Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015)

Should have known better.......wat een prachtsong. Hypnotiserend.

Ga deze eens helemaal luisteren.

vooral Dawn of the blood, 4th of july en John my beloved zijn zo zo prachtig

Ik hoorde vannacht No Shade in the Shadow of the Cross op 3FM. Wat een mooi liedje is dat toch. Ik kan niet wachten tot deze vrijdag bij mij op de deurmat valt.

Dit is zo adembenemend mooi. Zelden heb ik muziek gehoord die zo perfect past bij het thema van de nummers en cd. Zowel zijn fluisterende stem, de teksten, de instrumentatie en de geluidseffecten zitten zo perfect goed dat het haast onmogelijk is om niet telkens opnieuw tot tranen toe ontroerd te zijn...

Zucht, dit is gewoon te mooi

Het is Sufjan gelukt. Hij heeft echt een prachtplaat gemaakt met Carrie & Lowell die mij compleet overtuigt. Alles klopt gewoon: van de gevoelige tokkels, naar de fluisterende vocalen en persoonlijke teksten en de prachtige lagen van effecten die Stevens over zijn kleine liedjes legt. Hier geniet ik echt van en hier gaat een hoge beoordeling uitrollen. Echt een verrassing voor mij.

Met eerder werk van Sufjan Stevens was ik nog niet bekend maar deze plaat blijkt een prima binnenkomer. Waar vele singer-songwriters in het huidige muzieklandschap klinken als jankerdjes die uit zijn op effectbejag, is Sufjan Stevens emotioneel zonder al te zwaar op de maag te liggen. Carrie & Lowell staat vol met kleine ingetogen liedjes die drijven op fijne melodieën en zanglijnen. Het is een prachtig geheel geworden en de plaat biedt zijn luisterduur lang rustgevende melancholiek op een hoog niveau.

Moet eerlijk bekennen dat ik na een stuk of 10 luisterbeurten sommige nummers wat beu begin te raken. Eerste keer was ik overdonderd, maar dat gevoel ebt nu wat weg.

Mijn eerste indruk is dat dit een rustige, melancholische plaat is die fijn wegluistert. Ik vind de ambientachtige synthpartijen goed passen bij de folky, akoestische gitaarpartijen.

Het is dan ook geen plaat die grijs moet draaien, maar moet sparen voor de juiste momenten.

Erg veelzijdig en afwisselend is het inderdaad niet. Maar de emoties die de kaalheid van deze plaat teweegbrengt staan hier ver boven

10 jaar na Illinois weer een voltreffer. Ik ben weer fan.

Sufjan Stevens zijn muziek-carriere is een muzikale achtbaan. Van avant-gardistisch experiment, naar intieme minimalistische folk-muziek tot aan uitbundig georchestreerde folk-rock, elke keer vindt hij zichzelf opnieuw uit. Door het overlijden van zijn moeder Carrie zit hij momenteel even niet in een achtbaan-looping, en zoekt hij het ingetogen folk-experiment weer op Carrie & Lowell.

Carrie & Lowell is een bijzonder duistere maar tevens hoopgevende plaat, waarbij Stevens' niks teveel doet, in de stijl van de akoestische nummers van de vorige plaat + EP als Futile Devices en Heirloom. Alle nummers worden gedragen door rustgevend gitaargetokkel en Stevens' zijn fluisterende en religieus aandoende stem. En ondanks dat Stevens zo'n soort plaat eerder heeft gemaakt met Seven Swans, of met Michigan, klinkt hij hier door subtiele details en zorgvuldig gekozen instrumentatie toch weer uniek en nieuw. Op het hypnotiserende All Of Me Wants You, of het korte meesterwerkje No Shade In The Shadow of the Cross of in de instrumentale, soms zelfs elektronische, stukken tussen de nummers door, overal weet Stevens een hemelse sfeer te creëren. Nergens ontspoort de plaat, en bij vlagen kan je het misschien wat saai gaan vinden, zeker na die krachtuitspattingen als Age of Adz en de EP All Delighted People. Maar Stevens zou Stevens niet zijn, als hij ook van deze plaat weer een perfecte parel heeft gemaakt waar alles aan klopt, en waar zelfs de meest kritische fan op een gegeven moment weer verliefd op wordt. En als we dan die fans toch nog moeten overtuigen: luister de hoogtepunten van de plaat dan keer op keer opnieuw: het met een hele subtiele electro-beat ingekleurde Should Have Known Better bijvoorbeeld, dat elke luisterbeurt meer ontroert. Of het uitwaaierende Blue Bucket Of Gold, waarmee Stevens het album op een bijna positieve, troostende manier afsluit, en waarna je direct het eerste nummer van de plaat weer opzet.

