Björk - Vulnicura (2015)

op het eerste gehoor wel meer mijn ding dan biophilia.. Maar geen meesterwerk

Misschien wat eentonig zo na de eerste luisterbeurt maar zitten wel paar pareltjes tussen zoals openingsnummer en Black Lake. Benieuwd of plaat genoeg beklijft om vaak te draaien.

Oh, dat is een stropdas.

Dat dus.... de strijkers maken het beter te verteren maar ik mis de emotie toch wel. Nu ben ik sowieso meer fan van de poppy Björk van Debut en Post en dat is dit zeker niet.

Samen met Homogenic het beste Björk album. Geniale producties (Arca) en gemixt door The Haxan Cloak. Glitchy, diepe bass-drums op de achtergrond en ratelende snares, progressieve effecten op Björk's vocalen en prachtige, melodieuze strijkers zijn de drijfveer achter Vulnicura! Tot nu toe nog maar een stuk of 5 keer geluisterd, maar dat aantal zal binnen de maand wel aardig oplopen. Vooral Stonemilker, Black Lake, Family & Atom Dance zijn mijn favoriete nummers, maar ook Lionsong & Mouth Mantra zijn ontzettend leuk.
De muziek klinkt zoals vaak soms weer wat zwaarmoedig, maar tegelijk ook een vrolijk, soms duister sprookje met bovennatuurlijke instrumentatie en prachtige orkestrale melodieën. Het gaat altijd naar de progressieve kant qua elektronica maar Björk behoudt ondertussen ook haar poppy kenmerk.
Vulnicura is een meesterwerk!

Yay yay

Dank u ! Was een verrassing gisteravond. We gaan eens luisteren. Ben zeer benieuwd !

Ja, ik twijfelde ook even. Maar fysiek gezien moet het wel een stropdas zijn. Anders zijn IJslandse vrouwen wel heul bijzonder.. Vulkaantjes hè..

Luister nu naar de eerste noten van het album. Komt relaxed over. 'Black Lake' is bijzonder: kenmerken en patronen van 'Debut' en 'Post'.

Hier maar eens voor gaan zitten van de week.

Ik wacht nog even met een beoordeling totdat ik het album een paar goede luisterbeurten heb kunnen geven, maar wat ik tot nu toe hoorde klinkt erg goed! Het is inderdaad niet zo toegankelijk als Homogenic (en zeker niet als haar eerste twee albums), maar ik hoor toch wel elementen van die albums terug. De strijkers maken het ook allemaal weer wat meeslepender dan de vorige albums. Daarnaast zijn de teksten voor mij ook een groot pluspunt.


Dan heb je het over de emotie in de muziek/strijkers neem ik aan? In de tekst vind ik namelijk bergen emotie terug. Dit "heartbreak album" - zoals ze het zelf noemt - gaat zo te zien grotendeels over haar in 2013 stukgelopen relatie met Matthew Barney, met wie ze een dochter - Ísadóra - heeft.

Het naderende einde in "History of Touches", waarbij ze terugdenkt aan het verleden:


De verwijten in "Black Lake", waarin ook naar voren komt dat ze niets liever wilde dan gewoon een 'family' vormen:


In "Family" wordt de pijn van de verbroken familie nog verder bezongen:

De laatste zinnen van Black Lake vind ik trouwens ook fenomenaal:

I am a glowing shining rocket
Returning home

As I enter the atmosphere
I burn off layer by layer

Uiteraard. Strijkers helpen vaak de emotie te verhogen bij mij en hier gebeurt dat niet echt. In de teksten heb ik me (nog) helemaal niet verdiept. Ben sowieso niet echt een tekstenman.

Uitzondering is openingstrack Stonemilker dat ik echt heel sterk vind en dat wel goed binnenkomt.

Family is mede geproduceerd door The Haxan Cloak.

Niet per sé ..

Wel even inzoomen. Ja daar.

Interview met Pitchfork, waarin ze vooral spreekt over Arca's producties, haar liefdesverdriet en hoe het dit album beïnvloedt heeft.

Mooi interview. Dat liefdesverdriet druipt inderdaad van het album af. Maar vaak ontstaan daaruit de mooiste nummers.

Mooi dat ze zichzelf zo bloot geeft en zo'n persoonlijk album durft af te leveren.

Mijn eerste indruk; een mooi ruimtelijk album van Bjork. Ik vraag me op den duur af of dit album zeikerig en langdradig aan gaat voelen. Bijdrage van Antony Hegarty vind ik niet heel sterk; dat vond ik bij Volta ook al. De stemmen van beiden artiesten mixen voor mijn gevoel niet lekker.

