The Tallest Man on Earth - Dark Bird Is Home (2015)

Dat is niet helemaal waar. Ondanks dat Matsson aan velen doet denken, lijkt hij nergens echt op. De roots van zijn muziek liggen niet bij de Britse folk of in de Americana, maar ademen een andere feel uit. Ook op deze plaat weer. Al hoewel ik er nog niet helemaal uit ben of ik die full-band bezetting met backup koortjes etc. wel zo'n goede toevoeging vind. Matsson lijkt hier de leegte te willen gaan opvullen die stadionbands als Mumford and Sons en Ben Howard achter laten door het geluid compleet te veranderen. Soms doet het mij daar aan denken, en dat is dan toch jammer.

Met momenten vind ik de zang te knauwerig, te zeurig. Maar daar heb ik niet op elk nummer last van. De instrumentale arrangementen vind ik met momenten geweldig en met momenten te kaal, waardoor de vocalen weer nadrukkelijk de hoofdrol vervullen. Anders gezegd, dit album is voor mij een mengeling van goede tracks en vervelende nummers.

ik vond het een avontuur ben ook een folkfreak
mijn mening ik vond het de moderne Lloyd Cole & The Commotions
anno 2015 misschien heb ik het mis
daarom geef ik hem ****

Ben Howard een stadionband? Bij stadionband denk ik aan de Foo Fighters ofzo

Anyway, wat mij betreft hoor ik teveel Dylan in zijn stem en daar ben ik voor behandeld....

Zalen als de HMH komen toch aardig in de buurt

Aai, weinig meer over van het laaiende vuur van weleer.

Fijn plaatje weer hoor, al mis ik de rauwe kantjes van de twee eerste albums. En sagres komt wel gevaarlijk dicht in de buurt van Coldplayiaanse flauwekul.

Zit bij de eerste luisterbeurt op song 5 en er is nog niets dat we wat doet.
Het is niet slecht maar de kale instrumentatie lijkt hier niet te werken. jammer.
De Basic productie is wereldwijd wel een duidelijke trend in muziekland: SurfJanStevens, Villagers, theSlowShow, theAntlers.

Off topic, Ben Howard een stadionband noemen is voor mij echt not done Was zelf in de HMH en daar 2 maanden voor in Paradiso, maar Howard is ècht niet geschikt voor de HMH. Hetgeen wat hij overbracht in Paradiso, ik vind hem veel te klein (positief bedoeld) om een plaat als Everything of Conrad over te brengen in de HMH.

Over deze plaat, ik ben nog niet overtuigd. Ik vind Dark Bird is Home zelf wel redelijk sterk, maar de rest pakt me nog niet. Ik ga het nog eens goed luisteren.

De grootsheid van die nummers zijn prima voor het vullen van, duizendmaal passender dan het akoestische getokkel van de plaat er voor. Dat hij er niet voor geschikt is, is één. Maar zijn populariteit doet anders denken en voorspellen.

Deze Tallest Man trouwens ook. Zag hem live in het Paard van Troje (en jaren eerder op Pukkelpop). Zijn performance matcht de muziek niet. Hij staat echt een toneelstukje op te voeren, prima maar mij pakt hij er niet mee.

Laat ik het zo zeggen, ik hou juist zo van Ben omdat de nummers intiem, echt en subtiel zijn. Dat kwam voor mij in de HMH niet over, zoals het dat in de Paradiso wel deed.

Ik heb Tallest Man twee jaar terug (denk ik) gezien in Vredenburg, daar zat hij juist het hele optreden opgekropt in een hoekje met zijn gitaar! Flink veranderd dus?

Moest even wennen maar vind het toch weer een mooi album geworden. Wat subtieler dan de vorige albums. Niet wereldschokkend, geen jaarlijstje, maar wel heel fijn om te luisteren.

Ik vind hem al iets beter dan in het begin maar toch...waar hij in vorige albums ondanks dat hij alleen acteerde toch veel variatie had in zijn melodieën en gitaarspel staan hier een aantal nummers op die eindigen zoals ze beginnen, weinig dynamiek...
Nog maar meer tijd geven want ik weiger Dark Bird Is Home af te schrijven.
Matsson blijft een schitterende muzikant voor mij.

De Zweedse muzikant Kristian Matsson kennen we beter onder zijn artiestennaam The Tallest Man on Earth. De lengte van de naam mag hij dan niet waarmaken (1.65 meter), zijn muziek doet dit echter wel. De folkmuziek van zijn voorgaande albums werden gekenmerkt door zijn indringende stem en de eenvoudige muzikale ondersteuning met zijn gitaar en banjo. De songteksten doen de muzikant echter tot de groten behoren die de folkmuziek de laatste jaren voortbracht. Net als op voorgaand album There’s No Leaving Now kiest hij op Dark Bird Is Home voor een grootser geluid met de ondersteuning van andere musici.

