Drenge - Undertow (2015)

We Can Do What We Want geeft al aan dat ze niet van stijl veranderd zijn. Dat vind ik alles behalve erg. Heerlijk.

hier kijk ik toch wel naar uit, hun debuutplaat heb ik toch veel gedraaid. Drenge is echt het betere beuk/gitaar werk. Ik hoop alleen op iets langere nummers, sommige ware toch wel erg kort.

NME News Drenge share new song 'Favourite Son' - listen | NME.COM

Favourite son

Drenge - Never Awake (Official Audio) - YouTube

Never awake

Dit klinkt toch allemaal weer zeer goed!

Dit klinkt moddervet. Waar het vorige album het vooral moest hebben van 2 nummers. Klinkt dit voor mij als een geweldige plaat van begin tot eind.

Heb de stream nu een paar keer beluisterd en ik vind em fantastisch!! Kan niet wachten tot deze uitkomt. Dit kan wel eens mijn album vh jaar worden. Wat een plaat!! De vinyl is ondertussen besteld

Goeie band zeg. Beetje post-grunge, maar hoor ook qua vibe wat Killing Joke her en der.
2 mansformatie- veel power.

Valt me wat tegen dat deze band hier zo weinig aandacht krijgt. Dan heb ik het over de band zelf maar ook vooral omdat dit een top plaat is!

Idd heel jammer. Echt een geweldige band en dan zeker dit album, wat hun debuut zeker overtreft.
Er staat hier amper een slecht of matig nummer op, enkel het titelnummer doet me niet zo heel veel.
The Snake en Have You Forgotten My Name zijn mn favorieten.
én wat een geweldige hoes ook

Prachtig albumcover inderdaad!
Het titelnummer vind ik ook wat nummers. Ik vind Running Wild, The Woods en vooral We Can Do What We Want geweldige nummers. Deze gaat hoog komen in mijn eindejaarslijst.

Lang naar uitkeken, en hij is werkelijk helemaal top! "Standing in the Cold" en "We Can Do What We Want" kon je al even beluisteren via via. "Favourite Son" en "Have You Forgotten My Name" zijn - bij de eerste luisterbeurt - minstens even sterke nummers. Ook van mij mag deze band zeker wat meer aandacht krijgen, al is dat natuurlijk dubbel. Ik gun het die mannen van harte, maar anderzijds zorgt meer mainstream natuurlijk voor verhoogde populariteit, waardoor de verwachtingen voor komende opvolgers steeds torenhoog en moeilijk bereikbaar worden. Maar nogmaals; geweldige band!
Hoes verkoopt natuurlijk lekker weg. Een ouwe mustang in een mysterieuze Twin Peaks achtige setting ; Nice!

Niet vergeten te stemmen dan

M'n vinyl is ondertussen ook aangekomen, klinkt geweldig goed. En die hoes krijgt n mooi plaatsje aan mn muur ergens

Machtige plaat!

Wat is dit lekker zeg......

Verhoogd naar 5* , ik blijf deze maar draaien. Ondertussen is het 2e deel vd plaat zwaar favoriet, met als uitschieters the woods en have you forgotten my name. Hoop echt dat ik deze heren eens live kan zien dit jaat.

Ook is het ondertusse geen duo meer maar een trio! Das toch wel fijn, geeft iets meer diepgang en mogelijkheden.

Inderdaad stevig plaatje, klinkt echt wel goed! Ze komen op vrijdag naar Dour moest je ze echt willen zien JVT. Ik twijfel alvast om een ticketje te kopen.

Staan ook op de vrijdag van Best Kept Secret

Best een leuke plaat maar het mist wat "eigen smoel" naar mijn smaak. Ik hoor een beetje QOTSA (Never Awake), beetje Nirvana (Standing in the cold) en "we can do what we want" doet me wel erg aan Eighties Matchbox B-line disaster denken maar dan met een minder fijne zanger. Hoeft niet erg te zijn maar ik merk bij sommige nummers dat ik eerder de neiging krijg om genoemde invloeden op te zetten in plaats van naar Drenge te blijven luisteren. Beste nummer vind ik The Woods.

De track uit die video klinkt wel nice.

Het Engelse rockduo Drenge denderde in 2013 het muzieklandschap binnen met hun stevige debuutalbum. De door de punk en grunge beïnvloede band grijpt zich aan je vast om je flink door elkaar te schudden. De broers worden op hun tweede album bijgestaan door de bassist Rob Graham, die daarnaast ook live de band zal versterken.

De Introduction van het album vormt een wat ruig en donker geheel, dat de opmaat verzorgd naar Running Wild. De raggende drums zorgen met de wilde gitaarklanken voor een onheilspellende start. De duister getinte teksten maken een spannende achtervolging. De ouderdom is toegeslagen en de wilde en woeste dagen van het kind zijn liggen ver achter je. Niet te stoppen jagen de broeders Loveless verder in Never Awake. Terwijl Eoin flink aan het raggen is op zijn gitaar zorgt Rory voor de inslagen van de drums. Levend in een ontspoorde wereld lijkt niemand vat meer op je te krijgen. Mensen om je heen proberen van alle kanten op je in te praten, maar je bent ontspoord in een schokkende droomwereld. We Can Do What We Want vormt zich met een inslag uit de punk muziek. Het rebelse nummer kenmerkt zich door garage-rock riff en het gesnauw van Eoin.

