Balthazar - Thin Walls (2015)

Ja dat was me even ontgaan, dat (ook weer zeer sterke) nummer staat dus voorlopig nog niet op een studio-album. Zal voor de best-off zijn na het volgende album of zo.

Het fijne Then What was al een tijdje uit, en het vorige week uitgekomen Bunker beloofde ook al veel goeds. Balthazar bouwt verder op de uitgebalanceerde sound van Rats en levert gewoon weer 10 pareltjes af. Vaak hebben ze niet meer dan een soepel basslijntje en een mompelende zanglijn nodig om mij te overtuigen. Maar het knapste blijft hoe ze de stille noten tussen de instrumenten steeds optimaal weten te benutten. Nooit een dissonante klank, nooit een overcompenserende gitaar solo, alles lijkt in perfecte harmonie met elkaar. Als je goed luistert hoor je hoe simpel de songs in elkaar zitten, maar toch enorm effectief zijn. Typisch Balathzar vind ik dat. Erg knap. Voorlopige favorieten: Bunker, Dirty Love, Last Call.

Op de deluxe edition staat er een live versie van Liepzig op in de AB.

Typisch van die lamme zever die alleen uit België kan komen. Iemand moet ze daar eens gaan uitleggen dat op Deus lijken geen compliment is.

Intelligent input darling.
Mij lijkt dat tot op zekere hoogte op Deus lijken wel een compliment is. Ga maar zoeken naar Belgische (of Nederlandse) bands die zulk kwaliteitsvolle en invloedrijke albums hebben uitgebracht als de eerste 3 van Deus.
En verder vind ik Balthazar to-taal niet op Deus lijken. Ok er wordt ook op de gitaar en drum gespeeld, net zoals bij 1 miljard andere bands op deze aarde. Kan je dit misschien toelichten??

De softpopballads, het viooltje dat altijd klaar staat, het gedweep met blues: het zit er allemaal in. Je herkent Belgische (Vlaamse?) muziek van een kilometer.
Je kwalificatie van het oeuvre van Deus deel ik overigens niet.

1000x liever de lamme zever van Vlaanderen dan de dikke stront die we hier in Holland over ons uitgestort krijgen in wannabe-Kane's...

Hier ben ik wel erg nieuwsgierig naar, en natuurlijk ga ik niet roepen dat dit de nieuwe dEUS is, want er is maar een dEUS, en de rest komt niet eens in de buurt.
Hoeft bij Thin Walls ook absoluut niet, want opener Decency sluit meer aan bij de laatste van Arctic Monkeys, en wil ik die juist niet zo geweldig vinden, op een paar nummers na dan.
Decency zou dan bij die betere nummers horen.
Toch hoor je vervolgens bij Then What jaren 80 invloeden terug, The Waterboys en zelfs het zeurige van The Fall.
Het dansbare van New Order met een stukje Bring On The Dancing Horses van Echo & the Bunnymen.
Nightclub klinkt als een ode aan Iggy’s Pops Nightclubbing, bijna hetzelfde deuntje; de titel zal dan ook een zeer vette knipoog naar dit nummer zijn; kan bijna niet anders.
Bunker geeft inderdaad de triestheid weer, van iemand die zich voor de buitenwereld afsluit.
Lichamelijk aanwezig; geestelijk leeg.
Mooi met die passende achtergrondzang.
Een vleugje Indie rock als in Foster The People in Wait Any Longer, al wordt er hierbij een stukje minder hoog gesprongen, iets waar de huppelpop van Foster The People wel voor uitnodigt.
We blijven in die Indie hoek hangen bij het Oosterse, druggy Dirty Love.
The Waterboys noemde ik al eerder, en die hoor ik ook terug bij Last Call, al lijkt de zang ook wel op Oasis en The Charlatans.
Het prettige Tom Waits rommeltje I Looked For You past meer achter Nightclub, al heeft het dezelfde soort backings als de laatste Arctic Monkeys, dus had het ook na Decency gepast; ik hou hier wel van.
Wat is So Easy dan weer een luchtig vervolg; eventjes stoom afblazen.
De zang lijkt hier weer op die van konijnenman Ian McCulloch.
True Love is een stijlvolle afsluiter van een album waar je trots op mag zijn.
Slepend en verdovend.
Waarom telkens weer dEUS genoemd wordt bij een band uit België die een goed album neer zet; ik zou het niet weten.
Het lijkt wel dat ze daar met het Swiebertje syndroom kampen; genaamd dEUS.
Stop daar toch mee, er is muzikaal zoveel meer te bieden.

Gelukkig is dit alleen maar jouw mening Je doet volgens mij een aantal zeer interessante groepen uit heden en verleden ernstig tekort met zo'n opmerking.

Ik vind anders ook dat dEUS verreweg het dichtst bij dEUS komt.

