Villagers - Darling Arithmetic (2015)

Een heerlijk opgenomen plaat. Mooi bassen erin. Maar de songs zijn pareltjes. De eerste 7 nummers hebben er een klein pareltje inzitten. De laatste 2 vind ik wat minder. Tja Herman, smaken verschillen maar bij een goed wijntje smaakt dit nog beter.......proost

Nee, ook na herbeluistering kom ik niet verder. Ben net als Herman een tikkie verbaasd over het hoge gemiddelde. Aan mij is het niet besteed.

Ik ben er ook redelijk snel klaar mee. De eerste twee albums zijn prachtig, maar dit is een beetje teveel een zanger-met-baard-album. We horen dat hij een prachtige stem heeft, dat wel...

Jammer hoor, ik had me er erg op verheugd.

Na het vaker beluisteren van dit album de eerdere platen ook weer eens opgezet, maar daar kom ik echt niet doorheen. Dit album is echt een verrassing, ik klikte er eens op omdat hij op de MuMe homepage stond en ontdekte toen een stapeltje ontzettend goede liedjes. Geen moeilijkdoenerij, maar gewoon mooie liedjes, een verademing.

grappig ik heb precies t tegenovergestelde tuktak, vind dit album juist net te makkelijk en daardoor saai. geef mij maar moeilijkdoenerij haha dan blijf ik juist luisteren

Een half sterretje erbij.
Wellicht "gelukkig" ken ik zijn voorgaande platen nog niet. Voor mij is dit album mijn eerste kennismaking met Village. Er is geen hoog verwachtingspatroon bij mij
Ik ben niet iemand die echt naar de teksten luisterd, maar meer naar de muziek op zich, en daar ontdek ik op deze plaat mooie dingen in, subtiel duwend naar nieuwe ontdekkingen.
Gelukkig verschillen de smaken, gelukkig is er nog zoveel moois te ontdekken in de hedendaagse muziek.

Ook ik mis het avontuurlijke hier een beetje. Niet dat dit slecht is, maar zeker nadat ik Awayland hierdoor weer eens opzette merkte ik dat het wel wat minder is. Het debuut heb ik nog niet gehoord.

Dus PUbu, doe jezelf een lol en check Awayland eens. Zelfde idee, maar met wat meer spanning en originaliteit. Snap ook niet hoe iemand daar moeilijk doorheen kan komen.

Bedankt Urbanoetang.
Dat ga ik zeker doen. Het smaakt naar meer.
Mooie tegenstelling trouwens. Urban en Oetang

Lekkere plaat weer van Conor.
Deze stijl ligt hem het best.
Op Naked Song was hij solo ook beregoed

Positief verrast door dit album. Op het vorige album had ik wat moeite met zijn stem/accent/manier van zingen. Op deze meer intieme plaat, waarop Conor O'Brien meer back to basics lijkt te gaan, stoor ik mij hier vrijwel niet aan. Mooie plaat, waarop de hoogtepunten zich wat mij betreft aan het begin, precies in het midden en aan het einde bevinden: Courage, Soul Serene en So Naïve.

Mooie, integere en intieme plaat van Conor J. O'Brien. Introspectieve songs, waar lyrics en melodie een mooie combi vormen. Weer heel anders dan {Awayland} waar de verkenning met electronica de boventoon voerde. Villagers zorgt voor een mooie bijdrage aan muzikaal 2015.

Wat is 'The Soul Serene' toch een groeiplaatje zeg! Prachtig nummer.. aangevinkt als een van mijn favorieten, samen met 'Hot Scary Summer'.

Zeer leuke plaat die me meteen bij de keel grijpt. Ingetogen nummers die je doen wegdromen.
half sterretje erbij

Na veel keren luisteren: één van de betere platen van het jaar.

Prachtig!

ik vind het een goede plaat maar toch vind ik de eerste 2 iets beter ....................... iets te kaal ...

Ik vind de stem O Brien niet interessant genoeg meer na 2 eerdere platen. Misschien beetje gekke reden, maar heb het idee dat ik weer aan het luisteren ben naar Awayland, wat ik toen een goede plaat vond (4,5* maarliefst), maar voor mij klinkt dit als een Awayland 2.0, maar dan net iets anders uitgevoerd. Geef mij maar artiesten die elke keer weer een wat andere muziek maken (Radiohead, Eels, Nils Frahm, Sigur ros, noem ze maar op...). Het is niet slecht, maar het pakt mij gewoon niet.

Gewoon prachtig

Fier in mn jaarlijst van 2015, zonder enige reserves.
en uiteindelijk beter dan zn voorganger.

Plaat wordt steeds beter, in het begin van het jaar gekocht op goudkleurig vinyl + extra 7" erbij!
Nav de jaarlijstje staat deze nu in mijn top 5.
Heerlijke plaat. Net zo goed als hun prachtige live lp in de Workman's club
Courage is voor mij het nummer van het jaar (samen met That's life van Kurt Vile)

Toen ik 2010 het debuut van Villagers beluisterde, was ik gelijk verkocht. Een tikkeltje eigenzinnig, die Conor O’Brien, met als resultaat een aantal zeer interessante en gewoon goede songs. De opvolger vond ik net wat minder, maar nog steeds goed voor 4 sterren; die was iets meer gefocust op de band. En vorig jaar kwam de derde uit, die weer de aandacht vestigt op O’Brien zelf, en in het bijzonder zijn geaardheid. En dat levert alweer een mooi album op.

