorm uiteraard dus met dit album ben ik ook weer blij.

"Fourth Of July, we're all gonna die."
Oeff, wat houd ik van dit ambient geluid in combinatie met zijn stemgeluid. Schitterend!

Age of Adz was ook fantastisch, na Illinois toch echt zijn beste

Eén van de 2 albums die ik met 0,5* beoordeeld heb op deze site, heb ik dus niet bepaald hoog zitten.
Matige nummers die dan verbloemd moeten worden door overdreven drukke arrangementen en meer richtingloze spielerei, dan krijg je nu eenmaal een rommeltje. En neen, het is niet omdat het "anders" voor Sufjan is, zelfs Enjoy Your Rabbit heb ik hier nog op 3.5 ster staan.

Maar goed, genoeg negativiteit. Al goed dat we het blijkbaar toch allemaal eens zijn over de kwaliteiten van deze Carrie & Lowell.

fantastische plaat

Wat een prachtige plaat. Draai 'm al twee dagen achter elkaar. Wat een ongelooflijke schoonheid.

Ik ben echt verliefd op No Shade in the Shadow of the Cross. Ik weet niet welk gedeelte van het nummer het is dat me zo grijpt, maar iedere keer als ik het luister word ik weer heel gelukkig en heel ongelukkig tegelijkertijd.

Dat moest ik even kwijt, groetjes.

Hier nog een! Wat een prachtig en breekbaar nummer. Heeft me er van overtuigt dat ik dit album zeer binnenkort eens een draai moet gaan geven.

Should Have Known Better is nog beter

De hele cd bestaat eigenlijk uit intieme pareltjes.
Hartverwarmende songs die recht uit het hart komen, Carrie & Lowell zal wel nog even mijn trouwe metgezel blijven de komende weken.

'Fourth of July' is zo kil en droevig, maar de troostende woorden van Sufjan en de indringende piano maken het tegelijkertijd behaaglijk warm. Heel bijzonder nummer!

Jongens, relax.. relax.. Ik zit nog maar bij Illinoise

Nog zoveel te ontdekken !

Wat een prachtig en intens album. Ik zou het wel Seven Swans 2.0 willen noemen maar dan doe ik dit album te kort. Maar het heeft er veel van weg, net zo dromerig, melancholisch en bloedmooi.

Eerst vond ik het ietwat jammer toen ik hoorde dat dit een 'stripped down' album zou worden. Want de energie, creativiteit en het experimentele van Illionois en vooral Age of Adz kon ik zeer waarderen. Anderzijds is Seven Swans één van mijn favoriete albums ever. Maar ik ben geenszins teleurgesteld.
Het is mooi om te zien dat Sufjan zowel het drukke, experimentele als het intieme zo goed beheerst.

Favorieten zijn All of me wants all of you, Death with Dignity, John my Beloved. De grootste uitschieter is echter Fourth of July. Wat een bloedmooi en intens nummer is dat, heerlijk.

Je moet het Pitchfork-interview al gelezen hebben waarin hij vertelt over zijn motivatie voor het schrijven van dit album, wil je enige verbanden in dit album kunnen leggen.
Mooie zinnen zitten er zeker in, maar die worden steevast in hetzelfde couplet al afgewisseld met zinsneden die absoluut geen hout snijden tenzij je een Masters degree hebt in Joodse theologie, zo erg strooit de heer Stevens met namen die voor de meeste mensen geen enkele betekenis hebben. Bob Dylan had hier ook een handje van, maar Sufjan brengt het hier naar een nieuw niveau.

Vanuit post-modernistisch oogpunt zal het allemaal goed te onderbouwen zijn: "de vervreemding van Sufjan en zijn moeder brengt hij hier in de vorm over door het luisterend publiek te vervreemden door de vele verwijzingen naar figuren die allemaal model staan voor ener of gener. Het emotieloos zingen van de met hartstocht gevulde teksten symboliseert het gebrek aan een emotionele band met zijn moeder". Tja, aan mij is het helaas niet besteed.

Teksten stellen toch bijna nooit wat voor in de popmuziek,RoyDeSmet, dus dat hoeft nog geen probleem te zijn . Maar wat vind je van de muziek?! Heb het album overigens, in tegenstelling tot de pindakazers hier, nog niet gehoord.

Huh? De teksten in dit album zijn over het algemeen toch vrij makkelijk te volgen? De thematiek op het album is vrij duidelijk, namelijk de dood van Sufjans moeder (de Carrie uit de titel) en zijn complexe relatie met haar. Af en toe sluipt er wel eens wat Christelijke symboliek in (zoals steeds bij Sufjan) of de obligate natuur-metafoor (zoals bij elke singer-songwriter die ooit bestaan heeft) maar zelfs wanneer de precieze betekenis daarvan jou ontgaat zoals in pakweg de eerste vers van The Only Thing zou kunnen gebeuren dan nog moet je toch heus geen diploma's theologie hebben om door te hebben dat dat nummer gaat over het rouwen na de dood van zijn moeder. Sufjan is in ieder geval nog nooit zo toegankelijk, direct en persoonlijk geweest als op b.v. Should Have Known Better, Eugene en 4th of July hier. Dat interview op Pitchfork eens lezen volstaat om te weten waar hij het meestal over heeft.