We kennen Sufjan Stevens ondertussen erg goed. Elke plaat die hij maakt is anders en uniek in zijn genre, en elke plaat die hij maakt openbaart zich pas na vele luisterbeurten. Ook met Carrie & Lowell is dit het geval, maar al snel was duidelijk dat ook deze plaat weer bol staat van perfecte melancholiek. Een nieuw meesterwerkje in het oeuvre van een van de meest bijzondere artiesten van de afgelopen tijd.

Pat-sounds: Album Sufjan Stevens - Carrie & Lowell (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

De singer-songwriter en multi-instrumentalist Sufjan Stevens kennen we van zijn succesvolle soloplaten Illinois en Seven Swans. Inmiddels is hij afgestapt van het idee om alle Amerikaanse staten van een album te voorzien. Vijf jaar na het elektronisch getinte album The Age of Adz stapt hij met Carrie & Lowell weer terug naar zijn succesvolle indie folk muziek. Geïnspireerd door de dood van zijn moeder Carrie keert hij terug naar zijn jeugd, waar ook stiefvader Lowell onderdeel van uitmaakte.

Met opener Death with Dignity pakt Stevens gelijk naar zijn rustgevende muziek. Terwijl het water voortkabbelt trekken schaduwen aan ons voorbij. De zon breekt door op de klanken van een tokkelende gitaar. Op Should Have Known Better vervolgen we Stevens zijn weg door de jeugdjaren. Achtergelaten in de videotheek en zoekend naar zijn vrijheid. Het verleden kan niet veranderd worden en wat de toekomst ook brengen mogen blijf sterk in je schoenen staan. De verlichtende klanken maken het geheel nog zoeter. All of Me Wants All of You zet het verleden opnieuw in de aandacht. Zijn gelovige inslagen worden in de afsluitende kerkklanken naar voren gehaald. Drawn to the Blood opent sneller dan voorheen en blijkt met zijn volumewisselingen een boeiend geheel. Terwijl de wekker ons wakker schudt kijkt Stevens terug op het verlies van zijn moeder. Waarvoor moest dit hem overkomen? vragen we ons af terwijl de indringende klanken steeds meer aanzwellen.

I’m drawn to the blood
the flight of a one winged dove
how, how did this happen
how, how did this happen

De zoete klanken vervolgen zijn weg in het nummer Eugene. Een klein intiem nummer waarop hij verschillende jeugdige gebeurtenissen beschrijft. De warmte van zijn moeder bleek altijd dichtbij terwijl Sufjan het heilige water over zijn hoofdje voelde lopen. De gure tonen vormen met de warme keyboardklanken het begin van het prachtige Fourth of July. Het emotionele nummer is schitterend in al zijn vormen. Met zijn poëtische teksten beschrijft hij gedetailleerd de dood van zijn moeder. De hoge stem van Sufjan sleept je mee in een wereld waar de zon maar niet weet door te breken. De gevreesde dood komen we allemaal tegen en afscheid nemen is dan al te laat. The Only Thing pakt de muzikale draad van voorheen weer op. De teksten worden gestructureerder terwijl het muzikaal gezien een herhalende opdracht lijkt te woorden. De kracht van Sufjan blijkt meer dan eens in het tekstuele gedeelte te liggen. De klanken van de banjo vermengen zich halverwege met de grauwe gitaarklanken.

I want to save you from your sorrow
the only reason why I continue at all
faith in reason, I wasted my life playing dumb
signs and wonders, sea lion caves in the dark
blind faith, god’s grace, nothing else left to impart

In het titelnummer Carrie & Lowell zien we zijn ouders voorbij komen, terwijl de muzikale klanken steeds zonniger worden. De banjo die vermengt wordt met enige elektronische klanken brengt de nodige muzikale afwisseling voort. De simpele muzikale inslag op John My Beloved laat je de focus op de bezongen teksten van Sufjan houden. Een tekstueel sterk nummer dat je dieper in de emoties sleurt van vriendschap en verloren helden. Op het korte No Shade in the Shadow of the Cross zakt Stevens steeds verder weg in emoties die hem de depressiviteit in sleuren. Afsluiter Blue Bucket of Gold bouwt zich opnieuw op met de klanken van het keyboard. Een passende afsluiter die in al zijn eenvoud toch stevig weet binnen te dringen.