Het album opent met de gitaarklanken van Fields of Our Home. De mond van Kristian lijkt vast te kleven aan de microfoon, wat een uitgesproken zanggeluid oplevert. Zijn emotionele kracht is nog steeds aanwezig en wordt versterkt door blazers en een achtergrondkoor. Invloeden vanuit de indie muziek blijken te zijn doorgedrongen in de nummers van Kristian. Het vervolg met Darkness of the Dream opent met de vrolijke noten van de akoestische gitaar. De donkere kant van de droom komt naar voren in het einde van een liefdesrelatie. Het pianospel geeft het nummer emotionele diepgang en vaagt de vrolijke tonen wat weg. Het synthesizer geluid wat Matsson creëerde door opnames op bandrecorders en echo’s is op het nummer beïnvloed Running Up That Hill van Kate Bush. Singers heeft een aangenaam begin dat kan worden vergeleken met het oudere werk van The Tallest Man. De hoorn schalt rustig door de lucht, terwijl het afscheid zijn intrede doet.

Guess we’re always in beginnings of a wildness to return
Or rise into it and we feel a little lighter
Guess we’re always in the question of the things we never learn
But we’re only gone like singers’ are till springtime
Let them out if they shall let them out

Slow Dance pakt het wat breder aan, met fluit en al. De blazers nemen het geheel onder handen en geven het geluid van de banjo wat meer diepte. De gelukkige tijden komen in gedachten terug tijdens deze langzame dans. De dans die maar lijkt voort te duren en de zonnestralen tevoorschijn doen toveren. De obstakels in de liefde lijken te verdwijnen, maar de donkere tijden komen terug. Het wat treurige pianospel in Little Nowhere Towns toont het einde van de relatie aan. De leegte die het achterlaat kun je niet opvullen en het bestaan lijkt een troosteloze lijdensweg. Een intiem liedje die de schoonheid en de kracht van de zang van Matsson zijn volle glorie geeft. Sagres heeft een wat grootser en vrolijker geluid, al doen de teksten anders vermoeden. Nog steeds in treurnis van de moeilijke periodes die Kristian heeft moeten doorlopen zakt hij dieper in ellende. De emoties worden eruit gegooid in het geluid van de hoorns.

And this sadness I suppose
Gonna hold me to the ground
Where I’m forced to find the still
In a place you won’t be ’round

Het getokkel van de gitaar en de klanken van de klarinet op Timothy brengen de vernieuwing teweeg die Kristian in zijn muzikale carrière doormaakt. Het nummer borduurt voort op de treurnis en de emoties die het grootste deel van het album vullen. De muziek blijft zich echter te lang voortbewegen zonder voldoende aanpassing. Het getokkel in Beginners heeft wat weg van het aanstekelijke Romeo and Juliet van Dire Straits. De opfleurende klanken doen het leven wat kleur geven, terwijl verkeerde gedachten je nog steeds op een dwaalspoor zetten. Op zoek naar de volgende stap in een relatie worden plannen opzij gezet en de trein in gereedheid gebracht. Met Seventeen komen we terecht in een vrije val van 1600 mijl. De gedachten aan het verleden razen als een sneltrein aan ons voorbij. Terwijl we steeds sneller vallen vliegen de tranen uit onze ogen en komen we langzaam tot stilstand. Het album eindigt met de titelsong Dark Bird Is Home. De terugkomst uit het heuvelachtige landschap naar de rustgevende zee doet wonderen. Het intieme liedje doet geloven in een goede afloop. Nog één keer komen die fijne gedachten voorbij, voordat het tijd is om definitief verder te gaan.

Een wat vernieuwend geluid is wat we horen op het emotionele Dark Bird Is Home. Er is ruimte voor een breder scala aan instrumentatie, maar de kenmerkende elementen uit Matsson zijn muziek trekken ook aan ons voorbij. De moeilijke periode die The Tallest Man heeft moeten doorgaan is veelvuldig terug te horen in zijn treurige nummers. Het album kent weinig echte uitblinkers of inzakkingen en weet hierdoor een constante kwaliteit te behouden. Kristian breidt hiermee zijn muzikale ontwikkeling verder uit en blijft trouw aan zijn indringende stemgeluid.

3,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Had even nodig, dus het advies is om deze te blijven draaien. Weet de gevoelige snaar steevast te raken. Supermooie plaat!

Goeie plaat alweer van Matsson, die zijn muziek aan een lichte koerswijziging heeft onderworpen op dit album. Het aanstekelijke 'Sagres' en verstilde 'Dark Bird Is Home' springen er naar mijn mening uit.

Fijn om van deze vertrouwde (en aparte) stem met enige regelmaat nieuw materiaal te mogen beluisteren.

