Balthazar - Thin Walls (2015)

Intelligent input darling.
Mij lijkt dat tot op zekere hoogte op Deus lijken wel een compliment is. Ga maar zoeken naar Belgische (of Nederlandse) bands die zulk kwaliteitsvolle en invloedrijke albums hebben uitgebracht als de eerste 3 van Deus.
En verder vind ik Balthazar to-taal niet op Deus lijken. Ok er wordt ook op de gitaar en drum gespeeld, net zoals bij 1 miljard andere bands op deze aarde. Kan je dit misschien toelichten??

Hier ben ik wel erg nieuwsgierig naar, en natuurlijk ga ik niet roepen dat dit de nieuwe dEUS is, want er is maar een dEUS, en de rest komt niet eens in de buurt.
Hoeft bij Thin Walls ook absoluut niet, want opener Decency sluit meer aan bij de laatste van Arctic Monkeys, en wil ik die juist niet zo geweldig vinden, op een paar nummers na dan.
Decency zou dan bij die betere nummers horen.
Toch hoor je vervolgens bij Then What jaren 80 invloeden terug, The Waterboys en zelfs het zeurige van The Fall.
Het dansbare van New Order met een stukje Bring On The Dancing Horses van Echo & the Bunnymen.
Nightclub klinkt als een ode aan Iggy’s Pops Nightclubbing, bijna hetzelfde deuntje; de titel zal dan ook een zeer vette knipoog naar dit nummer zijn; kan bijna niet anders.
Bunker geeft inderdaad de triestheid weer, van iemand die zich voor de buitenwereld afsluit.
Lichamelijk aanwezig; geestelijk leeg.
Mooi met die passende achtergrondzang.
Een vleugje Indie rock als in Foster The People in Wait Any Longer, al wordt er hierbij een stukje minder hoog gesprongen, iets waar de huppelpop van Foster The People wel voor uitnodigt.
We blijven in die Indie hoek hangen bij het Oosterse, druggy Dirty Love.
The Waterboys noemde ik al eerder, en die hoor ik ook terug bij Last Call, al lijkt de zang ook wel op Oasis en The Charlatans.
Het prettige Tom Waits rommeltje I Looked For You past meer achter Nightclub, al heeft het dezelfde soort backings als de laatste Arctic Monkeys, dus had het ook na Decency gepast; ik hou hier wel van.
Wat is So Easy dan weer een luchtig vervolg; eventjes stoom afblazen.
De zang lijkt hier weer op die van konijnenman Ian McCulloch.
True Love is een stijlvolle afsluiter van een album waar je trots op mag zijn.
Slepend en verdovend.
Waarom telkens weer dEUS genoemd wordt bij een band uit België die een goed album neer zet; ik zou het niet weten.
Het lijkt wel dat ze daar met het Swiebertje syndroom kampen; genaamd dEUS.
Stop daar toch mee, er is muzikaal zoveel meer te bieden.

Over heel die dEUS discussie : ik snap het niet en hoor het niet? Gitaren en violen , euh, dan mag je een paar duizend platen verwijderen uit Discogs. En ik ben echt geen dEUS liefhebber hoor, sterker, ik vind deze plaat beter dan eender wat dat dEUS heeft uitgebracht. Waarom krijgt ze dan maar een 3.5* van mij: omdat ze veel en veel te braaf is. (Maar dat gaat op voor 95% van wat er nu uitkomt. )

Over der vergelijking met dEUS hoef ik niets meer te zeggen; ik heb de indruk dat we het eigenlijk wel eens zijn en ze, op enkele punten na, weinig vergelijkbaar zijn.

Eerste kennismaking enkele maanden geleden was Then What, de eerste single. Geen slecht nummer, maar wild werd ik er niet van; ik had stiekem meer verwacht. En toen kwam Bunker, liefde op het eerste gezicht kan ik wel zeggen. Zo'n zwoele melancholie. Treurnis. Berusting. Raakt me tot in het diepste van mezelf.

De rest van het album is weer van een erg hoog niveau. Iets anders dan Rats, dat iets ingetogener was. Zoals ze het zelf in een interview verwoord hebben, is het album met een iets lossere pols gemaakt. Iets meer vrijheid. Het speelsere aan dit album weet ik wel te waarderen.

Applause was wat zoeken, maar sinds Rats hebben ze, zoals AOVV ook al zei, een eigen geluid. Niemand klinkt als Balthazar, en Balthazar klinkt als geen andere band. Ze weten een erg typisch sfeertje neer te zetten. Wat lichtzinnig, non-chalant en toch ook diepgaand, driftig, zowel instrumentaal als tekstueel.

Prijsnummer is natuurlijk Bunker, maar met nummers als Last Call, Decency en heerlijke afsluiter True Love staan er genoeg klassenummers op om er ook een klassealbum van te maken. Ik ben er nog niet uit of ik het album sterker vind dan Rats, maar ik vermoed dat Thin Walls er na nog enkele weken en luisterbeurten wel eens over zou kunnen gaan.

Thin Walls is met afstand hun meest consistente album. Waar de voorgangers goede nummers afwisselden met matige, is hier alles raak. Hun eigen quasi-nonchalante stijl komt prominent naar voren, ook al wordt er muzikaal sterk gerefereerd aan bv. The Doors in I Looked for You, of Depeche Mode in Nightclub. Ik kijk al weer uit om hen live te zien, altijd een klein feestje.