Ik bedoel dat je niet elke band met een leuk album met dEUS moet vergelijken.
En voor mij is die band niet te evenaren, neemt niet weg dat er genoeg leuks uit België komt.
Zo kon ik een paar jaar geleden het debuut van School is Cool ook erg waarderen.

Ik hoor gewoon heel erg Balthazar op deze plaat. Hier en daar een knipoog naar een bepaalde tijd/band/artiest, maar de songs hebben allemaal de Balthazar sound naar mijn mening. De vergelijking met dEUS hoor ik zelf niet (ja ze gebruiken de viool, maar daar was dEUS ook niet de eerste mee).

Ik begin het teveel van hetzelfde te vinden. Na drie albums mag je toch wel wat anders beginnen brengen. De nummers zijn allemaal degelijk tot goed, maar de verrassing ebt stilaan weg.
Ik heb het gevoel dat deze band nog veel beter kan

Hier ben ik het helaas volledig mee eens. Eén aanvulling: soms is het niet hetzelfde, dan ligt het niveau echt lager dan op hun vorige 2 platen.

Ik vind dit album toch niet veel lijken op hun eerste album Applause. Dit ligt juist in het verlengde van Rats. De een kan het te veel van hetzelfde vinden, of je kan vinden dat ze hun sound van Rats nog verder hebben geperfectioneerd. Ik denk het tweede.

Balthazar heeft een heel herkenbare sound. En zolang ze zulke mooie liedjes blijven maken heb ik er ook geen moeite mee dat ze hun sound niet radicaal aanpassen om eens wat anders te doen. The National klinkt ook al sinds het begin praktisch het zelfde maar het heeft heel wat mooie albums opgeleverd. Bands kunnen het sowieso nooit goed doen. Als ze straks opeens wel anders klinken zullen mensen daar weer over klagen.

Daarom schreef ik ook dat het niveau van de nummers soms lager ligt dan hun vorige platen. Dat is het grootste probleem: ik vind de meeste liedjes niet goed genoeg. Wel goed vind ik bijvoorbeeld het eerste en het laatste nummer, maar dat niveau vind je dus niet overal terug.

Dat kan uiteraard, dat verschilt voor iedereen natuurlijk. Al blijkt uit het gemiddelde dat op dit moment de meeste mensen dat gevoel niet delen. Maar we kunnen vast nog wel een schrijfsel van je verwachten

In de lijn van west relaxed en easy, maar wat voegt Balthazar toe aan het voorafgaande? De meeste nummers zijn wat zwakjes om echt memorabel te blijven voor de lange termijn. Het heeft weinig pit en vuur in originaliteit, of is dit een kwestie van smaak?

Waar Rats een van mijn favoriete albums is, weet ik nog niet wat ik hiervan moet denken. Toch nog wat vaker luisteren dus. Bunker is wel een fantastisch nummer though.

Over heel die dEUS discussie : ik snap het niet en hoor het niet? Gitaren en violen , euh, dan mag je een paar duizend platen verwijderen uit Discogs. En ik ben echt geen dEUS liefhebber hoor, sterker, ik vind deze plaat beter dan eender wat dat dEUS heeft uitgebracht. Waarom krijgt ze dan maar een 3.5* van mij: omdat ze veel en veel te braaf is. (Maar dat gaat op voor 95% van wat er nu uitkomt. )

De enige link tussen Balthazar en dEUS is dat Balthazar destijds het voorprogramma verzorgde van dEUS, maar daar stopt de link ook. Hun 'sound' hebben ze niet te danken aan dEUS, dat hebben ze aan zichzelf te danken. En om eerlijk te zijn vind ik Balthazar stukken beter dan dEUS.

Prachtig album. De spaarzame arrangementen werken perfect. En weer die heerlijke Dylanesque vocals. Bij de deluxe editie zit een bonus cd met tracks uit het concert in de Ancienne Belgique met oa een monsterlijke 12min durende versie van Blood like wine (studioversie staat op hun debuutalbum Applause). Geniaal. Deze band is vette shit.

Eens. Dan vind ik Mintzkov méér op dEUS lijken dan dat Balthazar daarop zou moeten lijken...

Maar genoeg van dat. Ik ben die dEUS vergelijkingen eigenlijk ook best beu. Die band staat prima op zichzelf.

Over Thin Walls... Goede plaat weer. Nog niet helemaal van het niveau Applause en Rats, maar wellicht moet íe nog wat meer groeien.

In het weekend voor de eerste keer beluisterd, nadat ik 'Applause' en 'Rats' ook nog eens had opgelegd. Een eerste impressie: weer erg goed! 'Then What' kende ik al, heel sterk, aanstekelijk nummer met een twist à la Balthazar. Sinds hun vorige album hebben ze toch hun eigenheid, vind ik, de vergelijking met dEUS (hoewel door een enkeling getrokken) vind ik dan ook niet opgaan.