Indrukwekkend, waar ik Biophilia zeker niet slecht vond blijft deze toch iets meer hangen. Het komt wel een beetje moeizaam uit de startblokken, maar zeker vanaf Black Lake zit ik er helemaal in en houdt het me wel in zijn greep tot het einde... Later meer, ga deze veel vaker horen

Eerste indruk is een beetje Björk by the numbers, ik vond de ambitie van het Biophilia project erg indrukwekkend en daar staat Vulnicura een beetje bleek bij.
Wat wel direct opvalt is dat ze opnieuw de werelden van akoestische instrumenten en electronische beats bij elkaar brengt, wat ik een admirabel streven vind. Het brengt een frisse wind bij de oude instrumenten en laat de beats wat organischer/menselijker doen aanvoelen. Wat ik zo fijn vind aan Björk is dat ze niet als een popliedjes schrijver haar songs maakt maar het benaderd zoals een bekwaam componist dat zou doen, alleen is haar uitgangspunt wel om het als een popartiest te brengen. Er hoeft geen kwaliteit van het ambacht verloren te gaan bewijst ze hiermee. Knappe composities met een hedendaags geluid voor een groot publiek. Dat het haar op die manier lukt heb ik veel respect voor.

Inmiddels al wat luisterbeurten achter de rug. Ik vind de teksten (waarvan ik al eerder wat quotete) echt een groot, groot pluspunt aan de hele plaat, zo open en mooi verwoord.

Ook hou ik van haar manier van zingen. Soms heel traag, zorgvuldig de woorden zingen, bijna uitspreken, woordje voor woordje, zoals in Black Lake. En dat accent blijf ik geweldig vinden, vooral die harde ratelende "r", in woorden als 'regret' en 'rare'.

Een aantal nummers moest ik wel een paar keer horen om ze even goed door te laten dringen, maar inmiddels is elk nummer wel op z'n plaats gevallen. Ik zet gelijk in op 4,5*. Ik geniet echt volop van de beats, strings, zware tonen die langskomen en zoals gezegd maken de teksten het echt helemaal af. Daarnaast ook fijn hoe ze de tijd neemt met de nummers, zoals de lange tonen die maar blijven duren in Black Lake, voordat een volgende fase van het nummer begint.

En tja, de hoes. Ik vind het alleen jammer dat ik haar (gezicht) er niet echt in herken. Verder wel weer erg origineel en intrigerend. Die opening op haar borst - of 'stropdas' zoals iemand zei - interpreteer ik als een opening/lege holte in haar borstkas waar haar hart uit(gerukt) is. Maar ik begrijp dat sommigen hier het ook anders interpreteren.

Liefhebbers van Vespertine eat your heart out, want vanaf de eerste track dacht ik meteen aan wat mij betreft haar beste werk is na het sublieme Homogenic. Maar waar Vespertine over de mooie kanten van de liefde gaat, gaat Vulnicura over harteleed. Duister en melancholisch dus in plaats van romantisch en teder, maar wel net zo mystisch, intiem en sterk. Productie van Arca is ook subliem; had ook al één van mijn favoriete electronic releases van het afgelopen jaar.

Aangenaam verrast dus; had dit niet meer verwacht na de wat tegenvallende releases van de laatste jaren. Black Lake en Stonemilker zijn vanaf de eerste luisterbeurt twee van mijn favoriete Björk nummers geworden. Had wel een klein beetje moeite met de tweede helft, wat wel intigreert, maar wat moeilijker te verteren is (vooral dat nummer met Antony Hegarty). Heeft gewoon wat meer luisterbeurten nodig denk ik zo.

Verder interpreteer ik de hoes net zoals Aurum dat doet, al had de vormgever het wel wat subtieler uit kunnen werken. Had beter bij de plaat gepast.

Misschien was ik uiteindelijk toch wel wat te vroeg.. Het is een zeer moeilijk album, maar nu, na een tiental beurten, en de teksten doorgrond te hebben, moet ik toch wel zeggen dat dit een ongelooflijk coherent en eerlijk album is. Wat meer kan je verwachten van je lievelingsartiesten? Black Lake is zo verschroeiend eerlijk, het breekt mijn hart.

4* om te beginnen

Waar is deze plaat te koop? Ik kan m niet vinden.

Via haar site. Word je naar de downloads verwezen.

En via de illegale persen... Internet, Spotlite enzo.

Nog niet via Spotify streaming.

Mouth Mantra

Prachtige tegenhanger van Vespertine. Heel mooi hoe de melodie en de strijkers van het laatste nummer op die plaat, Unison, opgepakt worden in Stonemilker, het eerste nummer op Vulnicura. Van een liefdesverklaring naar een naderende scheiding.
Sinds lange tijd niet zo genoten van een Björk-album!

Ik kan echt niet genoeg krijgen van History of Touches en vervolgens Black Lake. In die nummers zit echt alles.

Inderdaad een geweldig nummer. Halverwege komt het echt goed op stoom. Wordt bij elke luisterbeurt gaver!


Atom Dance vond ik eerst een beetje een vreemde eend. Maar als je eenmaal die groove van dat nummer te pakken hebt (het heeft een beetje bijzondere - 5/8 - maatsoort) dan loopt dat nummer toch vloeiender dan ik in eerste instantie dacht.

Waar ik eerst de tweede helft van het album een stuk 'moeilijker' vond, klinkt alles nu (na vele luisterbeurten) inmiddels even vertrouwd. Ik kan niet wachten op de cd versie!

Als je muziektheorie wilt gebruiken moet je het wel goed doen, het is een 5/4 maatsoort en geen 5/8.