Dit is dan ook geen popmuziek. En zelfs dan nog is er niks zo storend als generieke teksten die inderhaast neergepend zijn 5 minuten voor het betreden van de opnamestudio. Gelukkig zijn de teksten van dit album allesbehalve generiek en net een sterk punt dat (mijns inziens terecht) zowat overal geprezen wordt.

Het woord 'popmuziek' kan ook worden gebruikt om bepaalde muziek te onderscheiden van klassiek of jazz.

Dat vind ik toch vrij beperkend, temeer omdat deze discussie indachtig in pure "pop" de teksten er inderdaad al wat sneller helemaal niet toe doen.
Maar goed, dat is feitelijk een discussie naast de kwestie die weinig met dit album te maken heeft.

Ik studeer Engels en bespreek in mijn opleiding op dit moment zowel 'historische' poëzie als post-moderne literatuur. Ik heb een Cambridge certificaat dat verklaart dat mijn niveau Engels 'extremely high', ofwel 'proficient', is. Als ik dan zelfs bij benadering niet begrijp what he's on about, mis je als songwriter in mijn optiek je doel. Dat betekent niet dat ik alle metaforen wil begrijpen - vaak zijn die heel persoonlijk en heb je intensieve kennis nodig van de schrijver zijn directe persoonlijke leven, wil je ze begrijpen - maar als je in elk nummer aan zes al dan niet mythische of theologische personen refereert, neem ik aan dat je dat bewust doet en dat het belangrijk is.
Ik wil dan niet een globaal beeld krijgen van "Oh, dit nummer gaat erover dat zijn moeder dood is. Hé, dit nummer ook. Oh, kijk, nog een nummer over dat zijn moeder dood is. Gaat dit nummer nu - ohnee, het gaat over zijn moeder die dood is". Ik wil dan in meer detail snappen waarom hij het nodig vond dit onderwerp in elf nummers te behandelen in plaats van één. Wat mij betreft slaagt hij er niet voldoende in dit goed over te laten komen door de teksten die hij kiest te gebruiken.

Leuk dat je Engels studeert, veel succes met die studies. Maar autoriteitsargumenten zijn beperkt in waarde.

Het globale beeld van deze plaat gaat sowieso over de dood van Sufjans vervreemde moeder en zijn relatie tot haar, denk niet dat daar veel misverstanden over kunnen bestaan. Het enige wat je Sufjan op dat vlak kan verwijten is dat mensen die er niet eens een interview over gelezen hebben zoals dat op Pitchfork dat jij hierboven linkte het centrale punt zouden kunnen missen. Maar uiteindelijk zitten we op dit moment allemaal te luisteren naar een gedownloade versie en wordt dat misschien in het begeleidende boekje duidelijk gemaakt.

Ik heb eens alle lyrics erbij genomen (zie http://static.stereogum.com/uploads/2015/02/sufjanlyrics-1.jpg & http://static.stereogum.com/uploads/2015/02/sufjanlyrics-2.jpg voor een handig overzicht) en ik lees en hoor echt niet die volstrekt onbegrijpelijke 100en obscure theologische verwijzingen die jij hier blijkbaar waarneemt. Integendeel, in de meeste nummers gaan de mogelijke Bijbelse verwijzingen niet veel verder dan vrij universele symbolen als kruisen of demonen (Seven Swans ging hier veel verder in). De meer obscure verwijzingen zitten hem eerder in plaatsen of gebeurtenissen in de Amerikaanse geschiedenis ("Spencers Butte", "Tillamook Burn") maar dat is vrij standaard bij Sufjan Stevens en iets dat je op dit punt nu eenmaal kan verwachten, de brave man heeft immers 2 concept-platen over Amerikaanse staten in zijn repertoire. Hij heeft ook wel eens de neiging om er Griekse mythologie bij te sleuren maar ook dat zijn nu niet meteen de obscuurste verwijzingen.



Los van het feit dat ik dit een beetje een foute opmerking vind (en je daarover trouwens ook meer kan lezen in dat Pitchfork-interview) vind ik dat hij toch voldoende variatie brengt binnen het thema: Death With Dignity gaat over vergiffenis op haar sterfbed, Should Have Known Better handelt rond spijt over gemiste toenadering, The Only Thing gaat over de rouwperiode na haar dood, Eugene haalt jeugdherinneringen op, 4th of July over het eigenlijke overlijden, No Shade in the Shadow of the Cross gaat dan weer over hoe Sufjan zichzelf dreigde te verliezen in de nasleep etc. Ik waan me hier geen expert maar zelfs met gewoon eens de teksten snel door te nemen lijkt elk nummer mij toch voldoende apart te staan en zijn bestaansrecht te hebben.

