Björk - Vulnicura (2015)

Eh, hoe weet jij dat ze het niet als 5/8 maat op papier hebben gezet? Het verschil tussen 5/4 en 5/8 is moeilijk te horen hoor, hooguit aan de accenten per maat. Een maat met achtste-noten of een maat met kwart-noten kan precies hetzelfde klinken. Vooral als de componist aanvullend nog aangeeft op welke noten het accent moet liggen.

(ik speel al ruim 20 jaar piano en heb beide maatsoorten vaak langs zien komen, mijn ervaring is dat deze in veel gevallen inwisselbaar zijn)

Ik denk overigens niet dat de mensen die bij dit album komen kijken op dit soort geneuzel zitten te wachten. Ik zie er de toegevoegde waarde niet zo van in. Mijn punt was enkel dat je even die aparte maat te pakken moeten hebben, zodat het nummer 'logisch' klinkt.

Als ik het niet zou kunnen weten waarom schrijf jij dan iets op wat je ook niet kunt weten?
Op een partituur zou dit ritme duidelijker te lezen zijn in kwarten dan in achtsten, daarnaast kun je het wel horen want je luistert het nummer niet als 1-e-2-e-3-(e-4-e-5-e) maar 1-2-3-4-5, kwarten dus.
Als er iets gezegd wordt wat ik niet vind kloppen mag ik daar volgens mij gewoon op reageren, zonder dat andere mensen het interessant hoeven te vinden. Maar wie ben ik om tegen iemand in discussie te gaan die 20 jaar piano speelt in 5/8 EN 5/4 (welke stukken speel je trouwens?)

Björk maakt compositorisch gezien interessante stukken, zou leuk zijn als mensen dat opmerken dus wat mij betreft kunnen we het wel over maatsoorten hebben als dat opvalt.

Ik kan het inderdaad ook niet weten. De reden dat ik 5/8 zei is waarschijnlijk omdat ik de dag ervoor een review las waarin men de maatsoort ook als 5/8 aanduidde. Ik heb er verder niet bij stilgestaan of dit wellicht ook 5/4 kon zijn, het enige dat ik ermee wilde aangeven is dat het om een 'bijzondere maat' van 5 tellen gaat.


Uiteraard mag je reageren als iets volgens jou niet klopt. De manier waarop kwam op mij alleen een beetje belerend over.

Verder PM ik je wel over wat ik speel (mocht het je echt interesseren), anders gaan we hier teveel offtopic.

9/8e kan trouwens ook: muziek in 9/8

Ik geniet zeer van dit album, maar ik ga het bewaren voor de zomer. Björk is voor mij een connectie met warme zomers, vliegen naar een mooi Grieks eiland en uitzicht over zee.

Hoe IJslands ze ook is..

Een compleet andere associatie dan ik persoonlijk heb met Björk. Grappig dat dat zo kan verschillen!

Voor winterse associaties heb jij weer Kate Bush als ik me goed herinner, of niet?

Jammer dat ik maar twee favorieten mag selecteren.

Wat heeft 9/8 er nou weer mee te maken? Er zijn zoveel mogelijkheden met maatsoorten maar dat is nu toch niet relevant?

Waar ik je zomer associatie met de eerste twee Björk albums nog kan volgen vind ik dat voor dit album een raadsel, naar mijn mening heeft dit introverte album niets met warmte of griekse eilanden te maken, maar eigenlijk het tegenovergestelde zelfs..

Juist wel toch? En van je 1, 2, 3, 4, 5..... zo moet je em horen. In kwarten dus

Flauw

We zouden het ook nog zo kunnen interpreteren dat zij degene is die zich 'openstelt' (in tegenstelling tot 'hij' die dat niet meer kan), want in Stonemilker zingt ze:

All that matters is...
Who is open-chested
And who has coagulated

En naar die blauw/gele 'aura' die deels om haar heenzit (maar dus niet voor haar borst) wordt misschien wel verwezen in Black Lake:

My shield is gone
My protection is taken

waar is deze plaat al te beluisteren,vinden?

Björk heeft het album officieel uitgebracht op internet, vlak nadat ie gelekt was. De fisieke cd wordt, zoals het oorspronkelijke plan, in maart uitgebracht.
O.a. haar website, itunes en allerlei minder gedoogde plekken is ie te vinden.

Prachtige cd die je niet op 1,2,3 kan doorgronden. Ik blijf het maar luisteren.
Atom Dance is onwerkelijk mooi, bezwerende song die mij ongelooflijk hard naar de keel grijpt.