Balaclava on my boyfriend’s head, like he said
We’ve got to get away from living like the way we’ve been bred
Won’t know what’s hit them like a bat on the back of the head
We can do, we can do
We can do what we want

Het snelle drumritme van Favourite Son borduurt voort op zijn voorganger. Eoin jaagt voort in de schreeuwende liefdeswereld. Een kort nummer dat zijn invloeden prijs geeft. The Snake jaagt zoals Nirvana het ook zou doen en is gedropen in de sound van Queens of the Stone Age. Rob drijft met zijn basgitaar de muzikale stijl naar de grunge en stoner rock. Het donkere geheel drijft voort in het seksueel geladen nummer. Side by Side opent met handgeklap om daarna met toevoeging van de gitaren de spanning hoog te houden. De gitaarriff zorgt voor een verandering in het refrein. Op een hardnekkige wijze wordt je de deur gewezen door je grote liefde, terwijl de gitaren om je heen blijven krijsen. In het nauw gedreven is er geen uitweg dan de relatie te verbreken. The Woods is misschien wel de meest verfijnde plaat van het album, met een wat rustiger geluid. De meeslepende klanken van de elektrische gitaar wordt overeind gehouden door een strak drumritme. Weggedreven gedachten zorgen voor weinig herinneringen aan die eens zo bijzondere persoon in je leven. Gedachten lijken weggewist te zijn en beelden zo onscherp als die van een videoband.

Take me dancing, or drive me round the block
Play me scratched, CDs that never work
I remember you lighting up, and I remember you acting tough
I can’t remember anything you said

Op titeltrack Undertow wordt er gewerkt vanuit het basritme van Rob. De industriële setting voert zich richting het aanhoudende gejank van gitaren. Rory ragt daarbij flink op zijn drums, terwijl Eoin de muziek zijn richting geeft. Na het instrumentale gedeelte wordt met het langste nummer van het album Standing in the Cold de opbouw wat langduriger neergezet. Het wat slome refrein doet Eoin af en toe wat aan Jim Morrison denken. De moonlight drive brengt je langs de lichten van motels. De liefde blijkt zijn grenzen te kennen en de afloop is fataal. Het nummer zet zich van begin tot eind ijzingwekkend sterk neer en de pijn is voelbaar. Afsluiter Have You Forgotten My Name? voert je naar de vervreemding in de huidige wereld. De gitaarriffs worden op passende wijze ingezet, waar op de achtergrond de schurende klanken te horen zijn. De duistere kant achtervolgt je als een schaduw en het instrumentale gedeelte laat je bevend achter.

Nog geen twee jaar na het debuut van de jonge broers laten ze een indrukwekkende ontwikkeling horen. De ruige en duistere plaat kent zijn invloeden, maar weet op tekstueel gebied zijn eigen draai te geven. Het afwijkende gedrag wordt versterkt met de felle gitaarklanken en het snelle drumritme. Met de toevoeging van Rob als bassist worden enkele nummers van extra diepte voorzien. De band klinkt steviger en meeslepender dan tevoren en dit is een goed teken in de ontwikkeling van hun eigen sound.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

Mooi stukje HugovdBoss!! altijd leuk om zo'n lange review te lezen

Dour gaat moeilijk worden vrees ik maar Best Kept Secret gaat mss wel lukken, das niet zo heel ver van mij vandaan. En die vrijdagavond wanneer Drenge komt komen ook The Libertines, die staan al lang op mn verlanglijstje.

Goed om te zien dat er langzamerhand meer mensen deze plaat ontdekken. Zie hem stijgen in de rotatielijst.

Ik ben over een paar weken bij het BKS te vinden, dus vandaar dat ik deze plaat nu probeer! Wat een heerlijke muziek zeg, nu al zin in

Prachtige hoes, maakt me nieuwsgierig

Heeft iemand hier de heren op Best Kept Secret gezien? Ik kon er niet bij zijn, helaas.

Ik heb er 20 minuten van gezien. Ik vond het wel OK.... strakke band maar niet heel bijzonder en ben op een gegeven moment afgehaakt. Moet wel zeggen dat ze vlak na Metz speelden en dat vond ik zo goed dat het er een beetje schril bij afstak. Het geluid was daar ook een stuk beter.

Verdomd aanstekelijke grunge-rock met hier en daar een jaren 80-vibe(denk aan killing joke). Helemaal mijn soort muziek is het niet en zo tegen het eind van het album aan raak ik dan ook wat verveeld. Er is echter weinig mis met deze plaat. Sterker nog het riff-werk is opvallend goed. 3.5*

Voordat ik ga beginnen aan deze plaat eerst iets over de hoes: wat een prachtige hoes! Ik weet niet waarom, maar deze hoes trekt me enorm de aandacht. Het weggetje, de prachtige auto, er ligt iemand naast, wie is dat? wat is er gebeurd? Waar kwam ie vandaan, waar leidt de weg naartoe?

Maar ook gewoon esthetisch gezien prachtig, de groene bomen en het gras in combinatie met het lichtenspel van de koplampen en de achterlichten geeft een mooie kleurencombinatie. Ook de positie vanuit waar de foto is gemaakt, vanuit een boom met dode takken op de voorgrond. Alsof we stiekem meekijken.

Anyway, mooie hoes dus. Ik ben benieuwd naar de plaat

EDIT:
O, haha! Ik was blijkbaar niet de enige:




Hoewel ik redelijk lang en veel muziek luister beschouw ik mezelf nog als een groentje op het gebied van muziek belevenis. Verdiep me de laatste tijd in veel meer dan alleen de nummertjes. Voor het eerst dat zo een albumhoes me zo weet te pakken. Vet!