Dit is gewoon de vierde voltreffer op rij van The Tallest Man on Earth wat mij betreft. Hoewel ik na Sagres wat sceptisch was, en de eerste luisterbeurt me ook wat teleurstelde, heeft deze plaat zich na een paar luisterbeurten geopenbaard. Mooie melodieën en instrumentatie, en gewoon sterke liedjes.

Dacht ik even dat Matsonn zijn eigen geluid te grabbel gegooid had, valt dit reuze mee.
Mooie plaat.

Ik snap eigenlijk ook niet waarom deze hier zo laag beoordeeld wordt. Matson heeft zijn liedjes deze keer wat meer aangekleed en daar is niets mis mee. Wat is er saaier dan een artiest die steeds hetzelfde trucje doet? Als je ze uitkleed blijven er nog steeds sterke nummers over. Vooral het tweede deel van deze plaat (alles wat na Sagres komt) is van een heel hoog niveau. Voor mij springen het titelnummer, Beginners en Timothy er bovenuit (al valt het eerste deel ook best te pruimen).

Als ik eerlijk ben, heeft Dark Bird is Home ook wel wat tijd gevraagd eer ik hem ten volle kon appreciëren. Maar nu vind ik hem beter dan There's No Leaving Now. Ik ben alvast benieuwd hoe hij het er op Best Kept en Werchter vanaf brengt met een full band.

Ik vind dat er ook helemaal niets mis mee is dat de liedjes wat meer aangekleed zijn, maar ik vind dat ze gewoon minder sterk zijn dan ik van Mattson gewend ben. Al moet ik zeggen dat ik de afsluiter wel prachtig vind.

Ik had er even wat luisterbeurten voor nodig om dit album op waarde te kunnen schatten. In eerste instantie ging veel van dit album langs mij heen. Mattson treedt je niet langer alleen met zijn stem en gitaar tegemoet, maar met een keur aan instrumenten. Die rijkere instrumentatie lijkt er voor te zorgen dat hij zijn zang wat vlakker houdt. Misschien wel daardoor greep het album mij aanvankelijk niet echt bij de keel. Inmiddels kan ik een groot deel van de plaat behoorlijk waarderen. Zoals het prachtige Singers met die moedeloos klinkende zucht halverwege. Of het aangrijpende Little Nowhere Towns. Ook de afsluiter is schitterend. Toch pakt de koerswijziging wat mij betreft niet overal goed uit. Timothy heeft melodieus niet veel om het lijf en verzuipt een beetje in het drukke arrangement. Ik twijfel tussen 3,5 en 4*. Ik zet voor nu in op 4*.

Vooropig de ontgoocheling van het jaar, maar ik lees her en der dat ik deze plaat tijd moet geven. Zal ik doen, maar voorlopg maar nipt voldoende...

Goed twee maanden later sta ik hier nog steeds achter, en wil ik ook graag de opener nog aan de sterkhouders toevoegen. Ik geef wel de voorkeur aan het wat rauwere werk, de geliktheid van bijvoorbeeld 'Timothy' gaat me wat te ver. Toch is het alweer goed en wel beschouwd een fraaie collectie liedjes, alleen ontbreekt de echte magie.

3,5 sterren

Het begint te komen. Ik begin de nummers meer en meer te appreciëren. Little Nowhere Towns is zeer mooi. Timothy zal nooit een favorietje worden, maar hier staan echt parels op.

Zojuist gekocht, in Stockholm ?
Kan hem alleen niet in de auto draaien ?

The Tallest Man on Earth is wederom in vorm. De grote kleine man Kristian Matsson weet met dit album te overtuigen, maar niet te overdonderen. De meeste nummers klinken heerlijk in het gehoor, maar weten zich niet direct te onderscheiden van zijn eerdere werk. Hij neemt de tijd in zijn muziek, dat rijk georkestreerd is. Duidelijk een artiest die creatieve vrijheid geniet en graag de melancholie in zijn nummers laat klinken. Maar dit is niet anders dan bij zijn eerdere werk. Eigenlijk alleen maar met de nummers Beginners (de speelsheid) Sagres (de eerlijkheid) en Timothy (wervelend) weet hij zich voor mij te onderscheiden ten opzichte van zijn eerdere albums.

Deze plaat klinkt anders dan de voorgaande albums van The Tallest Man on Earth en wordt over het algemeen een stuk lager beoordeeld. Hoewel ik dit zelf ook zijn minste album vind, vind ik het verschil in het stemgemiddelde hier toch iets te groot.

The Tallest Man on Earth levert hier namelijk naar mijn mening weer een meer dan degelijk album af. Bovendien vind ik het ook goed dat hij een keertje een iets ander geluid probeert. Anders kreeg hij wellicht de commentaar dat het altijd hetzelfde is. Het is ook nooit goed.

Favorieten: Little Nowhere Towns, Sagres

Dikke 4*