Met Stonemilker begint het album gelijk goed. Haar typische stem begeleid door mooie strijkers. Met Lionsongt hoor je de echte Bjork sound. Deze ligt niet gemakkelijk in het gehoor en zit vol dissonanten. Hier moet je van houden en tegen kunnen. Ik kan me goed voorstellen dat velen moeite hebben met de muziek van Bjork. History of Touches is alleen stem ondersteund door een niet te beschrijven Keyboard sound om over te gaan in mooie strijkers met het nummer Black Lake wat ruim 10 minuten duurt. Bjork toon aan dat ze nog steeds ingewikkelde (klassiek) composities kan maken. Je moet het album diverse malen beluisteren om ook de tekst van de liedjes tot je te laten komen. Family is een ingewikkeld stuk waar je echt vaker naar moet luisteren om het een plek te geven. Notget is prima maar duurt mijn inziens iets te lang, Atom Dance is een mooi daarop volgend spannend nummer. Mouth Mantra en Quicksand sluiten het album prima af.

Bjork heeft weer een spannend album afgeleverd wat ik de komende tijd nog vaak ga beluisteren.

Lionsong is erg mooi met het steeds herhalende 'maybe he will come out of this'
Gauw meer luisteren, wellicht is er weer een concertje voor mij in het verschiet.

Björk is altijd goed, maar zo goed als hier heeft ze al een tijdje niet meer geklonken. Vulnicura bevindt zich ergens tussen Vespertine en Biophilia. Geen liedjesplaat dus, wat dat ook moge betekenen, maar een uitgesponnen web van sfeerklanken, ritmes, emoties met Björks ijle zang daaroverheen dartelend. Met name de strijkers worden vernuftig ingezet, met een goede mix tussen expressief en percussief spel. Het album is bijzonder consistent en echt één geheel.

Om er eens eentje in te gooien: beter dan Homogenic en Vespertine? Vind ik eigenlijk wel.

Nu nog een tour waarbij Nederland wordt aangedaan.

Lion Song is ondertussen, na Pagan Poetry, mijn lievelingsnummer van Bjork!! Prachtige tekst en opbouw

Die "beat" in Family gaat zo ontzettend diep

Soms heb je dat een album enorm binnenkomt, dat is bij mij gebeurd. Wat een prachtig album.

Je bent er stil van begrijp ik?

Album komt bij mij ook erg binnen trouwens. Zo open en persoonlijk.

Black Lake : ¨wow

Er ging iets mis bij het plaatsen, maar opzich is het op z'n plaats

Ben van 4 naar 5* gegaan; wat een mooie intieme plaat heeft ze hier gemaakt. En Black Lake, wat een donker maar weergaloos mooi nummer. Al dat ge**** over maatsoorten etc. Dat doet er niet toe, wat er toe doet is de muziek. En die is echt wel goed.

Voor mij doet dat er wel toe. Ik vind het, naastdat ik van de muziek zelf geniet, ook interessant hoe de muziek geschreven is.

Zo, wat een mooi organisch klinkend album zeg. Atom Dance is bv. echt geweldig. Ik kan me verder alleen maar aansluiten bij de jubelcommentaren. Het mooiste album van 2015 tot nu toe wat mij betreft.

Ik zit maar te wachten tot dit album uit is, maar blijkbaar was het er eind januari al. Misschien zie ik niet meer goed maar ik heb het nog nergens zien liggen in de winkel.

De CD ligt inderdaad nog niet in de winkels. Vulnicura is zeer vroeg gelekt (in januari) en toen heeft Björk besloten om het album alvast op iTunes te zetten.

Ah oké. Bedankt voor de uitleg Don.

Als u het nog niet in ongeveer ieder artikel over de beste mevrouw had gelezen of anders de tekst van het album nog niet heeft doorgenomen, zal ik het u nog eens meedelen: het is toch echt uit tussen mevrouw Guðmundsdóttir en haar vriend. Een compleet album over zo'n break-up maken is waarschijnlijk één van de gezondere manieren om zoiets te verwerken, denk ik zo, en daarnaast is een nieuw album van deze nogal unieke popartiest altijd wel welkom bij mij. Berichten die Vulnicura vergeleken met Vespertine (wat mij betreft haar beste werk) deden me al helemaal verlangen naar een nieuwe Björk in mijn verzameling, tevens omdat de gedachte erachter best intrigerend is: twaalf jaar na dat van verliefdheid sprankelende album een epiloog waarin de liefde voor die eerst zo passievol bezongen persoon compleet verdwenen is.