Sufjan is terug met de muzikale stijl waarmee hij op zijn sterkst is, ingetogen liedjes die boordevol emotionele uitingen staan. Qua muzikale omlijsting is het draadje soms iets te dun, maar hij weet de focus goed op zijn teksten te houden. De zonnige klanken krijgen moeilijk de overhand in de terugkijk op zijn verleden en het verlies van zijn moeder. De zoete stem van Stevens kom daarbij af en toe te overvloedig naar voren. Ondanks dat Sufjan het rechte pad weer heeft gevonden is hij niet in staat zijn muzikale hoogtepunten uit het verleden te overtreffen.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Hoe krijgt ie het toch weer voor elkaar.

Door op dit album nu weer eens te kiezen voor eenvoud en verstilling, passend bij de thematiek. Als een mooi bescheiden folky requiem, zo komt het bij mij binnen.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen..... wat een prachtplaat !
Ik heb de naam Sufjan Stevens regelmatig voorbij zien komen en wekte mijn nieuwsgierigheid.
Ik werd gelijk verliefd op Should Have Known Better, dat ik ergens op Sp.Fly tegenkwam.
Hypnotiserend, prachtige tekst en de fluisterstem van Sufjan is prachtig. Doet mij in de verte denken aan Collin Blunstone en ook wel aan Nick Drake.
Dit album- een beladen ode aan zijn recent overleden moeder en herinneringen aan zijn jeugd, is echt geweldig ingekleurt.
Het is niet vernieuwend of echt uniek in stijl, maar wel heel tijdloos en vooral heel mooi.
Veel meer dan een acoustische gitaar en wat sfeertapijtjes is er niet op te merken.
Hoeft ook niet, want (nogmaals) de stem en de lyrics houden je wel bij de les.
Rustiek, beheerst, als een stromend beekje in een bos. Dromerig, fragiel en emotioneel.
Hoogtepuntjes zijn er legio, al zijn Fourth Of July en het al eerder genoemde Should Have Known Better, de beste songs.
Een folk/ singer/songwriter die op een smaakvolle manier zijn emotie's uit. Het pakt prachtig uit.
Nogmaals niet iets wat we al niet konden, maar een contuniteit van een genre die deze man heel goed ligt en er meer dan prima mee uit de voeten kan.

Nu al 1 van de mooiste albums van het nog prille 2015. Ga zeker meer van Sufjan Stevens beluisteren.

Eindelijk weer eens een normaal en mooie plaat , ik hou toch meer van zijn liedjes dan van zijn experimentele driften , daar is julian cope daa r dan weer beter in ...

Seven Swans (2004) is vergelijkbaar ingetogen en bijna net zo mooi.

Ga ik mee pakken kist. Dank hiervoor. Over Illionis lees ik ook louter positieve dingen trouwens.

En vergeet niet Silver & Gold

Kerstmis het hele jaar door ! Maar dan op z'n Sufjans !!

Ben niet zo'n fan van kerst meneer.

Daarom juist !

Carrie & Lowell nog steeds niet echt beluisterd. Nog volop in Illinoise en Silver & Gold bezig. Ook waag ik me aan de meer experimentele albums. Kan ik toch ook waarderen.

Dit album heeft meer de verstilling. En het is bijzonder om de veelzijdigheid van deze man te verkennen. Dit album zal zijn luistermomenten op een ander moment krijgen.

Zeer de moeite waard deze.

Afijn..... dat wist je al van mij.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sufjan Stevens - Carrie & Lowell - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De in Detroit, Michigan, geboren muzikant Sufjan Stevens debuteerde aan het begin van het huidige millennium, maar trok met zijn eerste twee platen helaas nauwelijks aandacht.

Dat deed hij wel met het in 2003 verschenen Greetings From Michigan: The Great Lake State. Enerzijds omdat het een geweldige plaat was, maar anderzijds ook vanwege het bijzonder ambitieuze plan dat aan de plaat was verbonden.

Sufjan Stevens kondigde na zijn eerbetoon aan zijn thuisstaat Michigan immers aan om ook de resterende 49 staten van de VS te voorzien van een muzikaal eerbetoon. Het deed de rekenaars onder ons direct fronsen, maar het idee was natuurlijk mooi, zeker met platen van het kaliber van het eerste deel.

Toen Sufjan Stevens een jaar later opdook met het niet aan een staat gerelateerde en wederom bijzonder mooie Seven Swans leek het ambitieuze plan al weer van tafel, maar weer een jaar later verscheen dan toch Illinoise, een eerbetoon aan de staat Illionois. Op de resterende 48 delen wachten we nog steeds, want Sufjan Stevens kreeg een nieuwe hobby; het maken van kerstplaten. De afgelopen jaren werd buiten deze kerstplaten niet al teveel vernomen van Sufjan Stevens, maar eindelijk is de een decennium geleden zo bejubelde muzikant terug met een nieuwe plaat.