Ik vind de teksten ook niet altijd moeilijk te doorgronden, al is het titelnummer best abstract. Verder is dit wel ook interessant: sommigen zijn de mening toegedaan dat dit eigenlijk zijn derde plaat over een staat is, na Michigan en Illinois nl. Oregon: Carrie & Lowell Is Sufjan Stevens' Oregon Album | Blogtown, PDX | Portland Mercury - portlandmercury.com. Ze hebben wel een punt want er zijn zeer veel verwijzingen naar de staat, en het is waar hij zijn zomers met zijn moeder en Lowell doorbracht.

Ik had er inderdaad mijn twijfels bij of die opmerking niet erg arrogant over zou komen. Het was niet mijn bedoeling om te zeggen "Ik studeer Engels dus ik heb gelijk" maar ik droeg het aan om te vertellen dat ik met mijn achtergrond moeite heb deze teksten op een dieper niveau te duiden.
Ik meen te herkennen wat hij probeert over te brengen in dit album, maar het lukt mij niet dit album zelf te 'lezen', en voor mij 'werkt' dit album daarom niet.

Toch is het startpunt niet de staat, maar zijn eigen leven. Bij de andere albums was dat mi andersom.

Jaja, dat is natuurlijk correct. het is gewoon mooi hoe hij zijn omgeving in die zomers met talloze verwijzingen kracht bijzet. Het maakt de gevoelens die hij ervaarde tastbaarder.

Wat een parel van een plaat is dit. No Shade in the Shadow of the Cross is echt wonderschoon.

Er staan mooie stukjes muziek op deze plaat, maar de liedjes als geheel vind ik wederom bij Sufjan Stevens wat aan de saaie kant. Hij en ik, het is geen goed huwelijk.

Ik nomineer Fourth of July alvast voor nummer van het jaar. Wat een ijzingwekkend goed nummer. Grijpt je echt bij je strot.

Verder kan ik zeggen dat dit een erg consistent album is waar geen "minder" goed nummer op staat. Andere prijsnummers zijn The Only Thing, Should've Known Better en No Shade in the Shadow of the Cross.

Zijn beste werk sinds Illinoise. Blij dat 'ie na het mindere Age of Adz zich weer heeft gestort op intieme folk. De beste man is weer terug, en hoe!

Vijf jaar terug gooide Sufjan Stevens het over een geheel andere boeg. Met het gewaagde The Age Of Adz werd de banjo aan de treurwilgen gehangen en introduceerde Stevens op eigenzinnige wijze het elektronische experiment. De meningen zullen minder verdeeld zijn over Carrie & Lowell, zijn eerste folkplaat in pak hem beet tien jaar. Een plaat die vrijwel geheel opgedragen is aan zijn onlangs overleden moeder Carrie. Dat resulteert in tien nieuwe back-to-basics liedjes waarin Stevens deze keer eens niet zingt over Amerikaanse staten, seriemoordenaars of zombies. Stevens blijft deze keer behoorlijk dicht bij zichzelf met soms behoorlijk donkere teksten en met hier en daar typerende religieuze verwijzingen. Een tikkeltje donker zijn zijn liedjes misschien ook wel geworden, hoewel het emotioneel beladen geheel toch vooral luchtig, troostrijk en helend klinkt. De nieuwe liedjes klinken nog het meest in de geest van 'Heirloom' en 'Enchanting Ghost' van de All Delighted People EP uit 2010, hoewel de sfeer van klassieke cultalbums als Seven Swans of Illinoise soms ook om de hoek komt kijken. Dat levert tien luisterliedjes op, met onder de oppervlakte een rijkdom aan fraaie details en op maat gemaakte koortjes. 'Drawn To The Blood' en 'Fourth Of July' zijn daar goede voorbeelden van, met hier en daar een vlaagje subtiele en sfeervolle elektronica die de liedjes goed doen. Dat Stevens stiekem niet meer dan een akoestische gitaar nodig heeft om een schitterend liedje te schrijven bewijst hij in het getokkelde 'Eugene' of het huiveringwekkend mooie 'No Shade In The Shadow Of The Cross'. Ook de wat langere nummers als 'John My Beloved' en 'Should Have Known Better' weten eindeloos te intrigeren. Stiekem is er geen zwakke broeder te vinden. Zoals vaker bij werk van Stevens is het moeilijk om precies de vinger op de schoonheid te leggen, maar ook zo'n vijftien jaar na het debuut is er geen artiest in de buurt komt van het volstrekt unieke geluid van Stevens. Kippenvel van begin tot eind.

Van: Daans Muziek Blog