Na een paar weken intensief luisteren kan ik concluderen dat deze vergelijking niet alleen in thematisch, maar ook in muzikaal opzicht niet per sé onterecht is. Net zoals op Vespertine staat op Vulnicura het lied meestal namelijk boven het experiment. Dit betekent gelukkig niet dat Björk zich conformeert aan simpele vierakkoordige liedjes, maar wel dat de rare geluidjes en de zanglijnen die de toonsoort verlaten de stemming ondersteunen, in plaats van het doel op zich te zijn. Zo wordt vlak voor de helft van Family het serene klanktapijt waarover Björk haar klaagzang doet plotseling van tafel gegooid en komt er een chagrijnig krakende cellopartij voor in de plaats. Tegelijkertijd wordt ook haar zangpartij plotseling door venijn gegrepen, met als resultaat een mooi tweestrijdige uiting van woede en treurnis - precies zoals ze haar scheiding ervaren heeft, lijkt me zo.

Op de nummers waarin het rafelrandje minder aanwezig is dan op het voorgenoemde liedje, is de gelijkenis met haar beste werk echter het meest te horen. De werkelijk prachtige opener Stonemilker heeft zeker een eigen gezicht dankzij de weldadige strijkerpartijen, die het nummer onderdompelen in een heerlijk warme laag, maar in de sprankelende percussie en de lieflijke melodielijnen valt makkelijk een parallel met het betere werk van Vespertine te trekken. Het meteen daaropvolgende Lion Song wordt naar grote hoogtes getild dankzij het bevreemdende refrein, dat meteen al wat koudere lucht het album in laat stromen. Bovendien laat Björk ook in dit nummer haar ongelooflijke talent voor het logisch aan elkaar plakken van compleet verschillende melodieën horen.

Wanneer het album vordert, klinkt het muzikaal allemaal wat geprikkelder: een vioollijn zoals die in Not Get wil je niet in levende lijve tegenkomen en op Mouth Mantra is het warme bad dat het instrumentarium op de opener nog te bieden had volledig verdwenen. Op zich verpakt Björk haar scheiding muzikaal dus niet met de sprookjesachtige begeleiding die ze op haar eerdere albums vaak had, maar tegelijkertijd lijkt de echte rouw er ook niet te zijn. En daar begin ik een beetje bij mijn pijnpunt van het album te komen: hoewel je wel een ongelooflijk bord voor je kop moet hebben om uit de tekst niet af te kunnen leiden dat deze dame haar scheiding niet zo fijn vindt, is die nogal overduidelijke teneur van haar teksten niet per sé in de muziek te horen. Toegegeven, Black Lake klinkt niet minder dan klaaglijk (het feit dat haar zanglijn erg steunt op een wat zeurderig melodietje helpt daaraan mee), maar de pijn die door zo'n levensgebeurtenis wordt opgewekt is niet te bekennen. Ik hoor eerder een bozige preek dan een echt emotioneel epos, zeg maar.

Erger dan dat wordt het wanneer Björk haar boekje van passief-agressieve beschuldigingen opentrekt ("Did I love you too much?" of "My mouth was sewn up/Banned from making noise/I was not heard" - een beetje zelfreflectie mag ook hoor) of simpelweg te nietszeggend wordt in haar beschrijvingen van de liefde, of het gebrek daaraan ("Love is the ocean we crave" of "For in love we are immortal). Deze twee misstappen, plus het feit dat er in haar teksten wél een overdaad aan "feelings" en "pain" is, zorgen er ook voor dat Vulnicura soms niet per sé een uiting van verdriet, maar eerder een uiting van beschuldigend gezeur lijkt, wat inleven in de muziek dan nog weer wat moeilijker maakt.

Wat blijft over? Negen nummers die een meer dan interessante muzikale opbouw hebben en nergens irriteren, op die afgrijselijke bijdrage van Hegarty in Atom Dance na - wat krijg ik toch rillingen van die stem. Soms klinkt het geheel zelfs erg goed, zoals ten slotte ook op de afsluiter Quicksand, dat zijn gebrek aan strijkers ruimschoots compenseert met de bevrijdende synths. Met Vulnicura zal Björk me dan dus niet overtuigd hebben van haar leed, met melodieën en structuren zo intelligent als deze weet ze me in ieder geval meer dan genoeg te vermaken.