Ook Carrie & Lowell is overigens een eerbetoon. Dit keer niet aan een Amerikaanse staat of aan een feestdag in december, maar aan zijn moeder en stiefvader die de afgelopen jaren allebei zijn overleden. Nu had Sufjan Stevens geen geweldige band met zijn moeder, maar desondanks heeft hij een opvallend stemmige of zelfs trieste plaat gemaakt. Gelukkig is het ook een hele goede plaat geworden.

Sufjan Stevens was in het verleden niet bang voor groots aangeklede platen, maar op Carrie & Lowell houdt hij zijn songs opvallend klein. Veel meer dan gitaar, banjo en zorgvuldige aangebrachte synthesizer partijen krijgen we niet en hierbovenop klinken de eveneens ingetogen vocalen van Sufjan Stevens.

Het is een op het eerste gehoor uiterst sober geluid, maar het is wel een geluid dat zorgvuldig in elkaar is geknutseld. Carrie & Lowell bestaat uit meerdere lagen instrumenten en meerdere lagen vocalen en klinkt hierdoor zeker niet zo kaal als je op het eerste gehoor zult vermoeden.

Stemmige klanken domineren op een plaat vol weemoed. Sufjan Stevens kijkt op Carrie & Lowell terug op zijn jeugd en de relatie die hij had met zijn moeder en zijn stiefvader (wiens huwelijk met de moeder van Sufjan Stevens overigens niet lang stand hield). Het levert een sombere en vaak zelfs zwaar melancholische plaat op, maar Carrie & Lowell is ook een plaat van een enorme schoonheid.

Bij Sufjan Stevens denk ik aan overdaad en aan minder geslaagde experimenten, maar beiden ontbreken volledig op zijn nieuwe plaat. Carrie & Lowell staat vol met buitengewoon smaakvol geïnstrumenteerde en opvallend intiem vertolkte songs en ze zijn allemaal raak. Het zijn songs vol opvallende verhalen; soms emotioneel, soms ook wat bitter, soms vol humor, maar altijd met vlijmscherpe observaties, wat de songs nog een extra dimensie geeft.

In muzikaal opzicht sluit Carrie & Lowell redelijk goed aan op het eerder genoemde Seven Swans, maar er zijn ook volop raakvlakken met de ingetogen muziek van Nick Drake of met de songs vol demonen van Elliott Smith.

Carrie & Lowell maakt onmiddellijk indruk, maar het is ook een plaat die pas echt goed tot zijn recht komt wanneer je hem veel vaker hebt gehoord. Dan immers hoor je de diepte in de instrumentatie en de emotie waarmee Sufjan Stevens vertelt over zijn niet altijd even gelukkige jeugd.

Sufjan Stevens heeft misschien niet heel veel goede herinneringen aan zijn moeder, maar haar dood heeft hem geïnspireerd tot het maken van een werkelijk wonderschone plaat, die absoluut behoort tot het mooiste en indrukwekkende dat 2015 ons tot dusver heeft gebracht. Erwin Zijleman

Inderdaad, bovendien zwaar verslavend!

inderdaad, ik kan haast niets anders meer op zetten.

Deze recensie verwoordt mooi wat jij zegt, en wat ik ook ervaar: "(...) en ook nu lijkt het tijd om even terug te plooien. Even geen nieuwe platen meer. Even alleen maar stilte, af en toe onze tienerdochter die iets van Agnes Obel uitprobeert op de piano, en deze ‘Carrie & Lowell’." Sufjan Stevens - Carrie & Lowell - Humo: The Wild Site

Apart stukje bij De Correspondent: Deze onbedoelde Passie doet je die van Bach bijna vergeten - decorrespondent.nl

Illinois kreeg ik al cadeau van MuMe via Alt-J nota bene, automagisch krijg je deze parel dan ook op je netvlies, oorvlies beter gezegd.

Nog ingetogener dan het soms bombastisch aanzwellende Illinois, op de grens van zoetsappig, maar er net niet overheen. Sterke, zeer persoonlijke teksten, wegzweven.......

Wordt steeds beter naarmate je 'm vaker hoort.
Sufjan neemt je mee in een boeiend thema die je echt bij de lurven pakt.
De muzikale verpakking mag sumier zijn, maar hoe veel heb je nodig om een beladen plaat te maken ?

Zoals zo vaak is hier less is more, bikkel2