Snow Patrol - Final Straw (2003)

Final Straw

Nav Eyes Open gekocht.
Final Straw heeft een hele andere iets donkerdere stijl dan de opvolger. Dit album heeft eigelijk geen extreme uitschieters op Run en Chocolate na. Twee van de beste nummers van Snow Patrol wat mij betreft.
Tussen die twee nummers zitten lekkere rock-nummers met af en toe wat rustige plekjes.
Het album begint lekker met How To Be Dead en Wow. Goed gekozen openers met mooie (soms een beetje aparte) stem gezongen. Gevolgd door dat lekkere meeslepende Whatever's Left. Hierna wordt je als het ware door de CD heen getrokken en moet je hem helemaal afluisteren. Aan het eind vind je dan nog de minpunten. Hier laat de plaat het een beetje liggen.

Met Eyes Open hebben ze een hele waardige opvolger gemaakt. De meeste nummers van dit album halen het niet bij de "gewoon goede" nummers van dat album.
Toch kan je Run en Chocolate bij Snow Patrol-klassiekers rekenen.

Ik houd het bij mijn 4*

Hier kan ik mij wel in vinden. Drie uitzonderingen : "Somewhere A Clock Is Ticking","Grazed Knees" en "How To Be Dead". 't Lijkt me een bandje voor een goede compilatie-CD over een paar jaar als dit zo door gaat, als de nummers dan maar overeenkomen met mijn keuze. Zo'n nummer als "Run" begint veelbelovend, maar verzandt dan toch weer in eindeloos hetzelfde voortkabbelende gedoe zonder enige variatie. "Chocolate" is misschien in opzet een aardig nummer, maar het wordt bijna volledig verknald door de monotoonheid van de begeleidende gitaar en ritmesectie. 2*

Hier staan ook alweer een paar van die rare vrij ongefundeerde afbraakcommentaren, volgens mij terug te voeren op de populariteit van sommige nummers van Snow Patrol op de radio. Zelf luister ik weinig naar de radio en was aangenaam verrast toen ik dit Final Straw weer eens opzette. Van de laatste vier albums van Snow Patrol is dit het album waar vooral rock op staat en minder pop / poprock. Ook is de sfeer op het album een stuk donkerder, wat er ook weer voor zorgt dat het een mooi geheel is. En niet onbelangrijk natuurlijk: er staan veel (echt) goede nummers op.

Over donker gesproken, wat te denken van een opener met de titel 'How To Be Dead'? Wow, wat daarop volgt, vind ik echt een geweldig rocknummer. Eigenlijk gaat dat maar door tot het prachtige Run. Wat een fraai nummer is dat toch zeg! Daarna wisselt de kwaliteit wat, maar uiteindelijk heb je het hier over een sterk donker rockalbum van Snow Patrol. Is dit misschien toch hun beste?

Op deze plaat steekt een liedje er met kop en schouders boven uit en dat is "Run". Voor de rest is "Final Straw" van Snow Patrol een aardige pop/rock plaat. Iets minder toegankelijk als opvolger "Eyes Open", maar dat is op zich geen zwaktebod. Het af en toe wat low-fi-achtige karakter geeft "Final Straw" wat extra spanning mee. Maar eigenlijk blijft "Run" me iedere keer weer overtuigen, terwijl de andere nummers eigenlijk het ene oor in gaan en het andere oor weer uit. Geen slechte nummers, maar dat ene pareltje doet de rest verbleken.

Het album begint met een stel elkaar snel opeenvolgende rocksongs : kwalitatief in orde maar het weet me niet te boeien. Spitting Games en Chocolate zijn iets sterkere nummers en blijken op te bouwen naar het absolute hoogtepunt : Run is een weergaloos nummer waarin Gary Lightbody op z´n best te horen is.
Helaas daalt het niveau erna drastisch : Tijdens Way & Means heb ik me zelfs geirriteerd aan de stuitende geluidseffecten ( weet er even geen betere term voor ).
Naar het einde toe werd ik toch nog verrast door het nummer Somewhere a clock is ticking : Een andersklinkend nummer dat er in positieve zin uitspringt. Muzikaal sterk opgebouwd met goede zang.
Conclusie : Een album dat voldoende scoort, maar ook veel mindere songs en zelfs dieptepunten kent. Zeker niet het beste van Snow Patrol, alhoewel het met Run een grote klassieker herbergt. 3,0*

Dit album was alweer een kleine 10 jaar bij mij uit de roulatie, maar wat staan hier toch een paar geweldige nummers op. Voor mij waren toentertijd vooral de bands als the Strokes, Hives, Kooks etc. favoriet, maar daarnaast toch ook met veel plezier naar Coldplay en Snow Patrol geluisterd. Twee bands die in die tijd bijna om-en-om met prachtige nummers uitkwamen die uiteindelijk veel te vaak op de radio te horen waren.

Nu na 10 jaar met veel plezier weer eens het hele album geluisterd. Ik denk dat tussen deze twee bands Snow Patrol toch licht mijn favoriet blijft. Favorieten op dit album; het drieluik Spitting Games, Chocolate en Run.

Heerlijke nostalgie.