Opener ‘Courage’ is een mooie liefdessong, die erover gaat dat je soms de moed moet kunnen opbrengen om bepaalde dingen te kunnen verwezenlijken. De tekst is voor interpretatie vatbaar, natuurlijk, de muziek is dat iets minder; rustig en beheerst, pas naar het einde lichtjes escalerend. Ik vind het zelf meteen de beste song van de plaat.

De gehele eerste helft van de plaat (tot en met ‘The Soul Serene’) is ijzersterk. ‘Everything I Am Is Yours’ heeft een bepaalde soort cool over zich heen hangen, waar je gemoed van opwarmt. Ik weet het, het klinkt vreemd. “Left my demons at the door; so what you’re opening it for?” vraagt O’Brien zich af. Om meteen daarna zelf de conclusie te trekken: “I guess they’ll help you understand; Everything I am”.

‘Dawning on Me’ begint een beetje iel, en bloeit na een minuutje plots open, alsof de winter wordt ingeruild voor de welkome lente. De song bij uitstek om gezellig bij in te dommelen, en daar bedoel ik heus niets slechts mee. ‘Hot Scary Summer’ brengt dan wel iets meer schot in de zaak, met vooral een briljante tekst, die een inkijk geeft in de ziel en gevoelens van O’Brien. Hij spreekt openlijk over het homo-zijn, over homofobie en over het soms gedwongen spelen van een rol (“We got good at pretending; and then pretending got us good”). En dat allemaal onder spaarzame begeleiding van een gitaar, wat backing vocals en backing vogels.

De hoes van ‘Darling Arithmetic’ is wazig; het had het resultaat van wat geklieder van een kleuter kunnen zijn, maar ook een beroemd abstract schilderij. Op de voorgrond lijkt een figuur met een saxofoon – of iets anders in z’n handen – te staan; op de achtergrond gunt een fletse zon het landschap niet veel licht. Achter het personage lijkt een huis te staan, maar het zou gelijk iets heel anders kunnen zijn. Het is hinken op twee gedachten, angst hebben om het dwaalspoor te kiezen dat door het donkere bos leidt, en zo voelt de muziek op dit album ook wel aan. ‘The Soul Serene’ klinkt namelijk op het eerste gehoor best vrolijk, maar als je wat beter luistert, hoor je de inwendige tristesse wel terug.

Het titelnummer is daarin iets eenduidiger, en kan makkelijk bestempeld worden als de blauwdruk van het album (vandaar ook het titelnummer, neem ik aan). De combinatie tussen de aarzelende gitaar- en pianoklanken en het stemgeluid van O’Brien doet een soort weemoed ontstaan die me wat aan heimwee doet denken. Heimwee naar betere tijden, maar dan wel in de wetenschap dat je die betere tijden wel degelijk hebt beleefd.

Aan die hoopvolle premisse wordt met ‘Little Bigot’ een vervolg gebreid, een nummer dat hier wel de vreemde eend in de bijt is. Op zichzelf een prima nummer, maar ik vind het in deze context niet echt passen. ‘No One to Blame’ en afsluiter ‘So Naive’ ademen dan weer wel de geest van het album, en zorgen voor een degelijk sluitstuk waar ik weliswaar niet zo intens van kan genieten als van de eerste vijf nummers, maar dat is zeker geen schande.

Villagers’ derde is wederom een goeie plaat geworden, en het valt me op dat ik weerom hetzelfde cijfer zal uitdelen als aan de twee voorgangers. Is Villagers een vier-sterren-band? Ik vermoed van wel.

4 sterren

Ik ben benieuwd in welke hoek deze Ierse Folk artiest ligt; gaat het richting Luka Bloom of juist meer richting Hozier.
Eigenlijk allebei niet.
De zang neigt meer richting Coldplay.
Het album begint met Folk met duidelijk een meer Country gerichte ondersteuning, maar wel heel erg in de huidige tijd.
Het is allemaal wel heel erg op safe gespeeld, maar dat hoeft niet altijd in het nadeel te zijn.
Prettig; dromerig.
Dit is in ieder geval een artiest/band? Die het goed zal doen tijdens een live concert; ergens op een zondagmiddag in een poppodium als Roepaen.
Of ergens buiten bij een kampvuur op een te koude zomeravond, waarom je jezelf afvraagt waarom je verdorie niet dat lekkere warme vest hebt ingepakt toen je de korte broeken en shirtjes in de vakantiekoffer propte.
Typische Nederlandse festivals muziek.
Verregend jezelf warm houdend aan je bibberende, klamme geliefde, die steeds meer haar hairconditioner mist.
Gedurende het album krijg je steeds meer het gevoel dat het nog goed gaat komen met het weer, maar een Hot Scary Summer zal het helaas niet worden.

Conor O'Brien is een rasechte singer-song-writer die een vaste begeleidingsband om zich heen heeft verzameld. ( Bas, Drums,Toetsen/Viool ). Hij is lekker niet in een hokje te stoppen. Maakt voor mij Popmuziek met Folk & Soul invloeden. Is Live onovertroffen in een zeer overtuigende oprechte vertolking van zijn muziek, vol passie. Hij is geen festival-act daar is hij veel te perfectionistisch voor.

Voor geen festival act, staat hij wel regelmatig op een festival, maar daartoe zal hij dan wel gedwongen worden.

Geen slecht album maar kabbelt me net iets teveel verder. Courage, Hot Scary Summer en Soul Serene zijn hier de uitschieters.