'Bunker' kwam ook meteen op schitterende wijze binnen, de rest zal hopelijk nog volgen.

Over der vergelijking met dEUS hoef ik niets meer te zeggen; ik heb de indruk dat we het eigenlijk wel eens zijn en ze, op enkele punten na, weinig vergelijkbaar zijn.

Eerste kennismaking enkele maanden geleden was Then What, de eerste single. Geen slecht nummer, maar wild werd ik er niet van; ik had stiekem meer verwacht. En toen kwam Bunker, liefde op het eerste gezicht kan ik wel zeggen. Zo'n zwoele melancholie. Treurnis. Berusting. Raakt me tot in het diepste van mezelf.

De rest van het album is weer van een erg hoog niveau. Iets anders dan Rats, dat iets ingetogener was. Zoals ze het zelf in een interview verwoord hebben, is het album met een iets lossere pols gemaakt. Iets meer vrijheid. Het speelsere aan dit album weet ik wel te waarderen.

Applause was wat zoeken, maar sinds Rats hebben ze, zoals AOVV ook al zei, een eigen geluid. Niemand klinkt als Balthazar, en Balthazar klinkt als geen andere band. Ze weten een erg typisch sfeertje neer te zetten. Wat lichtzinnig, non-chalant en toch ook diepgaand, driftig, zowel instrumentaal als tekstueel.

Prijsnummer is natuurlijk Bunker, maar met nummers als Last Call, Decency en heerlijke afsluiter True Love staan er genoeg klassenummers op om er ook een klassealbum van te maken. Ik ben er nog niet uit of ik het album sterker vind dan Rats, maar ik vermoed dat Thin Walls er na nog enkele weken en luisterbeurten wel eens over zou kunnen gaan.

Hoe weergaloos Applause (2010) ook mocht zijn als debuut, op Rats (2012) leek Balthazar de definitieve vorm gevonden te hebben. Het leverde de groep rondom Maarten Devoldere en Jinte Deprez, in combinatie met straffe shows, de status van één van de fijnzinnigste én hardwerkendste nieuwe bands uit de Benelux op. De band werd een middelgrote tot grote band in geheel Europa en liet er in de tussentijd geen gras over groeien. De kenmerkende vernieuwingsdrang zit al vanaf de oprichting in 2004 in het bloed van de band en ook op Thin Walls is deze prijswaardige eigenschap weer aanwezig. Voor het eerst in hun loopbaan dook Balthazar de studio in met een producer. De keuze viel op de Britse Ben Hillier, die eerder al werkte met artiesten als Villagers, Elbow en Blur. Dat roept gemengde gevoelens op. In het verleden heeft Balthazar bewezen geen productionele trucks nodig te hebben om te boeien. Thin Walls mag dan nog altijd onmiskenbaar als Balthazar klinken, het geheel wordt gekenmerkt door een meer toegankelijke geluid en een veilige(re) vernieuwing in de breedte. Zo lijkt het krakkemikkig-bluesy 'I Looked For You' door Tom Waits (!) beïnvloed. In 'Wait Any Longer' en 'Dirty Lovers' klinkt Balthazar met veilige melodiën en lichtvoetige violen optimistischer en minder ongrijpbaar dan voorheen. Vooral in laatstgenoemde liedje is dat een probleem. Voor het eerst ontbreekt het Balthazar aan originaliteit. Bovendien toont het gitaarloopje veel overeenkomsten met het onverwoestbare 'Blood Like Wine' van het debuut. En zo zijn er meer momenten waarop Balthazar niet op zijn best klinkt. Die zwakkere liedjes zorgen ervoor dat er kleine scheurtjes in het kenmerkende bandgeluid komen. De karakteristieke leegte, gelaagde productie en mysterieuze sfeer is grotendeels verdwenen en over een perfect geheel kunnen we eveneens voor het eerst niet spreken. Ach, het is miereneuken. De briljante singles 'Then What' en 'Bunker' bevatten samen met 'Last Call' ouderwets magische momenten waarin de groep boven zichzelf uitstijgt. Balthazar blijft een band om te koesteren hoewel het kwintet hun karakteristieke sound in een drang een groter publiek te bereiken niet moet laten varen.

Van: Daans Muziek Blog

Helemaal eens. Tel daarbij op dat het nogal 'slepende' popliedjes zijn wat het geheel nogal saai maakt. Het zit hartstikke goed in elkaar hoor daar niet van, maar het is soms wel behoorlijk slaapverwekkend.

Balthazar, de band met de aangenaam lome groove, de wat lijzige zang die daar goed op aansluit. Maar ook de band die een tikkie eentonig haar kunstje doet. Daarmee wordt het voor mij een prima plaat, die echter niet verrast of spectaculaire momenten kent. Wel weer een ruime voldoende hoor, want de songs zijn prima.

Helemaal mee eens.
Lekkere muziek, maar wordt nu wel een beetje voorspelbaar/eentonig